Monday, May 01, 2006

"Ανάποδη Πραγματικότητα"

Όταν η πραγματικότητα δεν μου αρέσει προσπαθώ να την δω ανάποδα.
Είναι ένα κόλπο που ανακάλυψα όταν ήμουν παιδί.

Στην αυλή του σπιτιού μου έκανα ένα κατακόρυφο, ακουμπούσα τα πόδια στον τοίχο και έβλεπα τον κόσμο ανάποδα.
Όλα ήταν αλλιώτικα!
Καθόμουν έτσι αρκετή ώρα, μέχρι να μουδιάσει το κεφάλι μου.
Επικεντρωνόμουν σε όλες τις μικρές λεπτομέρειες που δεν είναι ορατές όταν βλέπεις την πραγματικότητα "από την καλή".

Το βλέμμα μου έμενε σε αντικείμενα που είχα δει εκατοντάδες φορές αλλά στην ουσία δεν τα είχα ανακαλύψει ακόμα.
Κοιτούσα την ξύλινη καρέκλα, το ένα πόδι της ήταν γρατσουνισμένο. Έβλεπα πολλές μικρές γρατσουνιές, άλλες πιο βαθιές, άλλες πιο επιφανειακές. Θυμήθηκα μια ηλιόλουστη μέρα που ο Ιντιάνα, ο γάτος μας, τρόχιζε τα νύχια του. Ώστε πέρασε τελικά και από εκεί. Ανακάλυψα την ζαβολιά του.




Στην ρίζα μιας τριανταφυλλιάς είδα ένα μικρό κόκκινο αντικείμενο. Κοιτούσα επίμονα μέχρι να καταλάβω τι είναι. Χα! Το χαμένο μου κόκκινο λαστιχάκι για τα μαλλιά. Πόσες μέρες το έψαχνα; Φυτεύτηκε στο χώμα... λες να βγει δεντράκι με κόκκινα λαστιχάκια;

Η Σπίθα, το μαύρο αγαπημένο μου σκυλί, ερχόταν και με παρεμπόδισε συχνά στις ανάποδες εξερευνήσεις μου. Της φαινόταν περίεργο που το ζώο - ο άνθρωπος μπορούσε να σταθεί στα μπροστινά του πόδια. Θυμάμαι την μουσούδα της μέσα στο πρόσωπο μου ή την ουρά της. Με ύφος όχι και τόσο σοβαρό, πως να ήταν σοβαρό από τα γέλια, προσπαθούσα να την διώξω.

Στην μαύρη σιδερένια κολώνα, που στήριζε το αμπέλι, μια ομάδα μυρμηγκιών ανέβαινε και κατέβαινε ή κατέβαινε και ανέβαινε... εξαρτάται από ποια πλευρά θα το δεις.

Ο χώρος στο δωμάτιο μου ήταν περιορισμένος και έτσι βρήκα άλλο τρόπο να βλέπω την ανάποδη πραγματικότητα.
Ξάπλωνα ανάσκελα και κατά πλάτος στο κρεβάτι. Το κεφάλι προεξείχε και το άφηνα προς τα κάτω, σχεδόν να ακουμπά στο πάτωμα. Και να! Ένα καινούργιο δωμάτιο μπροστά μου για να το ανακαλύψω.

Συνήθως το πρώτο που έβλεπα ήταν οι πεταμένες κάλτσες του αδερφού μου κάτω από το κρεβάτι του. Ανακάλυπτα και διάφορα δικά μου αντικείμενα που μου έκρυβε επίτηδες.
(Πόσο θα αγαπιόνταν άραγε τα αδέρφια αν δεν υπήρχαν οι σκανδαλιές των παιδικών χρόνων;)

Συχνά διαπίστωνα πως κάποια πράγματα στην πραγματικότητα ήταν πιο όμορφα από ότι στην ανάποδη πραγματικότητα. Ένα από αυτά ήταν η τεράστια μύτη του Τζόν Μπόν Τζόβι στην μεγάλη αφίσα που είχα στην ντουλάπα μου. Νομίζω πως εκείνη την μέρα τον χώρισα. Δεν ξέρω αν το έχει ξεπεράσει ακόμα.

Την ανάποδη πραγματικότητα δεν σταμάτησα να την ψάχνω όταν μεγάλωσα. Άλλωστε αν την δεις για μια φορά θα την αναζητάς για πάντα.
Διάβαζα τα σημειώματα που είχα κολλημένα πάνω από το γραφείο μου.
Στο ποίημα του Σεφέρη έψαχνα να βρω κρυμμένα νοήματα στις ανάποδες λέξεις.
"Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα απ' τα δάχτυλα μου..."
Πιο δίπλα ένα άλλο σημείωμα "Πάψε να χαζεύεις. Διάβασε! Οι πανελλήνιες πλησιάζουν".

Στην μεγάλη φωτογραφία, στον απέναντι τοίχο, το ηλιοβασίλεμα στην παλιά πόλη των Χανίων. Μια απίστευτα όμορφη φωτογραφία που είχα βγάλει κατά λάθος.
Που είναι η θάλασσα και που ο ουρανός;
Η ομορφιά της είναι ίδια, ανέπαφη, σε κάθε πραγματικότητα.




Όπως παλιά, έτσι και τώρα, κάθε φορά που η πραγματικότητα με πιέζει αναζητώ την ανάποδη. Μήπως και ανακαλύψω σε αυτά που με περιτριγυρίζουν και ενίοτε με πνίγουν κάτι καινούργιο, κάτι που ως τώρα δεν έχω ξαναδεί.
Κάτι που μπορεί να με κάνει να αγαπήσω ξανά αυτά που δεν αντέχω.

Δεν είμαι καλά, πάω να ξαπλώσω.
Ανάποδα, εννοείτε.




Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα, δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούρια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου...

Μυθιστόρημα, Γ. Σεφέρης


21 comments:

Marilina said...

φαντάζομαι πόσα εσώρουχα κάτω από φούστες είδες...

alex said...

ρε συ, δεν είμαι αγοράκι!

Marilina said...

καλέ.. τι σημα΄σια έχει;

εγώ μικρή ήμουν πε΄ριεργη και για τα δυο φύλα.... (μήπως δεν ήταν φυσιολογικό;;)

alex said...

δεν ξέρω...
εγώ ήμουν περίεργη για τα αγοράκια αλλά δυστυχώς δεν φόραγαν φούστα :P
αν νομίζεις πως δεν είναι φυσιολογικό γύρνα ανάποδα :)

Εσείς, αλήθεια, πως ξεφεύγετε από την πραγματικότητα;

Marilina said...

εμείς (και η μαρία και η μαγδαληνή) φανταζόμαστε συνεχώς σενάρια, τραγουδάμε, παίζουμε, φαντασιωνόμαστε και παίζουμε διάφορους ρόλους.... μήπως να επανέλθω;;

Rodia said...

Καθένας έχει τη δική του Αλεξ!
Τη δική μου 'πραγματικότητα' φροντίζω να την κάνω έτσι που να μου ταιριάζει. Εχει πολύ ζόρι το πράγμα όμως...

..πώς να πολεμάω κάθε μέρα όλους εκείνους που προσπαθούν να μου τη χαλάσουν..

:-)

anima rana said...

εγώ προσωπικά όταν θέλω να ξεφύγω από την πραγματικότητα (πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει πολύ συχνά) χάνομαι στη μουσική. Κλασσική, Trance, Electro... οτιδήποτε αγγίζει την ψυχή μου. ΜΟΥΣΙΚΗ.

NetKerveros said...

Για δες τι ανακαλύπτει κανείς ανάποδα! Έχεις καθίσει σε παγκάκι ανάποδα να δεις τον κόσμο να περνάει;

Mirandolina said...

Ευτυχώς ο Αδαής έβαλε λινκ - δεν ξέρω πως το έχασα αυτό το ωραίο κι ανάποδο ποστ!

Καλό μήνα!

J95 said...

Εσείς, αλήθεια, πως ξεφεύγετε από την πραγματικότητα;

Δε μπορώ να ξεφύγω από την πραγματικότητα, εκτός από όταν κοιμάμαι. Και πάλι παίζεται.

Αλλά όταν ήμουν μικρός έπαιρνα το ποδήλατο και έκανα συνέχεια τον ίδιο κύκλο (για ΩΡΕΣ) και σκεφτόμουν διάφορα.

alombar42 said...

Αμα πιεις ένα μπουκάλι βότκα, θα τα δεις και ανάποδα και διαγώνια και πλαγίως και όπως αλλιώς μπορούν να υπάρξουν ή να μην υπάρξουν :)))

elf said...

Τώρα μάθαμε γιατί είσαι έτσι :p

btw τι εστί “πραγματικότητα”;

snikolas said...

Εγώ Alex μου θα σταθώ σε ένα άλλο ζήτημα που έθεσες. Γιατί με τα περί ανάποδα με κάλυψαν οι από πάνω! Είναι φίλος μου ο Τζόν Μπόν Τζόβι και ξέρω πως ακόμη δεν το έχει ξεπεράσει τον χωρισμό σας. Χθές που του είπα πως εκδίδεις βιβλίο έβαλε τα κλάματα. Δεν μπορούσα να τον συνεφέρω με τίποτα. Ρε συ Alex… δώσ’ του μια ακόμη ευκαιρία! :)

alex said...

Ανακεφαλαίωση:
-παίζουμε θέατρο (μαριλίνα)
-μουσική (anima rana)
-ύπνος, βόλτες με ποδήλατο γύρω-γύρω(j95)
-βότκα (alombar)

Απουσία στην mirandolina, στον elf (αν και έθεσε σοβαρό ερώτημα) και στον Νικόλα που δεν προτίνουν κάτι (τον Τζον ούτε που θέλω να τον ξαναδώ Νικόλα, πες του "αϊμ σόρυ").
Η Ροδιά είναι τυχερή!
Netkervere έχω καθήσει και σε παγκάκι ανάποδα αλλά με κοιτάει περίεργα ο κόσμος.


Οι βόλτες με το ποδήλατο είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρουσες. Τις έκανα και εγώ μικρή. Σε βοηθάει να σκεφτείς και να ζαλιστείς επίσης.

Πάντως αν δεν το έχετε κάνει ποτέ σας δοκιμάστε το έστω και μια φορά. Καθήστε ανάποδα όπου σας βολεύει και αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο. Κοιτάξτε παντού, είναι μαγικό.

Άλλος τρόπος;

Krotkaya said...

borw na pw ki egw i argisa?
egw kanw duo pragmata. eite afto pou kanei i marilina (apodidei apistefta), eite voltes me ta podia, me to mp3 sta aftia kai tragoudaw dunata... oi perastikoi pathainoun plaka, gi afto sunithws protimw oxi polusuxnastes topothesies!

ximeio, eisai gamati! alla de se eixa kai gia xafie! :)

alex said...

ε όχι, χαφιές εγώ;
τόσο καλά μιλάνε οι χαφιέδες για τους άλλους;

Krotkaya said...

:) swsto, swsto! na peis loipon tou tupou pou se evale na xafiediseis (ekeinos se apokalese xafie!) oti einai polu gamw ta paidia! kai polu ton paw!

Idάκι said...

Τέλειο... το κάνω κι εγώ, αλλά όχι ανάποδα, απλά μισοκλείνοντας τα μάτια και ιδίως με πυρετό ;) Κάποτε πρέπει να είχα γράψει και σχετικό ποστ χμ...

Mirelen said...

(Πόσο θα αγαπιόνταν άραγε τα αδέρφια αν δεν υπήρχαν οι σκανδαλιές των παιδικών χρόνων;)

Καταπληκτικό αυτό!
Έγω κάνω άλλο... Ανεβαίνω... Βλέπω τον εαυτό μου από ψηλά και βλέπω αυτά που μου συμβαίνουν σαν να συμβαίνουν σε άλλον άνθρωπο. Σαν να βλέπω ταινία. Και μια βαρετή μου μέρα γίνεται επεισόδιο στη Santa Barbara!

alex said...

Τις μεθόδους "μισόκλειστα μάτια" και "ζωή σαν ταινία"
τις έχω δοκιμάσει πολλές φορές, ειδικά την 2η.

Όλοι λίγο πολύ προσπαθούμε να ξεφύγουμε...

enteka said...

teleio! εγώ απλά βγάζω τα γυαλιά και τα βλέπω όλα τεκνικολόρ και θολά:)