Monday, February 13, 2006

Η τσίχλα

(ή "ο ενθουσιασμός του έρωτα", για όσους δεν καταλαβαίνουν από μεταφορές και πάει ο νους τους σε κακό)

Κουνάς το κουτάκι και διαλέγεις.
Την βάζεις στο στόμα σου και σου φαίνεται σκληρή. Την δαγκώνεις και αρχίζει να μαλακώνει.
Σε γεμίζει με γεύσεις και αρώματα. Σου δίνει την φρεσκάδα που ζητούσες.
Λιώνει για σένα. Λιώνεις και εσύ.
Την φέρνεις γύρω γύρω, πάνω στον ουρανίσκο, κάτω από την γλώσσα, στα πίσω δόντια.
Κάνεις φούσκες μαζί της.
Την μασάς με μανία.
Δεν την χορταίνεις.

Συνεχίζεις να μασάς χωρίς να της δίνεις μεγάλη σημασία.
Τώρα βρίσκεται κυρίως στα πίσω δόντια.
Η γεύση και το άρωμα έχει ξεθυμάνει.
Να μην μιλήσω και για την φρεσκάδα της.
Φούσκες δεν κάνεις πια.
Και να ήθελες δεν μπορείς, έχει σκληρύνει.
Την μασάς ακόμα, από συνήθεια κυρίως.

Σταματάς να μασάς.
Σκέφτεσαι λίγο και νοιώθεις πόνο.
"Μα που πονάω;" λες.
Είναι τα ούλα που πονάνε γιατί μασάς πια κάτι σκληρό και άκαμπτο.
"Η τσίχλα φταίει!"
Και φτύνεις.

Κουνάς το κουτάκι ξανά και το ανοίγεις...

Γιατί βρε άκαρδε;
Τι σου φταίει η τσίχλα;


6 comments:

Anna said...

Τι να κανουμε δηλαδη ρε φιλεναδα, να τις καταπιουμε με το που γινονται σκληρες σαν πετρες να κανουμε και καμια τρυπα στο στομαχι για να μην κλαιει η τσιχλα;;

(τι αλλο σου θυμιζει λογοτεχνισσα μου; εγω δεν τα πιανω τα μεταφορικα - μαρτυς μου κι ο qfwfq!)

alex said...

xaxaxa!!!
Όχι κυρία μου, να τρώτε καραμέλες.

nicola beerman said...

το πιασαμε το υπονοουμενο...

anima rana said...

ατιμούλικο, πονηρούλικο, τσαχπινούλικο τσιχλοφουσκάκι μου εσύ!!!!

Qfwfq said...

Πήρε το αυτί μου το όνομά μου? Εγώ πάντως το έπιασα το πραγματικό νόημα του post από την πρώτη στιγμή! Πονηρούλα Alex!!!

nicola beerman said...

Oπως λεει κι ο αοιδος ''...κι η ζωη μου ειναι αχαρη
τσιχλα διχως ζαχαρη...''