Ξέχασα πως γράφουν

Κάθομαι τόση ώρα μπροστά στην οθόνη και κοιτάω-γράφω-σβήνω.
Ότι γράφω τον τελευταίο καιρό ξεκινάει με "Αξιότιμε κύριε, σε συνέχεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας σας αποστέλλουμε.... ".
Ξέχασα να γράφω ανθρώπινα.

Έτσι λοιπόν:
Αξιότιμες κυρίες / κύριοι,
θα ήθελα να σας ενημερώσω πως μετά την απουσία μηνών από το μπλογκ μου, σήμερα αποφάσισα να βρω τον κωδικό πρόσβασης που είχα χάσει."

Ενώ με ανθρώπινη γραφή:
Αυτό το διάστημα είμαι λίγο χαμένη. Σήμερα αποφάσισα να ανακτήσω τον κωδικό πρόσβασης που είχα αφήσει να ξεχαστεί.
Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω ανθρώπινα ξανά ή αν ειδικά αυτό το διάστημα μπορώ να γράψω πιο ανθρώπινα από ποτέ.


Προς το παρόν, γυρίζω πίσω στην επαγγελματική γραφή γιατί οι πελάτες περιμένουν τις επιστολές τους.

Για όσα έχουν συμβεί δεν έχω λόγια.
Δανείζομαι μόνο μια εικόνα από τον κ. Μακρή

Φεύγωωωωωωω...

Επιτέλους φτάνει η μεγάλη μέρα.
Κυριακή πρωί-πρωί θα βρίσκομαι Βαρκελώνη στην αγαπημένη μου Άννα!
Για δύο εβδομάδες με μια τσάντα στην πλάτη, ένα μπουκάλι κρύο νερό στο χέρι και άνετα πέδιλα - χωρίς κάλτσες - θα γυρίζω σαν τουρίστας στην Βαρκελώνη και στην Μαδρίτη.


Με το ένα...
Με το δύο...
Με το τρία...
Πετάω!

Τα πρώτα άντα

Τα πρώτα άντα είναι πάααρα πολύ ωραία.
Νοιώθω πολύ δημιουργική, ώριμη, γεμάτη εμπειρίες, ξέρω τι θέλω από την ζωή και είμαι πιο όμορφη από ποτέ.
Τα πρώτα άντα είναι απλά υπέροχα.


ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΛΕΩ!
ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΟΥ!!!




Τριάντα και δύο μέρες...
Τριάντα και δύο
Τριάντα και
Τριάντα...


Όσες φορές και να το πω δεν μπορώ να το συνηθίσω.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Μπάκ του μπίζνες

Όταν πριν λίγες μέρες αφαίρεσα τον νάρθηκα σοκαρίστηκα από το θέαμα τόσο πολύ που έκλαιγα για ώρα με λυγμούς. Σήμερα το πόδι μου είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση αν και δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως.

Αύριο θα πάω για δουλειά!
Ελπίζω να μην το μετανιώσω που δεν πήρα επιπλέον αναρρωτική άδεια αλλά δεν αντέχω να είμαι άλλο στο κρεβάτι. Δεν αντέχω να σηκώνομαι μόνο για τα βασικά, να μου φέρνουν στον καναπέ το φαγητό, να έχω συνέχεια νεύρα!
Το τι άκουσε ο σύντροφος μου αυτές τις μέρες... ήρωας!

Οι μπαταρίες του τηλεκοντρόλ έχουν σχεδόν τελειώσει από το ζάπινγκ (μέχρι και τα αστέρια του ζετεμ είδα!). Η Χαρά βαρέθηκε να γλύφει τα δάχτυλα των ποδιών μου και εγώ βαρέθηκα να την διώχνω.


Αυτές τις μέρες θυμήθηκα ξανά τις "μαύρες μέρες ανεργίας". Πάει ένας χρόνος απ' όταν ξεκίνησα να δουλεύω και οι μνήμες είχαν σχεδόν ξεθωριάσει. Αλλά στις ατελείωτες μέρες ακινησίας ήρθαν πάλι όλα στο μυαλό μου. Η απελπισία, η αγανάκτηση... τα απίστευτα νεύρα μου!

Το λοιπόν, αύριο επιστρέφω κούτσα κούτσα στην δουλειά. Ελπίζω το γραφείο μου να είναι όπως το άφησα χωρίς στοίβες έγγραφα, πολύχρωμα πόστ ιτ κολλημένα παντού και θίνκς του ντού ιμίντιατλι!
Αλλά απλώς ελπίζω...

Καθημερινές φωτογραφίες από Ιωάννινα

Πρόσφατα ανακάλυψα το blog Ioannina daily photos το οποίο με έχει ενθουσιάσει!
Η Ιωάννα και ο Χρήστος ποστάρουν κάθε μέρα και μία φωτογραφία από τα Γιάννενα.
Συνήθως με την πρώτη ματιά αναγνωρίζω το σημείο της φωτογράφισης.
"Ααα το παραλίμνιο", "το πλακόστρωτο στην αγορά"... "ωχ μάλλον τον ξέρω αυτόν" και άλλα τέτοια αναφωνίζω όταν βλέπω τις φωτογραφίες τους.

Με κάποιον μαγικό τρόπο μεταφέρομαι για λίγο στην πόλη μου και ζηλεύω λίγο που δεν είμαι εκεί.
Κρατάω για λίγο στο μυαλό μου την φωτογραφία δίπλα από το κάστρο και φαντάζομαι να διασχίζω το στενό παίζοντας κουτσό πάνω στο πλακόστρωτο... πότε στο αριστερό, πότε στο (σακατεμένο) δεξί ... σιγοψιθυρίζοντας έναν Ηπειρώτικο σκοπό "στις πικροδάφνης τον ανθό, έγειρα να αποκοιμηθώ..."





Ιωάννα και Χρήστο, σας ευχαριστώ για το καθημερινό μου ταξίδι στην πόλη που λατρεύω!

Με γυροφέρνει ο Χάρος

Αυτός - ο δίχως πρόσωπο- με τα μαύρα ρούχα και το δρεπάνι, πάλι πέρασε ξυστά χθες το απόγευμα.
Αυτή τη φορά με πήρε λίγο παραπάνω.

Δεύτερο ατύχημα μέσα σε 10 μέρες. Το πιστεύετε;
Εγώ ακόμα όχι.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν σηκώθηκα, μετά από το ατύχημα που προκάλεσε ο ανεγκέφαλος μπροστινός μου, ήταν "γιατί με γυροφέρνει;;;"

Στα 13 χρόνια που οδηγώ μηχανάκι δεν είχα ξανά ατύχημα (μόνο πριν δύο χρόνια που ενώ ήμουν σταθμευμένη έπεσε πάνω μου ένας παππούς με το αυτοκίνητο του) και τώρα μέσα σε δέκα μέρες 2 τροχαία!!!
Χωρίς να φταίω.

Από χθες βράδυ είμαι συσκευασμένη και ετοιμοπαράδοτη! Μόνο ο φιόγκος μου λείπει.
Το δεξί μου πόδι είναι στον νάρθηκα ως το γόνατο και από το γόνατο και πάνω μόνο με επιδέσμους. Το δεξί μου χέρι αμπαλαρισμένο επίσης.
Ευτυχώς έχω πάθει μόνο κακώσεις και όχι σπασίματα.

Παίρνω τώρα την πατερίτσα μου για να διασχίσω την τραπεζαρία και να φτάσω σε ένα τέταρτο στον καναπέ όπου θα σαπίσω τις επόμενες τουλάχιστον δέκα μέρες αναρρωτικής άδειας.


(μόνο τα δάχτυλα των ποδιών μου είναι εκτός συσκευασίας και όποτε τα βλέπει η Χαρά τρέχει να τα γλύψει... σρλουπ!)

Έχασα επεισόδια

Νέα βιβλία από μπλόγκερς, έκθεση βιβλίου, αμέτρητοι νέοι μπλόγκερς, παγκόσμια ημέρα ελευθεροτυπίας, μπλόγκερ πάρτυ... και πόσα ακόμα που δεν έχω μάθει.
Έχασα πολλά επεισόδια από την μπλοκόσφαιρα.

Πολύ δουλειά στο γραφείο, λίγος χρόνος για μένα, πολύς ο ήλιος που θέλω να με ζεστάνει, πολλά τα χάδια που θέλω να δώσω στην Χαρά, ένα άσχημο ατύχημα με το μηχανάκι και ένας περίεργος πόνος που με ταλαιπωρεί και θέλει εξετάσεις.

Χαρά η άσχημη!!!

Χαρά η όμορφη και ...

... Χαρά η άσχημη!

(σε μια επίσκεψη στον κτηνίατρο για μερικά ράμματα, την κούρεψαν κατά λάθος!)