tag:blogger.com,1999:blog-126008052009-11-28T13:58:55.697+02:00πειραματίζεται με την ζωήalexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.comBlogger201125tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-58837560106077772832009-10-23T15:09:00.004+03:002009-10-23T15:20:06.712+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SuGdZqMXhGI/AAAAAAAAADQ/LY-1RA_-saI/s1600-h/PA210028.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SuGdZqMXhGI/AAAAAAAAADQ/LY-1RA_-saI/s400/PA210028.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395766892715017314" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><br />την Πέμπτη, 15/10/09. Στις 10:33 π.μ. είδα τα ματάκια σου για πρώτη φορά.<br />Όταν γεννιέται ένα μωράκι, γεννιέται και μια μητέρα ...<br />και εγώ ξαναγεννήθηκα μαζί σου!</span><br /><span style="font-size:85%;">Δεν έχω άλλα λόγια, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-5883756010607777283?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-56898515091100606092009-10-13T00:37:00.001+03:002009-10-13T00:41:12.049+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/StOcYkjDq1I/AAAAAAAAADI/SrNKV_WbMm0/s1600-h/red_flower.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/StOcYkjDq1I/AAAAAAAAADI/SrNKV_WbMm0/s400/red_flower.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391825124834126674" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Ανθοδοχείο - μπιμπερό, για το καλωσόρισμα,<br />από την καλύτερη μου φίλη και τον μικρό της γιο.<br /></span></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span><span style="font-style: italic;"></span></span> <div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"></span></span></div></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br />Πλησιάζει η ώρα, λίγο νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε.<br />Την Τετάρτη το απόγευμα θα πάω στο μαιευτήριο και μέχρι το ξημέρωμα της Πέμπτης το μικράκι μου θα γεμίσει την αγκαλιά μου.<br /><br />Είμαι ενθουσιασμένη!<br />Δεν έχω φόβο μέσα μου, έχω αγωνία και ανυπομονησία αλλά όχι φόβο. Έχω εμπιστοσύνη στον γιατρό μου και στην μαία μου και ξέρω ότι θα βρισκόμαστε σε πολύ καλά χέρια.<br /><br />Μετράω μία και καμία μέχρι να έρθεις για να σε γλυκοφιλήσω μικρό μου αγόρι!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-5689851509110060609?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-89684982915942124452009-09-25T20:31:00.007+03:002009-09-25T21:08:48.540+03:00έχω μια τεράστια λαχτάρα, μια αγωνία και μια χαρά απερίγραπτη.<br /><br />Όλα είναι έτοιμα μικράκι μου, η κούνια σου στολισμένη, τα συρτάρια σου γεμάτα με ζεστές κουβέρτες και μυρωδάτα ρουχαλάκια, το καροτσάκι σου έτοιμο και αυτό <span style="font-style: italic;">(με φουσκωμένα λάστιχα, άδεια κυκλοφορίας, κάρτα καυσαερίων, ασφάλεια ... ), </span>το δωμάτιο σου καθαρό <span style="font-style: italic;">(ο μπαμπάς σου έτριβε με τις μέρες κάθε του γωνιά)</span>, το αυτοκίνητο αστράφτει από καθαριότητα για την πρώτη σου βόλτα και το σπίτι μας πλήρως εξοπλισμένο για να σε φιλοξενήσει, μπιμπερό, αποστειρωτής, φορτισμένη φωτογραφική μηχανή, ξύλα για το τζάκι ...<br /><br />Όλοι είμαστε έτοιμοι για σένα καλό μου αγόρι, ο μπαμπάς σου έμαθε να πλένει μπιμπερό και έχει φτιάξει ήδη μια δισκοθήκη με νανουρίσματα και παιδικά τραγουδάκια απ' όλο τον κόσμο, το Χαρικλάκι είναι επίσης έτοιμο να σε υποδεχτεί, φρεσκοκουρεμένο, μπανιαρισμένο και με ένα φιόγκο στο αυτί και εγώ με ένα χαμόγελο γλυκό και μάτια βουρκωμένα είμαι έτοιμη να σου προσφέρω όλη την αγάπη και την φροντίδα μου.<br /><br />Σκέφτομαι εκατοντάδες πράγματα που θα κάνουμε μαζί, παιχνίδια στην άμμο, βόλτες με το καρότσι, να πετάς το μπαλάκι στην Χαρά και να στο φέρνει, να γελάς, να σε σηκώνει ψηλά στον αέρα ο πατέρας σου και να ξεκαρδίζεσαι, να σε ρωτάω που είναι το ματάκι και που η μυτούλα και να μου δείχνεις με τα χεράκια σου, να ακούς μουσική μαζί με τον πατέρα σου και να συναρμολογείτε παζλ ... μα πιο πολύ το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μια εικόνα: να σε παίρνω για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και να σε καλοσορίζω κοντά μας, να βλέπω για πρώτη φορά τα ματάκια σου, να σε χαϊδεύω στην πλάτη και με φωνή γεμάτη λυγμούς χαράς να σου λέω πόσο πολύ σε αγάπησα αυτούς τους μήνες και πόσο πιο πολύ θα σε αγαπώ για πάντα.<br /><br />Όλα είναι έτοιμα ζαχαράκι μου για σένα, όποτε είσαι έτοιμος και εσύ έλα κοντά μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8968498291594212445?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-44472343285027296572009-07-31T22:42:00.011+03:002009-07-31T23:34:59.182+03:00Ξεκίνησε ένα βράδυ, όταν είπα το μεγάλο "ναι" και άλλαξε με μιας όλη μου η ζωή. Από εκείνη την τόσο δα μικρούλα στιγμή όλα φωτίστηκαν αλλιώς. Μαγικά υπήρξα για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, πιο σίγουρη από ποτέ: ήθελα αυτή η <span style="font-weight: bold;">αγάπη </span>να φέρει ένα παιδί.<br /><br />Λίγο καιρό μετά στα έκτακτα ιατρεία ενός νοσοκομείου, με μεθυσμένο μυαλό από τον υψηλό πυρετό άκουσα την πιο περίεργα χαρούμενη ανακοίνωση:<br />-Κυρία Τοχημείο, εεε, το τέστ κυήσεως είναι θετικό.<br />-ΑΛΗΘΕΙΑ;<br />-Ναι<br /><br />Φως παντού, άλλαξαν όλα και άρχισα να γελάω και να κλαίω (<span style="font-style: italic;">όπως γελάω και κλαίω τώρα που τα θυμάμαι</span>).<br /><br />-Είναι καλά τα νέα αυτά;<br />-Τα καλύτερα! (σρλουπ σρλουπ - ρούφηγμα μύτης)<br /><br />Ο Νίκος περίμενε στην αίθουσα αναμονής και δεν το ήξερε ακόμα. Σκεφτόμουν χίλιους τρόπους για να του το πω. Ακόμα και να περιμένω να φτάσω σπίτι να ανάψω τζάκι και κεριά, να βάλω Φρανκ Σινάτρα και μετά να το ξεστομίσω, σκέφτηκα η χαζή. Όταν όμως λίγη ώρα αργότερα έβγαινα από το ιατρείο δυσκολεύτηκα πολύ για να μην φωνάξω δυνατά το σπουδαίο νέο μου.<br />Με αγκάλιασε, με φίλησε, με ρώτησε τι είπαν οι γιατροί και τι φάρμακα μου έδωσαν και εγώ του απάντησα πως θα έπρεπε να έρθω και αύριο γιατί σήμερα δεν μπορούσαν να μου δώσουν τίποτα.<br />-Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτα;<br />-Γιατί αύριο πρέπει να δω έναν άααλλο γιατρό<br />-Γιατί; Και γιατί δεν σου έδωσαν κάτι για τον πυρετό; ...<br />-Επειδή, να, είμαι λίγο έγκυος! (μην του πω "πολύ" και τάχα τρομάξει)<br /><br />Έκλαιγε και γέλαγε και με φιλούσε και ρώταγε "αλήθεια; δεν μου κάνεις πλάκα;" και γέλαγε και έκλαιγε και με γέμιζε φιλιά.<br /><br />Και εκείνη την ημέρα, την 17η του κρύου χειμωνιάτικου μήνα, μάθαμε για το ταξίδι που είχαμε ήδη ξεκινήσει.<br />Ένα συναρπαστικό ταξίδι, το πιο συναρπαστικό ταξίδι όλων, για μένα, για τον Νίκο και τον <span style="font-weight: bold;">μονάκριβο γιο μας</span>.<br /><br />Σχεδόν 7 μήνες από εκείνη την μέρα, είμαι ακόμα μεθυσμένη, όχι από πυρετό, από ευτυχία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-4447234328502729657?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-76475893240366506702009-03-31T14:36:00.002+03:002009-03-31T15:02:42.266+03:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SdIAaURfMDI/AAAAAAAAAC4/I3EUFq0hXc0/s1600-h/Alex.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319314561996632114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 323px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SdIAaURfMDI/AAAAAAAAAC4/I3EUFq0hXc0/s400/Alex.jpg" border="0" /></a> <em><span style="font-size:78%;">by <a href="http://mane-tarious.blogspot.com/">manetarius</a>, thanks a lot sweety</span></em></div><br />μεγαλώνει μέσα μου.<br />Δεν έχω υπάρξει πιο ευτυχισμένη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-7647589324036650670?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-59046815414176836652008-12-31T15:19:00.002+02:002008-12-31T15:42:10.878+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SVtx254luJI/AAAAAAAAACg/fWgztWDD5Oo/s1600-h/xara.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285943775714457746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/SVtx254luJI/AAAAAAAAACg/fWgztWDD5Oo/s400/xara.JPG" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;">Καλέ μου καινούργιε χρόνε,</span><br /><span style="font-family:verdana;">θα ήθελα να μου φέρεις ένα μεγάααλο κόκκαλο, μια κόκκινη μπαλίτσα και ένα ποδήλατο με τέσσερα πεντάλ και καλαθάκι (να βάζω την ουρά μου για να μην πιάνεται στην ρόδα).</span><br /><span style="font-family:verdana;">Επίσης, θα ήθελα να φέρεις καλοριφέρ στο σπίτι που πάω βόλτα μερικές φορές γιατί με την κεροζάν κινδυνεύω να κάψω την γούνα μου.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Τέλος, θα ήθελα να φέρεις λίγο μυαλό στους ανθρώπους που σκοτώνονται μεταξύ τους. </span><br /><span style="font-family:verdana;">Αν σου ζητώ πολλά φέρε μόνο το μυαλό και το ποδήλατο.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Καλώς να έρθεις, γουφ-γουφ!</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Χαρά </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#cc0000;"><strong><em>(Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους, με υγεία και αγάπη!!!)</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-5904681541417683665?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-13833447739658013202008-07-21T20:39:00.016+03:002008-07-21T23:16:51.665+03:0021.07.08, 09:00<br />Κατάστρωμα Μπλου Σταρ Φερις, επιστροφή από Κουφονήσια<br /><br /><br />Χαζεύω εδώ και ώρα μια οικογένεια απένταντι μου που παίζει μπιρίμπα. Αποτελείται από δύο νεαρά αγόρια, την μητέρα και τον πατέρα. Τα αγόρια ηλιοκαμένα και χορτασμένα από τα παιχνίδια στη θάλασσα, η μητέρα όμορφη και ο πατέρας κόβει τα χαρτιά χαμογελώντας.<br />Παρατηρώ τον τρόπο που μιλάνε και φέρονται μεταξύ τους. Είναι φανερό πως μεγάλωσαν με καλούς τρόπους, σεβασμό και αγάπη. Δεν βαριούνται, αντιθέτως απολαμβάνουν το παιχνίδι και το ταξίδι του γυρισμού.<br /><br />Δύο λέξεις έρχονται στο μυαλό μου καθώς κοιτώ τους γονείς: Ωριμότητα και Υπευθυνότητα.<br />Ότι ακριβώς λείπει από μένα.<br />Δύο λέξεις που απο καιρό στοιχειώνουν τις σκέψεις μου και κάθε μου πράξη επιβεβαιώνει την έλλειψη τους.<br /><br />Η μπιρίμπα συνεχίζεται και υποψιάζομαι πως κερδίζει η μητέρα με τον μεγάλο γιο. Αλλά όχι ανακοινώνεται η βαθμολογία και ο πατέρας με τον μικρό γιο δίνουν τα χέρια και ζητωκραυγάζουν.<br />Τα πιτσιρίκια πηγαίνουν στο πίσω μέρος του καταστρώματος για να δουν το λιμάνι της Πάρου, όπου δέσαμε προσωρινά.<br />Ο πατέρας φιλάει πεταχτά το μπράτσο της μητέρας και κλεφτά τους κοιτώ.<br /><br />Σκέφτομαι τον Ν. Τέτοιος σύντροφος είναι για μένα και τέτοιος πατέρας θα ήταν για τα παιδιά μου. Θα έλυνε σταυρόλεξα μαζί τους, θα τους μιλούσε πάντα με σεβασμό, θα τους διάβαζε, θα έπαιζε επιτραπέζια, θα συζητούσε με τις ώρες μαζί τους και θα μου έδινε κλεφτά φιλιά στο μπράτσο και στον λαιμό μου.<br />Δεν το ανακάλυψα τώρα ξαφνικά, το ξέρω χρόνια, σχεδόν όσα χρόνια είμαστε μαζί. Γι'αυτό και αποφάσισα να μοιραστώ μαζί του την ζωή μου, γιατί ήξερα πως θα ζήσουμε όσο καλύτερα και όσο πιο δημιουργικά μπορούσαμε. Αξιόπιστος, ώριμος και υπεύθυνος - ότι δεν είμαι εγώ πια.<br />Κατάντια είναι. Να μην μπορώ να υπολογίζω στον εαυτό μου. Να μην μπορώ να πάρω μια απόφαση - μια οποιαδήποτε απόφαση - μα ακόμα και αν την πάρω να μην είμαι σίγουρη ότι θα την τηρήσω. Σε αυτό το άθλιο σημείο έχω φτάσει, να μην αναγνωρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό.<br /><br />Έντεκα ακριβώς. Αφήσαμε την Πάρο και κατευθυνόμαστε προς Πειραιά χωρίς άλλες στάσεις.<br />Η μπιρίμπα συνεχίζεται, το ίδιο και η ζωή.<br />Με αγωνίες, στόχους και προσδοκίες που μόνο να φανταστώ μπορώ. Αγωνία για τους βαθμούς στο σχολείο, για την μετέπειτα σταδιοδρομία και για την ζωή που θα επιλέξουν τα παιδιά τους να ζήσουν. Με βράδια σιωπηλά με την μητέρα να αναρωτιέται φωναχτά "τα καταφέραμε καλά;" και τον πατέρα να φιλάει το μπράτσο της και να απαντά με σιγουριά "τα καταφέραμε καλά".<br /><br />Φαίνεται πως πρόκειται για ντέρμπι. Οι βαθμολογίες των δύο ομάδων είναι πολύ κοντά. Ο μικρός γιος μόλις αναφώνησε "τώρα παίζονται όλα για όλα σ' ετούτο το παιχνίδι"<br />Όλα για όλα σ' ετούτη την ζωή!<br /><br />Ο μεγάλος γιος είναι πιο ήσυχος, πιο ώριμος - ίσως πιο ώριμος και από μένα. Ο μικρός γιος σε κάθε ευκαιρία προσπαθεί - πολύ χαριτωμένα - να δει πόσα μπαλαντέρ έχει ο αδερφός του.<br />Ο πατέρας κατεβάζει K,Q,J και Joker και ο πιτσιρικάς δεν μπορεί να συγκρατήσει την χαρά του. Βλέπω πως κρατάει το 10, το 9 και το 8 και όταν έρθει η σειρά του θα συμπληρώσει την μπιρίμπα. Πετάγεται όρθιος, είπαμε είναι κρίσιμη η παρτίδα.<br /><br />Να συμπληρώνεις τον άλλο και να φτιάχνεις μπιρίμπες ή να παίζεις μόνος σου πασιέντζες;<br />Αναμφίβολα το πρώτο. Πότε καθαρές, πότε με μπαλαντέρ, πότε μισές και πότε ολόκληρες μπιρίμπες.<br />Και να μετράς διακοσάρες, τριακοσάρες και εξακοσάρες σε χαμόγελα, αγκαλιές και σε φιλιά.<br /><br />Η μπιρίμπα τελείωσε. Είναι όλοι τόσο χαρούμενοι για το παιχνίδι που μου είναι αδύνατον να καταλάβω ποιος κέρδισε. Θα μπορούσα να τους ρωτήσω, έχω το θάρρος, αλλά δεν έχω λόγο.<br /><br />Δεν έμαθα ποτέ ποιος κέρδισε. Δεν έχει άλλωστε καμία σημασία γιατί το τρόπαιο είναι η χαρά και το μοιράστηκαν όλοι.<br />Όπως και στην ζωή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-1383344773965801320?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-88012617483369617102008-06-18T18:09:00.002+03:002008-06-18T18:31:11.017+03:00alex: μπορείτε να βγάλετε δυο - τρία;<br />χρόνος: με σκοτώνεις, δεν θα μπορέσω να τα δώσω στον επόμενο<br />alex: βρείτε κάποιον που να τα πάρει. Ας πούμε έναν παππού, τι να έχει 102 τι να έχει 105. Ούτε που θα καταλάβει την διαφορά.<br />χρόνος: κοπελιά δεν γίνεται, να με συμπαθάς. Θα με κυνηγάει ο παππούς. Ξέρεις πόσο πονάει η μαγκούρα;<br />alex: κάντε μια προσπάθεια, κρατήστε τα προσωρινά και ααανν δεν τα πάρει κάποιος δεν χανόμαστε.<br />χρόνος: μπα! για βλάκα μ'έχεις;<br />alex: χμ... και αν τα βρούμε αλλιώς; Σου πληρώνω τα 31 και μου δίνεις 28. Λεφτά έχω και βγαίνεις και κερδισμένος.<br />χρόνος: αποκλείεται! Θα βρω τον μπελά μου με την εφορία.<br />alex: δεν τα θέλω.<br />χρόνος: θα τα πάρεις.<br />alex: δεν λαδώνεσε;<br />χρόνος: οχι.<br />alex: σίγουρα;<br />χρόνος: σίγουρα λέμε.<br />alex: σίγουρα - σίγουρα;<br />χρόνος: όπως σε βλέπω και με βλέπεις.<br />alex: γαμώ την τιμιότητα σου βρε χρόνε! τελευταία φορά: σίγουρα;<br />χρόνος: ναιιιι.<br />alex: ντέμ ιτ!<br />χρόνος: πάρτα<br />alex: φέρτα<br />χρόνος: και σε καλή μεριά.<br />alex: ευχαριστώ.<br />χρόνος: τα λέμε του χρόνου.<br />alex: μισό να τα μετρήσω. Ένα, δύο... εικοσιοχτώ (αχ!), εικοσιεννιά, τριάντα, τριανταένα (σνιφ!).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8801261748336961710?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-82460261774721425262008-04-04T15:32:00.009+03:002008-04-04T16:31:29.140+03:00ορίστε μερικές δικαιολογίες για να σηκώνεστε από το γραφείο σας και να χαζεύετε εν ώρα εργασίας:<br /><br /><ul><li>κατουριέμαι (<em>μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι 3 φορές στο 8ωρο σας αλλιώς θα κινήσετε υποψίες ή θα σας χαρακτηρίσουν άσχημα</em>)</li><li>κρύωσε ο καφές μου ή ζεστάθηκε ο καφές μου, ανάλογα τι πίνετε και πηγαίνετε για ανανέωση (<em>προσοχή όμως μην τους πίνετε στ' αλήθεια και πάθετε από τα νεύρα σας</em>)</li><li>τελείωσε ο καφές φίλτρου (<em>ωραία δικαιολογία που θα επιφέρει θετικά σχόλια για το πρόσωπο σας π.χ. "τι καλό παιδί φροντίζει να υπάρχει πάντα καφές")</em></li><li>πάω στο φαξ (<em>τάχα περιμένετε κάτι επείγον</em>)</li><li>πρέπει να βγάλω φωτοτυπία (<em>μην χαλάσετε και-καλά το πρωτότυπο έγγραφο υψίστης σημασίας που χειρίζεστε</em>)</li><li>κάτι με ήθελε ο συνάδελφος τάδε και δεν του απάντησα ακόμα (<em>και τσουπ πάτε στον συνάδελφο της επιθυμίας σας και κωλοβαράτε μαζί</em>)</li><li>έπεσε σκόνη στο νερό μου, τελείωσε το νερό μου, πω πω δίψα σήμερα</li><li>τελείωσαν τα τσιγάρα μου (<em>μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά την ημέρα εκτός αν είστε φουγάρο λιγνιτικού σταθμού της ΔΕΗ</em>)</li><li>μου έπεσε το ζάχαρο, χρειάζομαι κάτι γλυκό</li><li>μου έπεσε η πίεση, χρειάζομαι κάτι αλμυρό</li><li>πρέπει να πάω τράπεζα για το ενοίκιο (<em>μία φορά το μήνα</em>)</li><li>πρέπει να πάω ΔΕΗ (<em>μία φορά το δίμηνο</em>)</li><li>πρέπει να πάω ΕΥΔΑΠ (<em>μία φορά το δίμηνο)</em></li><li>πρέπει να πάω ΟΤΕ (<em>μία φορά το δίμηνο</em>)</li></ul><p>Καλό είναι πριν τις παραπάνω δικαιολογίες να προηγείται ένα "αχ" για να γίνεστε πιο πιστευτοί.</p><p>Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω και άλλες δικαιολογίες, στέρεψα.</p><p> </p><p>Το νέο μου μότο είναι: <strong><span style="font-size:130%;">η άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο δεν είναι για να δουλεύεις. Είναι για να χαζεύεις!</span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8246026177472142526?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-47479955720638940342008-03-13T13:17:00.006+02:002008-03-13T13:35:16.879+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/R9kNh-H89eI/AAAAAAAAABw/tCPt70Tbq3o/s1600-h/MANTOUDI.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177184123902293474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/R9kNh-H89eI/AAAAAAAAABw/tCPt70Tbq3o/s400/MANTOUDI.jpg" border="0" /></a><br /><div>Την βλέπεις την παραλία; </div><div>Κάνε ένα save picture as "παραλία Μαντούδι.jpg" γιατί μπορεί και να μην την ξαναδείς!</div><div>Διαβάστε <a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&amp;article_id=840379">εδώ </a>και <a href="http://www.kireas.org/">εδώ </a>τι ωραία σχέδια έχουν για αυτήν.</div><div>Μετά την υλοποίηση του παραπάνω project αναβάθμισης θα μπορείτε να απολαμβάνεται πιο καθαρή θάλασσα, πιο χρυσαφένια αμμουδιά και ψάρια με περισσότερο γουρλωμένα μάτια από την φρεσκάδα.</div><div> </div><div>Όχι, δεν έχω οικοπεδάκι στην περιοχή και φοβάμαι μην χάσει την αξία του. </div><div>Νοιάζομαι απλώς για την φύση που αργοπεθαίνει γιατί της βγάζουμε σιγά σιγά τα ματάκια με τα χεράκια μας.</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-4747995572063894034?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-8715385421542231982008-02-15T15:13:00.004+02:002008-02-15T15:30:43.589+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/R7WQZRj0UJI/AAAAAAAAABo/kS9vAqXzbZU/s1600-h/vlastokyttaro.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167194911362273426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/R7WQZRj0UJI/AAAAAAAAABo/kS9vAqXzbZU/s400/vlastokyttaro.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Ο φίλος μου το "Ρεμάλι" πάντα συνδύαζε δύο αντίθετα στοιχεία στην προσωπικότητα του: την αλητεία - με την καλή έννοια - και την εξυπνάδα. Πάντα πίστευα, όσο και αν προσπαθούσε να το κρύψει επιμελώς, ότι το Ρεμάλι έχει <strong>κάτι</strong> που κάποια μέρα θα εξελιχθεί σε σπουδαίο <strong>κάτι</strong>. Φαίνονταν τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- που σίγουρα δεν είναι αντικειμενικά γιατί τον αγαπώ πολύ - ότι μια μέρα θα γίνει ένας σπουδαίος επιστήμονας.</p><p>Αυτή η μέρα λοιπόν δεν άργησε να έρθει και καθώς κοιτώ την φωτογραφία του βλαστοκυττάρου που ανακάλυψε στην καρδιά - με σχήμα καρδιάς - χαμογελάω πλατιά με τόση υπερηφάνεια!!!</p><p>Η φωτογραφία έχει αναρτηθεί με δόξα και τιμή <a href="http://www.nature.com/nprot/index.html">εδώ</a>.</p><p>Ρεμάλι, από την παγωμένη Αθήνα στέλνω στο καυτό Μαϊάμι μια μεγάλη αγκαλιά.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-871538542154223198?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-88396152764190167022008-01-30T16:16:00.000+02:002008-01-31T20:23:39.000+02:00Τέτοια ώρα αύριο θα περπατάω στα στενά δρομάκια του Born, στην Βαρκελώνη, μαζί με την Άννα.<br /><br />Ναι, ναι φεύγω ξανά για την όμορφη πόλη!<br /><br /><br /><br />Να κάνω βόλτες με το κόκκινο ποδήλατο από το Arc de Triumf μεχρι την παραλια... να ανεβω με το τελεφερικ στο Ντιμπινταμπο... να κανω βολτες στο παρκο ... να φαω ταπας... να πιω μπυρες...<br />Να αδειασω το μυαλο μου απο σκεψεις. Κυριως αυτο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8839615276419016702?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-41403599482873978882008-01-17T16:30:00.000+02:002008-01-17T17:17:37.927+02:00Είναι ο καλύτερος και ο πιο υπομονετικός του κόσμου καταρχήν γιατί μπορεί και με ανέχεται.<br />Αν και σαν πρωταρχικό στόχο για το 2008 έβαλα "<strong>Να μην λέω βλακείες στον προϊστάμενο μου</strong>" δεν το έχω καταφέρει ακόμα οπότε αποφάσισα να το αναβάλλω για το 2ο εξάμηνο του έτους (όπως και την δίαιτα).<br />Συχνά περιμένω να μου έρθει τίποτα στο κεφάλι αλλά προς το παρόν την έχω γλιτώσει.<br /><br />Επειδή ενδέχεται κάποια στιγμή να διαβάσει το μπλόγκ μου πρέπει να σημειώσω ότι <strong>δεν</strong> χαζεύω όταν είμαι στην δουλειά και ότι το παρόν κείμενο γράφτηκε εκτός οκταώρου.<br /><br />Το ξέρω κ. προϊστάμενε ότι είμαι μια σκέτη <strong>μη-συμμόρφωση</strong> αλλά ποτέ δεν σας χαλάω το χατίρι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-4140359948287397888?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-54400271710882956602007-11-22T10:12:00.000+02:002007-11-22T10:43:57.558+02:00Κάθομαι τόση ώρα μπροστά στην οθόνη και κοιτάω-γράφω-σβήνω.<br />Ότι γράφω τον τελευταίο καιρό ξεκινάει με "Αξιότιμε κύριε, σε συνέχεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας σας αποστέλλουμε.... ".<br />Ξέχασα να γράφω ανθρώπινα.<br /><br />Έτσι λοιπόν:<br />Αξιότιμες κυρίες / κύριοι,<br />θα ήθελα να σας ενημερώσω πως μετά την απουσία μηνών από το μπλογκ μου, σήμερα αποφάσισα να βρω τον κωδικό πρόσβασης που είχα χάσει."<br /><br />Ενώ με ανθρώπινη γραφή:<br />Αυτό το διάστημα είμαι λίγο χαμένη. Σήμερα αποφάσισα να ανακτήσω τον κωδικό πρόσβασης που είχα αφήσει να ξεχαστεί.<br />Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω ανθρώπινα ξανά ή αν ειδικά αυτό το διάστημα μπορώ να γράψω πιο ανθρώπινα από ποτέ.<br /><br /><br />Προς το παρόν, γυρίζω πίσω στην επαγγελματική γραφή γιατί οι πελάτες περιμένουν τις επιστολές τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-5440027171088295660?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-82645269675900804912007-09-07T20:55:00.000+03:002007-09-07T21:03:05.295+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/RuGQ6-2MeXI/AAAAAAAAABg/CcstqqCWm_U/s1600-h/ToKrimaTheCrime.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/RuGQ6-2MeXI/AAAAAAAAABg/CcstqqCWm_U/s400/ToKrimaTheCrime.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107522795391973746" border="0" /></a>Για όσα έχουν συμβεί δεν έχω λόγια.<br />Δανείζομαι μόνο μια εικόνα από τον κ. Μακρή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8264526967590080491?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-75434965580765187752007-08-03T23:26:00.000+03:002007-08-03T23:31:30.870+03:00Επιτέλους φτάνει η μεγάλη μέρα.<br />Κυριακή πρωί-πρωί θα βρίσκομαι Βαρκελώνη στην αγαπημένη μου <a href="http://annasfe.blogspot.com/">Άννα</a>!<br />Για δύο εβδομάδες με μια τσάντα στην πλάτη, ένα μπουκάλι κρύο νερό στο χέρι και άνετα πέδιλα - <span style="font-weight: bold;">χωρίς κάλτσες</span> - θα γυρίζω σαν τουρίστας στην Βαρκελώνη και στην Μαδρίτη.<br /><br /><br />Με το ένα...<br />Με το δύο...<br />Με το τρία...<br />Πετάω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-7543496558076518775?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-89432269579119154052007-06-20T14:57:00.000+03:002007-06-20T15:05:30.541+03:00Τα πρώτα <strong>άντα </strong>είναι πάααρα πολύ ωραία.<br />Νοιώθω πολύ δημιουργική, ώριμη, γεμάτη εμπειρίες, ξέρω τι θέλω από την ζωή και είμαι πιο όμορφη από ποτέ.<br />Τα πρώτα άντα είναι απλά υπέροχα.<br /><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΛΕΩ!</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΟΥ!!!</span></strong><br /><br /><span style="color:#6633ff;"></span><br /><br /><br />Τρι<strong>άντα</strong> και δύο μέρες...<br />Τρι<strong>άντα</strong> και δύο<br />Τρι<strong>άντα</strong> και<br />Τρι<strong>άντα</strong>...<br /><br /><br />Όσες φορές και να το πω δεν μπορώ να το συνηθίσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-8943226957911915405?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-76782409680058853672007-06-01T11:00:00.000+03:002007-06-01T15:12:41.444+03:00<center><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="_blank"><img alt="Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι" src="http://ads3.adman.gr/blog_amalia.gif" border="0" /></a> </center><center></center><div align="left">«<strong>Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του</strong>»</div><div align="left"></div><div align="left">(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">«<strong>Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας..</strong>.»</div><div align="left"></div><div align="left">(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a title="http://fakellaki.blogspot.com/" href="http://fakellaki.blogspot.com/">http://fakellaki.blogspot.com/</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">«<strong>Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας</strong>.»</div><div align="left"></div><div align="left">(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">«<strong>Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας</strong>»</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">*<strong> ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong>* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. </strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"></div><div align="left"><strong>Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. </strong><strong>Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.</strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left"><strong></strong></div><div align="left">(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@<a title="http://elpida.org" href="http://elpida.org/">elpida.org</a>, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ</div><center></center><center></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-7678240968005885367?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-15379881673243801102007-05-17T19:08:00.000+03:002007-05-17T20:11:43.638+03:00Όταν πριν λίγες μέρες αφαίρεσα τον νάρθηκα σοκαρίστηκα από το θέαμα τόσο πολύ που έκλαιγα για ώρα με λυγμούς. Σήμερα το πόδι μου είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση αν και δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως.<br /><br />Αύριο θα πάω για δουλειά!<br />Ελπίζω να μην το μετανιώσω που δεν πήρα επιπλέον αναρρωτική άδεια αλλά δεν αντέχω να είμαι άλλο στο κρεβάτι. Δεν αντέχω να σηκώνομαι μόνο για τα βασικά, να μου φέρνουν στον καναπέ το φαγητό, να έχω συνέχεια νεύρα!<br />Το τι άκουσε ο σύντροφος μου αυτές τις μέρες... ήρωας!<br /><br />Οι μπαταρίες του τηλεκοντρόλ έχουν σχεδόν τελειώσει από το ζάπινγκ (μέχρι και τα αστέρια του ζετεμ είδα!). Η Χαρά βαρέθηκε να γλύφει τα δάχτυλα των ποδιών μου και εγώ βαρέθηκα να την διώχνω.<br /><br /><br />Αυτές τις μέρες θυμήθηκα ξανά τις "μαύρες μέρες ανεργίας". Πάει ένας χρόνος απ' όταν ξεκίνησα να δουλεύω και οι μνήμες είχαν σχεδόν ξεθωριάσει. Αλλά στις ατελείωτες μέρες ακινησίας ήρθαν πάλι όλα στο μυαλό μου. Η απελπισία, η αγανάκτηση... τα απίστευτα νεύρα μου!<br /><br />Το λοιπόν, αύριο επιστρέφω κούτσα κούτσα στην δουλειά. Ελπίζω το γραφείο μου να είναι όπως το άφησα χωρίς στοίβες έγγραφα, πολύχρωμα πόστ ιτ κολλημένα παντού και θίνκς του ντού ιμίντιατλι!<br />Αλλά απλώς ελπίζω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-1537988167324380110?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-34648209533554692982007-05-15T12:59:00.000+03:002007-05-15T13:23:58.178+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/RkmH8NpGj5I/AAAAAAAAABY/M1J9_qHcEvg/s1600-h/BYTHECASTLE.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/RkmH8NpGj5I/AAAAAAAAABY/M1J9_qHcEvg/s400/BYTHECASTLE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064728724478791570" border="0" /></a><br />Πρόσφατα ανακάλυψα το blog <a href="http://ioanninadailyphoto.blogspot.com/">Ioannina daily photos</a> το οποίο με έχει ενθουσιάσει!<br />Η Ιωάννα και ο Χρήστος ποστάρουν κάθε μέρα και μία φωτογραφία από τα Γιάννενα.<br />Συνήθως με την πρώτη ματιά αναγνωρίζω το σημείο της φωτογράφισης.<br />"Ααα το παραλίμνιο", "το πλακόστρωτο στην αγορά"... "ωχ μάλλον τον ξέρω αυτόν" και άλλα τέτοια αναφωνίζω όταν βλέπω τις φωτογραφίες τους.<br /><br />Με κάποιον μαγικό τρόπο μεταφέρομαι για λίγο στην πόλη μου και ζηλεύω λίγο που δεν είμαι εκεί.<br />Κρατάω για λίγο στο μυαλό μου την φωτογραφία δίπλα από το κάστρο και φαντάζομαι να διασχίζω το στενό παίζοντας κουτσό πάνω στο πλακόστρωτο... πότε στο αριστερό, πότε στο (σακατεμένο) δεξί ... σιγοψιθυρίζοντας έναν Ηπειρώτικο σκοπό "στις πικροδάφνης τον ανθό, έγειρα να αποκοιμηθώ..."<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ιωάννα και Χρήστο, σας ευχαριστώ για το καθημερινό μου ταξίδι στην πόλη που λατρεύω!<br /><a href="http://ioanninadailyphoto.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;"></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-3464820953355469298?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-51815063512097390712007-05-08T21:21:00.000+03:002007-05-09T13:53:02.381+03:00Αυτός - ο δίχως πρόσωπο- με τα μαύρα ρούχα και το δρεπάνι, πάλι πέρασε ξυστά χθες το απόγευμα.<br />Αυτή τη φορά με πήρε λίγο παραπάνω.<br /><br />Δεύτερο ατύχημα μέσα σε 10 μέρες. Το πιστεύετε;<br />Εγώ ακόμα όχι.<br />Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν σηκώθηκα, μετά από το ατύχημα που προκάλεσε ο ανεγκέφαλος μπροστινός μου, ήταν "γιατί με γυροφέρνει;;;"<br /><br />Στα 13 χρόνια που οδηγώ μηχανάκι δεν είχα ξανά ατύχημα (μόνο πριν δύο χρόνια που ενώ ήμουν σταθμευμένη έπεσε πάνω μου ένας παππούς με το αυτοκίνητο του) και τώρα μέσα σε δέκα μέρες 2 τροχαία!!!<br /><span style="font-weight: bold;">Χωρίς να φταίω</span>.<br /><br />Από χθες βράδυ είμαι συσκευασμένη και ετοιμοπαράδοτη! Μόνο ο φιόγκος μου λείπει.<br />Το δεξί μου πόδι είναι στον νάρθηκα ως το γόνατο και από το γόνατο και πάνω μόνο με επιδέσμους. Το δεξί μου χέρι αμπαλαρισμένο επίσης.<br />Ευτυχώς έχω πάθει μόνο κακώσεις και όχι σπασίματα.<br /><br />Παίρνω τώρα την πατερίτσα μου για να διασχίσω την τραπεζαρία και να φτάσω σε ένα τέταρτο στον καναπέ όπου θα σαπίσω τις επόμενες τουλάχιστον δέκα μέρες αναρρωτικής άδειας.<br /><br /><br />(<span style="font-style: italic;">μόνο τα δάχτυλα των ποδιών μου είναι εκτός συσκευασίας και όποτε τα βλέπει η Χαρά τρέχει να τα γλύψει... σρλουπ!</span>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-5181506351209739071?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-69623831947111762072007-05-05T23:23:00.000+03:002007-05-05T23:34:34.045+03:00Νέα βιβλία από μπλόγκερς, έκθεση βιβλίου, αμέτρητοι νέοι μπλόγκερς, παγκόσμια ημέρα ελευθεροτυπίας, μπλόγκερ πάρτυ... και πόσα ακόμα που δεν έχω μάθει.<br />Έχασα πολλά επεισόδια από την μπλοκόσφαιρα.<br /><br />Πολύ δουλειά στο γραφείο, λίγος χρόνος για μένα, πολύς ο ήλιος που θέλω να με ζεστάνει, πολλά τα χάδια που θέλω να δώσω στην Χαρά, ένα άσχημο ατύχημα με το μηχανάκι και ένας περίεργος πόνος που με ταλαιπωρεί και θέλει εξετάσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-6962383194711176207?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-67411540281676657442007-05-05T23:22:00.000+03:002007-05-05T23:23:08.353+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Rjzm2dpGj3I/AAAAAAAAABI/IHnDkBf6Q3o/s1600-h/xara+h+omorfh.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Rjzm2dpGj3I/AAAAAAAAABI/IHnDkBf6Q3o/s400/xara+h+omorfh.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061173904601943922" border="0" /></a>Χαρά η όμορφη και ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Rjzm3NpGj4I/AAAAAAAAABQ/2OYgPS-EHbE/s1600-h/xara+h+asximi.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Rjzm3NpGj4I/AAAAAAAAABQ/2OYgPS-EHbE/s400/xara+h+asximi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061173917486845826" border="0" /></a>... Χαρά η άσχημη!<br /><br />(σε μια επίσκεψη στον κτηνίατρο για μερικά ράμματα, την κούρεψαν κατά λάθος!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-6741154028167665744?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-34270106573801739212007-03-07T22:10:00.000+02:002007-03-07T22:15:26.679+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Re8cmxUCqaI/AAAAAAAAAA8/74ovLkhCvtM/s1600-h/P2090009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_rVhzj679UGw/Re8cmxUCqaI/AAAAAAAAAA8/74ovLkhCvtM/s400/P2090009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039277960448879010" border="0" /></a><br />... την Χαρά!<br />Από το Σάββατο που μπήκε στην ζωή μου χαμογελώ.<br />(έχω και λίγο άγχος όμως)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-3427010657380173921?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-12600805.post-42171304529866147522007-03-07T14:33:00.000+02:002007-03-07T14:51:58.323+02:00Θυμάστε που φαγώθηκα να βρω δουλειά;<br />Θυμάστε που έγραφα και έγραφα για το πόσο δημιουργικός αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν εργάζεται;<br />Ή μήπως θυμάστε που παραπονιόμουν που εγώ δεν είχα έναν προϊστάμενο να με ταλαιπωρεί;<br /><br />Όποιος θυμάται μπορεί να σηκώσει το χέρι και να μου στείλει μια μεγαλοπρεπή μούντζα!<br /><br />Τώρα, λοιπόν, έμαθα. Καλά να πάθω.<br /><br />Ωχ μόλις με ζήτησε ο διευθυντής...<br /><br />Δημιουργώ... δημιουργείς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12600805-4217130452986614752?l=toximeio.blogspot.com' alt='' /></div>alexhttp://www.blogger.com/profile/12375028267947692293noreply@blogger.com7