Friday, August 11, 2006

Πατρίδα... αχ...


Γη ή νερό;
Πράσινο ή μπλε;
Τόπος ή άνθρωποι;
Τι είναι η πατρίδα τελικά;

Όσο ξεμακραίνω από τις ρίζες μου τόσο πονάω. Δέντρα οι άνθρωποι, έχουν ρίζες που ποτίζονται με αγάπη και καρπίζουν σε φιλόξενη γη.
Και εγώ ξεριζωμένη να προσπαθώ να ριζώσω σε τσιμεντένια.

Η αγκαλιά της μάνας, το φιλί στο μέτωπο του πατέρα, η παιχνιδιάρικη τρικλοποδιά του αδερφού, εγώ σαν θεία-γαϊδουρίτσα με τα δυο μου ανίψια στην πλάτη. Που να τα βρω αν δεν γυρίζω πίσω;

Ο δρόμος από το χωριό μου ως το διπλανό που πάω συχνά με το ποδήλατο, που με κυνηγάνε τα τσοπανόσκυλα και αρχίζω την ορθοπεταλιά για να γλιτώσω. Το σπήλαιο όπου πάω με τους παιδικούς μου φίλους κάνοντας κοπάνα από το σχολείο, ως την μέρα που σβήσανε τα φώτα και είδαμε πως είναι το απόλυτο σκοτάδι.

Η πόλη. Η πόλη που λατρεύω.
Κατεβαίνοντας την Δωδώνης δεξιά έχει έναν φούρνο με ξύλα με την καλύτερη τυρόπιτα. Μυρίζει όλη η γειτονιά.
Λίγο πιο κάτω το μικρό πάρκο μπροστά από το ξενοδοχείο με τα μεγάλα πλατάνια. Ξαφνικά κάνει τόση δροσιά.

Κάθομαι στα σκαλιά της Νομαρχίας όπου έχω ραντεβού. Κοιτώ το σιντριβάνι που είναι παγωμένο κάθε χειμώνα.
Συνεχίζω στην Αβέρωφ όπου το ρολόι πάει πάντα λάθος και χάνω το λεωφορείο.
Αριστερά πίσω από το άγαλμα πηδάω μία μάντρα, ανεβαίνω τα σκαλιά, ανεβαίνω στην τσουλήθρα και σλουπ γλιστράω στο πλακόστρωτο απ' όπου βλέπω την πόλη από ψηλά. Παίρνω βαθιά ανάσα και κατηφορίζω στον δρόμο για τον παραλίμνιο.
Παγωτό χωνάκι, ανάμικτο από τον Νούσια και παγκάκι δίπλα από τα καραβάκια που πάνε στο Νησί.
Και είμαι σπίτι μου.

Όλα είναι λάθος. Ο χρόνος, ο τόπος...
Ο φούρνος δεν υπάρχει πια, το ξενοδοχείο και το πάρκο έχουν κλείσει. Τα πλατάνια δεν δροσίζουν κανέναν περαστικό.
Το σιντριβάνι το γκρεμίσανε, ανακαινίζουν την πλατεία για να την κάνουν πάρκιγκ.
Ο παραλίμνιος δρόμος βουίζει από τα αυτοκίνητα και την μουσική από τις καφετέριες.
Και εγώ δεν είμαι σπίτι μου.

Όλα τα ρήματα είναι λάθος.
Έκανα ποδήλατο - με κυνηγούσαν τα τσοπανόσκυλα - έκανα κοπάνα - κατέβαινα την Δωδώνης - καθόμουν στα σκαλιά της Νομαρχίας- έχανα το λεωφορείο - .... έκανα τσουλήθρα.
Μόνο το επισκευασμένο ρολόι απέναντι από το Δημαρχείο μετράει σωστά τους τέσσερις μήνες που έχω να πάω Γιάννενα.
Πονάω για την πόλη μου με έναν ανεξήγητο τρόπο, όπως πονάνε όλοι όσοι είναι μακριά της.

Αύριο ξημερώματα επιστρέφω στην γη μου για να φύγω σε δύο μέρες βουρκωμένη.
Να κουνήσω το χέρι μου μέσα από το αυτοκίνητο καθώς θα ξεμακραίνω από το σπίτι μου και για να κλάψω με λυγμούς όταν δεν θα με βλέπει πια η μητέρα μου.
Πάω για να φύγω.
Αλλά όσο θα είμαι εκεί η αγάπη τους και τα γαργαριστά γέλια των ανιψιών μου θα γεμίσουν την καρδιά μου για να αντέχει μετά τον πόνο.

- Αλετσάντρα σα' σεις;
- Θα έρθω.
- Πότε;;;
- Σε λίγες μέρες.
- Σε πόσες λίγες μέρες;
- Σε πολύ λίγες μέρες.
- Σα σου δείξω και τα τουνελάκια που έκανε η τουνέλα.
- Να μην τα βασανίζεις, εντάξει;
- Όοοχι, δεν τα βασανίζω εγώ... λίγο μόνο.
- Αχ... εμένα βασανίζεις.
- Όοοχι, σε αγαπάω εγώ.
- Και εγώ.
- Πότε σα' σεις;
- Σε λίγες μέρες.
- Σε πόσες λίγες μέρες;;;
.
.
.
.
.
ΑΥΡΙΟ!

18 comments:

Πάνος said...

Πέρασα μέσα Ιουλίου από τα Γιάννενα - πρόλαβα να δω κι εγώ κάποιες από τις φιλότιμες προσπάθειες που γίνονται για να "χαλάσει" αυτή η πανέμορφη πόλη.

Ιδίως στο νησί, η κατάσταση είναι απελπιστική - γελοία - απαράδεχτη!

Και η λίμνη έχει γίνει πια ένας πελώριος βόθρος...απορώ πως συνεχίζουν να υπάρχουν ψάρια εκεί μέσα!

Όταν φθινοπωριάσει, ίσως ανεβάσω ένα -δυό ποστ για τα Γιάννενα (φωτογραφίες, δηλαδή)

*

Στο μεταξύ, εύχομαι σε σένα και τον καλό σου καλές διακοπές!

elpida said...

Το ποστ σου διαπέρασε το κορμί μου με ανατριχίλα και πήγε κατευθείαν στην ψυχή! Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ πριν πάω στην πατρίδα, έτσι ακριβώς όταν φεύγω... Μόνο που κρύβω τα δάκρυα, όχι απ΄τη Μάννα, πια!
Θα σε έχω στα υπόψιν όταν γυρίσω. Να περάσεις καλά! Αυτές οι συγκινήσεις είναι τονωτικές ενέσεις....Χρειάζονται!

Τυπος Νυχτερινος said...

Άλεξ, καμάρι μου, να περάσεις καλά.
Δεν πειράζει που αλλάζει η πόλη. Δεν πειράζει που κλαις όταν φεύγεις.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλους μας που βρεθήκαμε εδώ στην Αθήνα.
Αλήθεια σου λεω, δεν πειράζει.

Οι ρίζες μας είναι "εκεί", κι ας φτιάξουμε κι άλλες εδώ. Μεγάλο πράγμα οι ρίζες...το ξέρεις; Κάτι πλατάνια που θυμάμαι πάνω στην πλατεία της Ζαγοράς, μου λεγε η μάνα μου όταν ήμουν μικρή πως οι ρίζες τους εκτείνονται πολλά μέτρα κάτω απο το έδαφος, μέχρι εκεί που δε φανταζόμουν, που δεν έφτανε το μάτι μου.

Θέλω να σκέφτομαι πως κι οι δικές μας ρίζες (απ' όπου κι αν είναι ο καθένας), απλώνονται απο τον τόπο καταγωγής του ως τον τόπο διαμονής του. Υπογείως.
Μέχρι εκεί που δεν βλέπει το μάτι.
Άλλωστε, το σημαντικό είναι πάντα αόρατο στο μάτι.

Καλά να περάσεις και να ξεκουραστείς.

Stalitsa said...

Μόλις ανακάλυψα μια πατριώτισσα!!!

Φιλιά πολλά από τα όμορφα (από όση ομορφίά τους έχει απομείνει) Γιάννενα!!!

:-)

Kostas said...

Έλα γαμώτο τώρα, μην με χαλάς και εμένα πρωί πρωί.
Δεν ξέρω, πλέον δεν μοιάζει με αυτό που θημάμαι. Πλέον είναι ξένη η πόλη που μεγάλωσα. Και απο τότε που έκλεισε και το Μαντζάτο, απο τότε είναι και μοναχική.

Και ξένη. Τουλάχιστο εσυ κατεβαίνεις πολύ ποιο συχνά. Εγώ, μια στο χρόνο, αντε δυο.

anima rana said...

Κάθε ένας αγαπάει την πατρίδα του πιο πολύ από όλους τους υπόλοιπους τόπους. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι αφού υποφέρετε τόσο μακρυά από την πατρίδα σας, γιατί δεν γυρίζετε εκεί να κάνετε μια νέα αρχή και να παλέψετε γι'αυτό που τόσο αγαπάτε.

civil said...

Έχω δύο μήνες που λείπω απ' τα Γιάννενα και πρόλαβα και ανέβηκα ήδη δυο ΠΣΚ. Νομίζω πως η σχέση των γιαννιωτών με την πόλη τους αγγίζει τα όρια της μανίας. Το σίγουρο είναι πως τώρα πια ξέρω ακριβώς όλους τους λόγους που με κάνουν να αγαπώ αυτή την πόλη, όπως (πριν δυο μήνες) ήξερα όλους τους λόγους που ήθελα να φύγω.
Πατρίδα, νομίζω, είναι εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποι που αγαπάμε.

xelina7 said...

Καλημέρα...
Κοινή πατρίδα, κοινές αναφορές και ανησυχίες. Τα Γιάννενα είναι ο τόπος μας και όσο και αν αλλάξουν μες στην καρδιά μας θα είναι πάντα τα ίδια. Οι πόλεις εξελίσσονται και για μας που είμαστε μακριά οι αλλαγες φαίνονται τεράστιες. Απ΄ ό,τι κατάλαβα είσαι από το Πέραμα. Πέρασα πολλά καλοκαίρια μου εκεί, γιατί μένει η αδερφή της μαμάς μου, και σίγουρα έχουν αλλάξει. Το πιστεύεις ότι μου κακοφαίνεται; Την Παρασκευή θα είμαι πάνω στο ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ και ξέρω πως, όσο και να μην είναι έτσι όπως το άφησα, ειναι το χωριό μου και το μέρος που μου δίνει δύναμη για να γυρίσω στην Αθήνα και να αντέξω αυτή την καθημερινή της τρέλλα. Και να φανταστείς πως γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά αν με ρωτήσουν από που είμαι θα απαντήσω (με καμάρι) απο τα Γιάννενα...

alex said...

Κοίτα πόσοι Γιαννιώτες μπλόγκερς. Τι ωραία!

Δύο μέρες μόνο. Μια μικρή ανάσα. Αυτό ήταν, και πίσω στην τρέλα.

Δεν είμαι από Πέραμα αλλά από ένα διπλανό μικρό χωριό.

Xelina ποιος ξέρει, μπορεί κάποτε να παλέψαμε για μια θέση στην τσουλήθρα.

Χαράλαμπος said...

Σούπελ!!!!
Μην αλγήθεις Θεία!!!!!!!

renata said...

Όμορφο να γυρίζεις στον τόπο σου! Μετά από χρόνια γύρισα και διαπιστώνω τις αλλαγές! Κι εσύ χαζοθεία ε; ;)

Altheo said...

Και δεν πήρες τηλέφωνο...;;;
Altheo

heliotypon said...

Γλυκύτατο! Ειδικά τ' ανηψάκια με συγκίνησαν ιδιαίτερα... Δυστυχώς η όψη όλης της γης αλλάζει. Για καλό ή για κακό δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα. Ανάμικτα τα συναισθήματα της αλλαγής.

Lex_Luthor06 said...

Καλωσόρισες πουλί μου μοναξιά ελληνική μου
.
απ' αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου
.
κι απ' την έρημη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου
.
απ' τους δυο μας ποταμούς θα γευτεί μια νύχτα η έρημος καρπούς

Anonymous said...

Αχχ Πατρίδα... 3 χρόνια έχω να πάω και καθε φορα που μου έρχετε στο μυαλό με πιανει κατάθλιψη.

Anonymous said...

Ας προστεθεί μια ακόμα Γιαννιώτισσα "βλόγκερ" εδώ .
Που μένει μόνιμα πια Θεσ/κη κι αυτή την εικόνα της πόλης πρωταντίκρυζε,όταν ήταν φοιτήτρια και γυρνούσε απ την Κατάρα :)
Κατάθλιψη όχι δεν με πιάνει,μόνο μια γλυκιά νοσταλγία και συμφωνώ με τον/την civil
Αγγίζει τα όρια της μανίας

Anonymous said...

What a great site video editing schools

ΤΕΟ said...

Ρε παιδιά τα ίδια νιώθω κι εγώ όποτε επιστρέφω στα Γιάννενα. Περπατώ στους δρόμους με την παλιά τους εικόνα στο μυαλό μου κι όποτε φεύγω σβήνω τις θύμησες με δάκρυα. Και αυτά τα καράβια αργούν πολύ για να με γυρίσουν πίσω στην Κρήτη να χαθώ στη ρουτίνα. Και προς Θεού μην πει κανείς στη μάνα μου και στον πατέρα μου που μένει πίσω πως κλαίω σαν κανένα σχολιαρόπαιδο. Κι αυτοί οι φίλοι μου που στο διάολο εξαφανίστηκαν από την πόλη. Εξωγήινοι τους πήραν?