Ένας χρόνος

Έναν χρόνο πριν μου ανακοίνωσαν εν ψυχρώ πως ο σύζυγος μου Ν. πάσχει από καρκίνο. 

-"Αν δεν ανταποκριθεί στην χημειοθεραπεία, τότε ένας μήνας. Αν ανταποκριθεί, ίσως έξι.
-Μα τι λέτε;
-Δυστυχώς την αλήθεια, πρέπει να αρχίσετε να προετοιμάζεστε.
-Πως προετοιμάζεται κάποιος γι'αύτο; Έχετε ιδέα πόσο χρονών είναι; Έχετε ιδέα τι πατέρας είναι;
-Σχετικά με αυτό, λόγω της νεαρής ηλικίας του συζύγου σας, φαίνεται πως η νόσος οφείλεται σε κάποιο γονίδιο. Θα πρέπει να παρακολουθείτε και τον γιο σας. 
-Μα τι μέρα μου ξημέρωσε σήμερα;"

Σηκώθηκα και έκλεισα το παράθυρο. Κάθισα ξανά απέναντι από τον γιατρό. Νόμιζα πως έτρεμα από το κρύο αλλά έτρεμα από το σοκ. Κοίταξα τον γιατρό βαθιά στα μάτια μήπως και κάπου στο βάθος τους δω μια ελπίδα. Μια μικρή ελπίδα για να πιαστώ. Τίποτα. 
Βούρκωσα τα μάτια, ικέτευσα με το βλέμμα μου. 
Τίποτα. Τίποτα για να πιαστώ. Τώρα πια δεν έτρεμα μόνο αλλά δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω. Ακανόνιστες αναπνοές. Ο γιατρός άνοιξε το παράθυρο. Κάθισε απέναντι μου και με το πιο σκληρό του βλέμμα  είπε: "Κυρία Τοχημείο, δεν έχετε το δικαίωμα να καταρρεύσετε. Ο σύζυγος και το παιδί σας, σας έχουν απόλυτη ανάγκη. Αν καταρρεύσετε εσείς θα καταρρεύσουν όλα"
Τότε και εγώ πήρα το πιο σκληρό μου βλέμμα και είπα: "Πείτε μου τι πρέπει να κάνω".

Από εκείνη την μέρα παλεύω με μια ύπουλη νόσο, με τις συνέπειες των εξαντλητικών χημειοθεραπειών και ακτινοθεραπειών, με ένα απάνθρωπο σύστημα υγείας, με την έλλειψη φαρμάκων, με ένα παιδί που θέλει τον μπαμπά του. Και στα διαλείμματα να προσπαθώ να απολαμβάνω τον άνδρα που αγάπησα και πατέρα του παιδιού μου. 

Έτσι, με προσπάθεια και πολύ υπομονή φτάσαμε τον ένα χρόνο. Πότε με το πιο σκληρό μου βλέμμα και πότε με το πιο τρυφερό μου χάδι κάνω αυτό που πρέπει για να πάει η ζωή μπροστά.

Είδες πως γ@μήθηκε το σύμπαν από μία βιοψία;

-Είχες καταλάβει πόσο επικίνδυνος είναι;
-Μα την Παναγία, όχι.

Συνάντηση Αρχηγών (όρθιων αρχηγών)

- Κάτσε
- Δεν μπορώ
- Κάτσε καλέ
- Δεν μπορώ σου λέω, σταμάτα και μας βλέπουν
- Αιμορροΐδες;
- Μμμ ...
- Πάλι;
- Γάμησε τα
- Πρωκτοσυναλάρ έβαλες;
- Έβαλα, δεν κάνει τίποτα.
- Τι να πω ρε Αντώνη, είναι σοβαρό.
- Γι'αυτό σου λέω, δεν μπορώ να έρθω μαζί σου
- Εεε άμα δεν μπορείς να κάτσεις.
- Πήγαινε μόνος σου και όταν θα γίνω εγώ πρωθυπουργός θα σε παίρνω μαζί μου
- Αλήθεια;;;
- Αμεεεέ
- Dude, είσαι σωστός.

fast neutrinos

Επιστήμονας είμαι (κάποιος ακούστηκε να βήχει;), θέλω να γίνονται ανακαλύψεις, να βρίσκονται απαντήσεις και να καταρρίπτονται θεωρίες αλλά με κάποια πράγματα δεν παίζουμε βρε συνάδελφοι μου (χαχαχα, γελάστε χωρίς παρεξήγηση) στο Σέρν. Μα την ταχύτητα του φωτός; Έλεος!
"Mais no" είπα με αυθεντική γαλλική προφορά στον Διευθυντή του Σέρν, κύριο Φρι Κασέ, όταν μου πρότεινε την θέση του επικεφαλή στο Project "very fast neutrino". Και αυτό γιατί αγαπητέ μου Φρί θέλω να υπάρχει μια σταθερότητα στην ζωή μου, κάτι αξεπέραστο, ένα όριο.
Γιατί ό,τι μαλακία και να κάνω στην ζωή μου, συνέχισα στα γαλλικά ε-ννο-εί-ται, η ταχύτητα του φωτός θέλω να είναι η μέγιστη δυνατή, το σύμπαν να διαστέλλεται με αυτή την ταχύτητα και το σφιχτό αυγό να βράζει σε 8 λεπτά (δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό σας φαίνεται άσχετο). Θέλω να νοιώθω ασφαλής μέσα στα όρια της φύσης. Ντακόγ;

"Ουί" ήταν η απάντηση του Φρι Κασέ και όπως πάντα ευγενικά μου άνοιξε την πόρτα.
Δεν σας κρύβω πως ένοιωσα μια ανακούφιση, χωρίς εμένα το πρότζεκτ θα ακυρώνονταν (χαχαχα με σκοτώνω) αλλά η αντικαταστάτρια μου η Γερμανίδα Για Ταμπάζα έπιασε δουλειά από την επόμενη μέρα.

Όταν ακούστηκαν οι πρώτες φήμες για την ταχύτητα των νετρίνων δεν έμεινα με σταυρωμένα χέρια. Κατάφερα να κάνω σαμποτάζ στις 5343 δοκιμές αποστολής δέσμης νετρίνων χωρίς να με πιάσουν. Την 5344η φορά όμως όταν τηλεφώνησα στον συνάδελφο στην Ιταλία, τον Πέπε Ροτσίνο, για να του πιάσω την κουβέντα ώστε να μην προσέχει το χρονόμετρο, με έπιασαν. Η απόλυση μου ήρθε πιο γρήγορα και απ' τα νετρίνα.

Τι και αν μου πάρει το κράτος ακόμα και το τελευταίο μου στρίνγκ, τι και αν δεν έχει μείνει ρόδα από το αυτοκίνητο που μου το τσάκισαν 3 φορές σε 9 μήνες, τέτοια πίκρα σαν αυτή που μου έδωσαν τα νετρινάκια δεν έχω πάρει ξανά. Που-κακό-χρονο-να-χουν.

(σςς μυστικό: ο συνάδελφος Απαλευτάκης που έχει ένα κουμπάρο που έχει ένα φίλο που ξέρει κάποιον που διάβασε Αριστοτέλη, λέει ότι η θεωρία της σχετικότητας, της μετα-σχετικότητας και η θεωρία ΣΖΣΑ* είχαν ήδη αναπτυχθεί από τον μέγα Έλληνα φιλόσοφο - αλλά μην του πείτε ότι σας το είπα, τον βρήκα σε ευαίσθητη στιγμή)


*(Σημείο Ζέσης Σφιχτού Αυγού)

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες του πρωθυπουργού - the true ones

Διάβασα σήμερα εδώ πως ο ΓΑΠ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τους παρακάτω σημαντικούς πολιτικούς (;) για να ενημερώσει; για να ρωτήσει; για να κανονίσει; τι θα πει; τι θα κάνει; τι θα φανερώσει; στην Σύνοδο Κορυφής.

Με τον Θόδωρο:
- Θόδωρε, φεύγω αύριο για την Σύνοδο Κορυφής
- Τι θα φάτε;
- Τα μούτρα μας;;; Θα έρθεις;
- Αχχμμ άλλο ενοούσα, μπα το Χριστινάκι θέλει να πάμε στην μαμά της
- Τι θα πω στην Σύνοδο;
- Να σου βάλουν βαζελίνη.
- Για να μην καώ;
- Τουτ τουτ τουτ (μα πόσο, πόσο, πόσο βλαμμένο είναι;)

Με τον Ευάγγελο:
- Έλα, μου το έ-κλει-σε-εεεεε!
- Χρτς χρτς ποιος χρτς; (τρώει μια μερέντα με λίγο ψωμί)
- Ο Θόδωρας.
- Τι χρρρτς τον ρώτησες χρτς;
- Τι να πω στην Σύνοδο.
- Σλουυυυπ (γλύψιμο κουταλιού), ότι είπες και στην Χίλαρι, σρλοουυυπ, τα ονόματα άλλαξε μόνο.
- Ααα .. δηλαδή: "Αγαπητή κα Σύνοδο, θα ήθελα ..."
- Τουτ τουτ τουτ (σρλουυπ!)

Με την Αλέκα:
- Αλέκα μου, ο Γιώργος είμαι
- Τουτ τουτ τουτ
- Αλέκα μου, μ'ακούς, πάρε το μηδέν, ιιι-ι, ού-ού, Αλεκάκι, τσα, καλέ, μ'ακούς; Ναι;

Με τον Γιώργο:
- Γιώργο; Ο Γιώργος είμαι.
- Εγώ είμαι ο Γιώργος.
- Όχι ο Γιώργος είμαι.
- Ο Γιώργος είμαι εγώ.
- Αααα λάθος.
- Γεια.
- Αντίο.

Με τον Αντώνη:
-Αντώνη;
- Γιώργο;
- Καλά;
- Καλά.
- Πόσο χρόνο έχω;
- Ούτε τρία λεπτά.
- Γιατί;
- Γιατί έτσι.
- Γιατί έτσι;
- Γιατί έτσι έτσι.
- Αααα γιατί έτσι έτσι;
- Γιατί έτσι έτσι και έτσι. Χα!
- Αααα γιατί έτσι έτσι και έτσι Χα!;
.
.
. (δύο λεπτά και 54 δευτερόλεπτα μετά)

- Τουτ τουτ τουτ
- Ι-ι, ου-ου, α-α-α-α, (κλάμα ΓΑΠ) σνιφ, θρούπ θρουπ (ρούφηγμα μύτης) πάλι με ξεγέλασε. Δεν έχω κάποιον να μιλήσω και να με καταλάβει. Τι καημός.

Με την μαμά του:
- Μαμά μου, Μάμι, μάμι;
- Παιδί μου!
- Δεν με παίζουν. . .
- Πάλι γκρίνια ρε Γιωργάκη; Έλεος! Τουτ τουτ τουτ

Στρίτ Ντένσινγκ

Στο άλσος της Ν. Σμύρνης

Κάθε βόλτα στο άλσος της Νέας Σμύρνης καταλήγει στο σκάκι. Νέα αγόρια και κορίτσια, με φορητά ηχεία και mp3 player γεμίζουν το πάρκο με μουσική και street dance. Ο μικρότερος χορευτής, ποιος άλλος από τον Ματσουπίτσου μου!

Τις πρώτες μέρες στεκόμουν δειλά και διακριτικά λίγο πιο δίπλα από το σκάκι γιατί τα χρόνια που με χωρίζουν από αυτή την παρέα είναι πολλά. Φοβόμουν να πλησιάσω μην τυχόν ακούσω κανένα "βρε θειά, κάνε παραπέρα". Ο μικρός Ιωάννάκος όμως ήθελε πίστα και έτσι μετακινηθήκαμε στο πέτρινο πλαίσιο, αρχικά να παρακολουθούμε και έπειτα να χορεύουμε.

Βλέπω πως ο μικρός μιμείται πολύ γρήγορα και κάνει απίστευτες φιγούρες. Προσπαθώ να τον ενισχύω ώστε να μην ντρέπεται και να έχει αυτοπεποίθηση, κάτι που δεν είχα εγώ και αν δεν έσβηναν τα φώτα, πόδια δεν κουνούσα στον χορό. Επίσης βλέπω και την παρέα των νεαρών που μας δέχτηκαν πολύ καλά και χαίρονται όταν τους επισκεπτόμαστε, δεν είναι και ότι καλύτερο για 18 χρονα και 20 χρονα να κάνουν παρέα με μια τριαντακατιτίς (δεν θέλω σχόλια) και το πιτσιρικάκι με το πάμπερ. Είναι αρκετά αστείο το ότι μερικές φορές μαζεύεται κόσμος και χαζεύει τον Ιωαννάκο μου (είμαι χαζομαμά, το παραδέχομαι ... )


Από την μεγάλη λίστα "τι θέλω να μάθω στο παιδί μου" υπογραμμίζω το
"να μην ντρέπεται και να έχει αυτοπεποίθηση" και γράφω "σε εξέλιξη".
Ακολουθούν:
"να αγαπά τον κόσμο όλο"-σε εξέλιξη for life,
"να μην φοβάται τις αράχνες"-not yet,
"να σηκώνει το καπάκι της τουαλέτας"-τι-είναι-τουαλέτα-μαμά;,
"να ξεχωρίζει τον Θανάση από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου"-πάνω-στα-λυτά-σου-τα-μαλλιά-παιδί-μου-φωλιάζουν λαμπυρίδες,
"να ξέρει από καλό λάδι"-το-άσχετο ...
είναι μεγάλη η λίστα, ξέρω.

Μακάρι κάθε γειτονιά να είχε και ένα άλσος! Είναι ζωή.

20 δευτερόλεπτα

"Όσο διαρκεί η διαδρομή Συγγρού-Φίξ με Ν. Κόσμο, με τον συρμό να τρέχει στο maximun, τόσο διαρκεί το καθημερινό μου tribute σκέψης σε σένα. Τα Σαββατοκύριακα παίρνεις ρεπό.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το τελευταίο σου φιλί. Χαμηλώνω την ένταση της μουσικής στ'αυτιά μου μπας και ακούσω πάλι το γέλιο σου καθώς έσκυβες για να μου το δώσεις. Αλλά αντί γι'αυτό ακούω το "σμούτς" των χειλιών που χωρίζουν. Μα δεν είναι αστείο; Από όλους τους ήχους επέλεξα να θυμάμαι τους πιο γελοίους. Το "σμούτς" των φιλιών, το "πλίτς-πλίτς" της τουαλέτας, το "κρίκ" της μέσης σου από την υπερ-προσπάθεια.

Και επιστρέφω στο φιλί που αν ήξερα πως θα ήταν το τελευταίο ... αν ήξερα, θα δάγκωνα με δύναμη τα χείλη σου μέχρι να ματώσουν και ύστερα θα τα φιλούσα για να τα γιατρέψω. Θα είχα μια γεύση να θυμάμαι. Τώρα ξεχνώ. Κάθε μέρα η εικόνα του φιλιού σου γίνεται όλο και πιο θολή. Σε λίγο δεν θα είμαι σίγουρη οτι υπήρξε καν και τα μόνα που θα θυμάμαι θα είναι τα "σμουτς-πλιτς-κρικ". Άδικο δεν είναι; Όχι τόσο για μένα αλλά για το φιλί σου.

Και φτάσαμε στο Ν. Κόσμο, αύριο πάλι..."


Προσοχή μην γλιστρίσετε από τα σιρόπια.

Α-ποταμίευση

(το Α το στερητικό)

Τώρα με τα καινούρια μέτρα θα γεμίζουμε την γουρουνίτσα με τα δυο τα χέρια ο καθένας μας. Εγώ, ο Ν. και ο Ματσουπίτσου επί δύο = έξι χέρια + τέσσερα της Χαράς = δέκα χέρια!
Μάλλον θα χρειαστώ κι 'άλλες γουρουνίτσες.

Ανακαινισμένο και φρεσκοβαμμένο - κατά λάθος

Παρά την οικονομική κρίση αγόρασα καινούριες προχοϊδες και δοκιμαστικούς σωλήνες, πιπέτες, ογκομετρικούς κυλίνδρους, κωνικές φιάλες, ποτήρια ζέσης, πεχαμετρικό χαρτί, ξηραντήριο, πυρολαβίδα, ψηφιακό ζυγό, αντιδραστήρια και πολλά άλλα.
Επίσης, αγόρασα ανοξείδωτη φόρμα, ζάχαρη, αυγά, γάλα, βιτάμ και βανίλιες γιατί αν δεν μου έρθει η έμπνευση για πειράματα και χημείες θα φτιάξω κανένα κεϊκ.

Και τώρα η αλήθεια: πήγα να κάνω μια νέα ανάρτηση και μου τα έγραφε όλα κινέζικα, πάει λέω, πρέπει να κάνω αναβάθμιση γιατί τα έχει παίξει. Κάνω ένα αντίγραφο του προτύπου και προχωρώ σε αλλαγές. Όταν όμως πέρασε η ώρα και άρχισε να μου λείπει το παλιό μου χημείο αποφάσισα πως με κάποια πράγματα δεν παίζουμε και επαναφέρω το παλιό μου πρότυπο και τι να δω: ERROR ERROR ERROR τα xtml λέει δεν είναι κλειστά και πρέπει να έχουν όλα < br/ > ... μου λες καλό μου blogger πως στον "mpip" να εντοπίσω το λάθος;

Κάπως έτσι κατάλαβα πως το παλιό μου χημείο χάθηκε για πάντα, και ομολογώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ψυχολογικά μου προβλήματα είναι οι αποχωρισμοί και η διαχείριση τους. Ούτε μια φωτογραφία του δεν κράτησα ...

le temps passe

ο χρόνος περνάει ...
το ξέρεις καλά, τριάντα τέσσερα χρόνια τον βλέπεις να περνάει ...
αλλά όταν περνάς καλά, τον ξεχνάς και τον αφήνεις να μείνει δίπλα σου ...
αλλά (αυτό το "αλλά" σε κυνηγάει) είναι πολλά που δεν τα θυμάσαι πια ...
πως ήσουν πριν, πως ήσουν πιο πριν και πως ήσουν ακόμα πιο παλιά ...
αλλά (να το πάλι αυτό το "αλλά") όταν είσαι καλά τον πιάνεις από το χέρι και προχωράς και εσύ μπροστά ...
Αχ ... γράφω συναισθηματικά ... δεν είμαι μάλλον καλά ...


Πολύ συχνά άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω ή τα γράφω και τα σβήνω λίγο πριν πατήσω "δημοσιεύση". Το χημείο έπαψε από καιρό να είναι καταφύγιο των σκέψεων μου. Αλλά (μα πως πετάχτηκε αυτό πάλι) θα προσπαθήσω ξανά.

Παράλληλο Σύμπαν

"Μια φορά στο τόσο και εφόσον συνέπεφταν τρεις χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα (ωράρια δουλειάς, φανταστική διάθεση + ακόμα δύο χιλιάδες εννιακόσια ενενήντα οκτώ πράγματα) πέρναγε μέσα από ένα μαγικό τούνελ σε ένα παράλληλο σύμπαν και συναντούσε έναν άλλο κόσμο. Δεν μπορούσε να μείνει παρά μόνο για μερικές ώρες, ύστερα ο ΧρόνοΧώροΣτρόβιλος την κατάπινε και την έφτυνε μπροστά στην πόρτα της πραγματικότητας,σχεδόν γυμνή και ευάλωτη στο ψέμα.
Με τον καιρό μάθαινε να κουμπώνεται καλά, για να μην σκίζονται τα ρούχα της με το στροβίλισμα και να γίνεται όλο και πιο ανθεκτική στο κατασπάραγμα των τύψεων που πάντα έβρισκαν τρόπο να τρυπώνουν στα σωθικά της. Είχε μάθει να μπαλώνει ρούχα και ψυχή, σταυροβελονιά.

Στο παράλληλο σύμπαν, στις λίγες ώρες κβαντικής ανεμελιάς ήθελε να έχουν χώρο μόνο τα τυχαία αγγίγματα, τα αμήχανα χαμόγελα, οι ρόμβοι ή τα τετράγωνα - αναλόγως πως το βλέπεις (!?!) και τα μεγατόνων παθιασμένα φιλιά. Κάθε παρέκλιση που είχε γεύση χειροπιαστής πραγματικότητας έφερνε το συρμό της επιστροφής όλο και πιο κοντά. Οι λιγοστές κουβέντες, το λιγοστό φως της ντροπής, ο λιγοστός ρομαντισμός και οτιδήποτε λιγοστό προκειμένου να μην εκτεθεί στο μεγαλείο που θα μπορούσε να της προσφέρει το παράλληλο σύμπαν.

Και έπειτα;
Έπειτα το ταμείο, το παγωμένο αεράκι στο πρόσωπο - ξύπνα, απλώς ένα παράλληλο σύμπαν είμαι Χαλλόου - είσοδος στον στρόβιλο και να την στο κατώφλι της σιγουριάς".

Μαλακίες γράφω αλλά η ζωή είναι μικρή και έχω και εγώ δικαίωμα στην μαλακία.

Ανακάλυψη μικροοργανισμών με αρσενικό - όλη η αλήθεια

Είναι γνωστό πως για χρόνια τώρα ασχολούμαι με μεγάλα ερευνητικά projects και πως είμαι περιζήτητη από πολλά εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα. Ενδεικτικά αναφέρω την μεγάλη ανακάλυψη του νερού στον Άρη, που έχει γίνει (α)γνωστή παγκοσμίως. Επίσης, ενδεικτικά θα αναφέρω με κωδικό όνομα (είναι λεπτή η θέση μου, καταλαβαίνετε) κάποια ιδρύματα και πανεπιστήμια που σφάζονται για μένα και την κατάρτιση μου. Αυτά είναι: το Τσέρν, η Σάσα, το πανεπιστήμιο Μασατσούτσες, το Μπάρμπαρντ και πολλά άλλα.

Πολύ πρόσφατα με κάλεσαν πάλι από την Σάσα να διευθύνω (εμ τι να σφουγγαρίζω τα εργαστήρια;) μια μεγάλη έρευνα σε μια μεγάλη λίμνη (έτσι είναι οι μεγάλες λίμνες, θέλουν και μεγάλες έρευνες). Αρχικά έφερα πολλές αντιρρήσεις γιατί τώρα πια βάζω πάνω απ'όλα τον γιο μου αλλά τελικά υπέκυψα στα μηδενικά της επιταγής αλλά και στην πρόκληση αυτής της δοκιμασίας.

Από πολύ νωρίς φάνηκε πως ήταν δύσκολα τα πράγματα στην λίμνη Μόνο, οι Αμερικάνοι ήταν αποφασισμένοι να ανακαλύψουν κάτι - οτιδήποτε ασυνήθιστο - για να μπορέσουν να δικαιολογήσουν το κόστος αλλά και την ύπαρξη τους. Γι'αυτό και επέλεξαν σοβαρούς επιστήμονες (έβηξε κάποιος; ε; Χόλς για τον λαιμουδάκο του) για να φέρουν εις πέρας την αποστολή.

Δουλεύαμε σαν τα μαύρα σκυλιά μέρα νύχτα. Και δώστου αναλύσεις, και δώστου διηθήσεις και μετά φυγοκεντρήσεις και τέλος οι εξέτασεις Ντι-εν-έι των δειγμάτων. Αυτό επιτυγχάνονταν με την χρήση μικροσκοπίου υψηλής μπεβατρόνιας τεχνολογίας και με παρατήρηση των ίδιων των μικροοργανισμών εν τη γενέσει. Την τελευταία δουλειά μου την είχα αναθέσει σχεδόν αποκλειστικά γιατί ήμουν η καλύτερη (πάρε κι'άλλη χόλς, θα βράχνιασες φαίνεται).

Μέρα νύχτα ήμουν με το ένα μάτι κολλημένο στο μικροσκόπιο και παρατηρούσα τους μικροοργανισμούς που μου έφερναν. Στην αρχή δεν ήταν άσχημα γιατί ήταν ήσυχα μετά όμως τα διαόλια πολλαπλασιάζονταν, εκστασιάζονταν και δεν σταμάταγαν λεπτό. Ήταν όμως αλλόκοτα, πρέπει να το παραδεχτώ πως μου κινούσαν την περιέργεια έτσι όπως φέρονταν. Τι τα ταίζαμε υδατάνθρακες το έφτυναν, τι τους δίναμε οξυγόνο έβηχαν. Αλλά τι μυστήριο κρύβονταν πίσω από αυτή την συμπεριφορά;

Πέρασαν μέρες και νύχτες, νύχτες και μέρες και εγώ πάνω από το μικροσκόπιο να κοιτάζω τα σκασμένα. Όλη η ομάδα είχε αγανακτήσει, έπρεπε να βρει κάτι σπουδαίο και κάτι ασυνήθιστο και όλα εξαρτώνταν από μένα. Ένοιωθα μεγάλη πίεση, καταλαβαίνετε. Ήμουν άυπνη και πολύ κουρασμένη. Σήκωσα το βλέμμα μου από το μικροσκόπιο και το άφησα να "ακουμπήσει" στο χαμόγελο του Τζούντ Λο, που ήταν screen saver στον υπολογιστή της τρελοκοτσιδούς συναδέλφισσας, για να ξεκουραστεί λιγάκι.



Τα τελευταία που θυμάμαι ήταν ότι αναστέναξα και είπα "Ω Θεέ μου, τι αρσενικό" , οι συνάδελφοι χειροκρότησαν και με αγκάλιασαν και τελικά αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησε την επόμενη μέρα η τρελοκοτσιδού και με πήγε στο αεροδρόμιο. Από την χαρά μου που θα γύριζα σπίτι ούτε που ρώτησα γιατί φεύγω τόσο ξαφνικά, άσε που φοβήθηκα μην έσπασα το μικροσκόπιο έτσι όπως ξεράθηκα και έπρεπε να το πληρώσω.

Μπάκ χόουμ ο μικρός ξετρελάθηκε που με είδε μετά από τόσο καιρό. Για μέρες ήμαστε αχώριστοι, παίζαμε ντέϊ-ντέϊ, κουτρουβάλες, μπουμ την κεφάλα και φυσικά στολίσαμε το δέντρο, τον μπαμπά και τον σκύλο. Επαφή με τον έξω κόσμο δεν είχα καμία, ούτε εμαιλ, ούτε κινητά, ούτε φέισμπουκ. Είχα χρόνο μόνο για το παιδί.
Προχθές λοιπόν που αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή μπήκα στο site της Σάσα να δω τι κάνουν και αυτές οι ψυχές και τι να δουν τα όμορφα ματάκια μου:
"Ερευνητές της Σάσα ανακάλυψαν στην λίμνη Μόνο μικροοργανισμούς με αρσενικό" !?!

Και έχω να κάνω στους συναδέλφους μου στην Σάσα την εξής σοβαρή ερώτηση: Καλά βρε βλαμμένα πάλι λάθος καταλάβατε;

Οι δύο όψεις της ευτυχίας

τετ-α-τετ

Το να έχεις παιδί είναι το πιο σπουδαίο, το πιο συναρπαστικό και το πιο υπερτιτανομεγαλειώδες στην ζωή ενός ανθρώπου.
Από την άλλη είναι το πιο κουραστικό, το πιο απαιτητικό και το πιο ψυχοφθόρο.
Η εναλλαγή μεταξύ χαράς και γκρίνιας γίνεται αστραπιαία.


Ο μικρός Ιωάννης ξέρει πια να περπατάει και να μιλάει στην γλώσσα των μωρών και το κάνει σχεδόν ασταμάτητα καθ'όλη την διάρκεια της ημέρας. Κάποια δευτερόλεπτα ωστόσο είναι πολύ τρυφερός και γλυκός με την μανούλα. Αυτά τα δευτερόλεπτα γαλήνης αγκαλιά στον καναπέ ή στο πάτωμα του λέω χριστουγενιάτικα τραγούδια - που συμπεριλαμβάνουν πολλά "να να να" και "τουρουρούρου" γιατί δεν τα θυμάμαι πια - τελειώνουν γρήγορα και απότομα γιατί το μάτι του πήρε κάπου το ασύρματο τηλέφωνο και πρέπει οπωσδήποτε να το πάρει στα χέρια του για να το διαλύσει και σήμερα. Φυσικά τα τραγούδια διακόπτονται και το πνεύμα το Χριστουγέννων φτερουγίζει μακριά.

Ο μικρός Ιωαννάκος έχει μεγάλη αγάπη και στην Χαρά, το τετράποδο που συμπληρώνει την τρελή οικογένεια μας. Πολύ συχνά - πολύ συχνά όμως - θέλει να ασχολείτε μαζί της, με την ουρά της, την μουσούδα της, τα μάτια της ή τα αυτιά της. Αρχικά η Χαρά τα δέχεται σαν χάδια αλλά μετά ενοχλείται που ο μικρός το παρακάνει και πάει να την τυφλώσει. Έτσι τα γαργαριστά γέλια μετατρέπονται σε γοερά κλάματα σε ντε-τε। καθώς εκείνη παλεύει να ξεφύγει.

Μετά το φαγητό ο Ιωάννης απολαμβάνει ένα κριτσίνι ή ένα κράκερ - κρίτσι κρίτσι με τα επτά του δοντάκια - μέχρι να του το κλέψει η Χαρά και αρχίσει το κλάμα τύπου "μου κλέψαν το μπιφτέκι μου". Ξανά κρακεράκι στον μικρό, ξανά το κλέβει η Χαρά, ξανά κλάματα. Κρακεράκι, Χαρά, κλάμα. Εγγυημένη επιτυχία διαρκείας.

Πάνω στο τρελό παιχνίδι και στο κέφι ξεκινάει να παίζει θέατρο - δεν είχε από ποιόν να μοιάσει - και να λέει κουβέντες και να κάνει γκριμάτσες. Και πάνω εκεί, στην υπέρτατη χαρά και περηφάνια - που έχω ήδη βγάλει κάμερα και τον γράφω - στα "τιτάτα", "μπαμπάντου", "άτουάτου" κάτι θυμάται; κάτι σκέφτηκε; άλλαξε το σκηνικό στο θεατρικό; με ξεκινάει σε μια γκρίνια επαναλαμβάνοντας μια λέξη που δεν καταλαβαίνω και όσο δεν καταλαβαίνω, όσο δεν ικανοποιώ το "τάτουτάτου" που λέει με παίρνει και με σηκώνει και πάει και η κάμερα, πάει και η υπέρτατη χαρά και περηφάνια.

Έντ σο όν...

Αλλά το πολυτιμάκι μου-θηριάκι μου είναι το πιο υπερτιτανιομεγαλειώδες πλάσμα στην ζωή μου.
(και το πιο κουραστικό)

Απάντηση Νονάς Άννας

Αγαπητέ μου Ιωάννη

Κι η νονά είναι πολύ περήφανη για σένα, ιδίως για το "α προπό" που έμαθες να χρησιμοποιείς από τοοοοσο νωρίς! Μάθε να περπατάς καλά καλά και μετά πάρε τη μαμά από το χέρι και ελάτε να με δείτε, είναι μόνο 535.446.000 βήματα! Κι επειδή ακόμα δεν έμαθες τα νούμερα, αυτό είναι λιιιιγο περισσότερο από επτά.
Κοίτα να μάθεις επίσης την τεχνική του να πέφτεις στα "μαλακά" (=στον ποπο σου), θα σου είναι πολύ χρήσιμο, ιδίως αν μοιάσεις στη νονά και δεν καταφέρεις να μάθεις να περπατάς χωρίς να γίνεσαι ρεζίλι και να πέφτεις μες στο δρόμο για πολλά χρόνια ακόμα Ή αν πάθεις σαν τη μαμά που πέφτει μέσα στα παρτέρια μετά από δυο τρία ουζάκια και δέκα κιλά παϊδάκια ... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, είσαι μικρός ακόμα

Ανυπομονώ να ακούσω κι άλλες περιπέτειες σου σύντομα!
Πολλά φιλιά από τη νονά και το νονό Εντου.

Άννα

Υ.Γ.: Το Σουκου είναι καλή ευκαιρία να αφήσεις και τη μαμά να κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω ε!

περπατώ περπατώ μες το δάσος...

Αγαπητή Νονά μου,
μπορώ να σου πω με μεγάλη χαρά ότι σηκώνομαι μόνος μου χωρίς να πιάνομαι από κάπου. Έπειτα σταθεροποιούμαι και μετά τσούκ τσούκ κάνω βηματάκια. Η μαμά μου που χαζογελάει μετράει 1,2,3... μέχρι το επτά και μετά ή πέφτω στην αγκαλιά της ή στο πάτωμα.
Η μαμά μου, με μάτια δακρυσμένα, λέει ότι είναι πολύ παράφωνη; πυρόφωνη; περήφανη;; ναι ναι λέει ότι είναι περήφανη για μένα και ότι είναι πολύ σπουδαίο το ότι μαθαίνω να περπατώ. Μερικές φορές μου βάζει στα πόδια κάτι σαμπρέλες - τα λένε και παπούτσια - και εγώ σκουντουφλάω και πέφτω πριν το επτά. Α προπό ... το επτά τι είναι;
Σήμερα η μαμά μου είπε ότι έρχεται το Σουκού και αυτό για μένα σημαίνει ότι δεν θα ξυπνήσω από τα χαράματα για να πάω με το κίτρινο λεωφορείο στο σχολείο και οτι θα είμαι στην αγκαλιά της μαμάς μου όοοολη μέρα.

Νονά μου καλή, πόσα βηματάκια πρέπει να κάνω για να πέσω στην αγκαλιά σου;

Ημέρα της Μητέρας και για μένα

Ιωαννάκο μου, πολύτιμε γιε μου
σε ευχαριστώ που με κάνεις να γιορτάζω κάθε μέρα!

Μικροί αποχωρισμοί

Από την ημέρα που έμαθα οτι ήμουν έγκυος πέρασαν σχεδόν 14 μήνες. Όλο αυτό το διάστημα ήμουν συνδεδεμένη με το μωρό μου είτε κυοφορώντας το είτε θηλάζοντας το.
Έκοψα το κάπνισμα (ναι! εγώ μια φανατική καπνίστρια), πρόσεχα τι έτρωγα (ακόμα και τώρα στον θηλασμό λόγω αλλεργίας του μωρού μπορούσα να τρώω μόνο 7 μη αλλεργιογόνες τροφές χωρίς πρόσθετα γεύσης - ναι! το έκανα και αυτό εγώ η φαταούλα), δεν έπινα καθόλου αλκοόλ (ναι! και αυτό το έκανα), δεν έπαιρνα φάρμακα (και ας πονούσε το κεφάλι ή το δόντι μου) δεν έβαφα τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, δεν έβαζα ότι να'ναι στο δέρμα μου ... και πολλά άλλα.
Κάθε φορά που έκανα μια κίνηση, οποιαδήποτε κίνηση, σκεφτόμουν τι αντίκτυπο θα είχε στο μωρό μου.
Ένοιωθα συνεχώς αυτή την σύνδεση.
Χαϊδευα την κοιλίτσα μου για να με νοιώσει όσο ήμουν έγκυος, χαϊδευα τα μαλλάκια του και την πλάτη του όσο θήλαζε.
Και εκείνος κλωτσούσε ή με το στόμα γεμάτο γαλατάκι γελώντας έκανε "αγκού".

Συνδεδεμένοι, εγώ και εκείνος.

Όταν τον γέννησα τον αποχωρίστηκα για πρώτη φορά και τώρα που αποθήλασε τον αποχωρίστηκα ξανά.

Έκλαψα και έκλαψα και έκλαψα ...
Για μέρες και για νύχτες έκλαψα για αυτόν τον αποχωρισμό.

Μέχρι που κατάλαβα πως όλη μας η ζωή θα είναι γεμάτη αποχωρισμούς: η πρώτη φορά που θα τον αφήσω στην νταντά για να πάω για δουλειά (ειδικά αν είναι ψηλή, ξανθιά, ουκρανέζα και είναι και ο μπαμπάς στο σπίτι), την πρώτη φορά που θα τον βάλω στο σχολικό (διότι τα δημόσια και δωρεάν σχολεία της φανταστικής μου χώρας έχουν όλα σχολικό), την πρώτη φορά που θα τον αφήσω έξω από την αυλή του σχολείου (γεμάτη με δέντρα και λουλούδια), την πρώτη φορά που θα μου πει να μην τον φιλήσω ξανά έξω από την αυλή του σχολείου γιατί τώρα είναι μεγάλος και σκληρός (και εγώ θα τον εκβιάσω και θα του πω πως δέχομαι μόνο αν στο σπίτι γυρίζοντας μου δώσει δύο ρουφηχτά), την πρώτη φορά που θα βγει για βράδυ χωρίς εμάς (τι θα κάνει;;;), στις πρώτες του διακοπές (αχ αχ παιδί μου που θα πας, πονάει και η καρδιά μου, Νίκο πες στο παιδί δεν είμαστε καλά αυτές τις μέρες μη πάει πουθενά αχ αχ), το πρώτο βράδυ που θα μείνει στο σπίτι κάποιας κοπέλας (ποιος ξέρει τι τσουλάκι θα είναι και αυτή να κοιμίζει αγόρια στο σπίτι της), στις σπουδές του (εννοείτε οτι θα σπουδάσει το παιδί μου σε ένα απο τα φανταστικά πανεπιστήμια της φανταστικής μου χώρας), στο στρατό (όλα θα διαλυθούν σε αυτή τη χώρα αλλά ο στρατός: στρατός!), στο δικό του σπίτι (γιατί θα είναι σπουδαγμένος άρα θα βρει αμέσως μια φανταστική δουλειά με τρελά λεφτά και δεν θα μένει μαζί μας μέχρι τα σαράντα), στο γάμο του (οκ τώρα το γ@μησα)...

Αν και η ζωή είναι γεμάτη μικρούς αποχωρισμούς τελικά η ίδια δίνει πάντα την απάντηση σε όλα.
(Και η σωστή απάντηση είναι το "δ" αλλά έχω ξεχάσει ποια ήταν η ερώτηση)

(Σήμερα έβαψα τα νύχια μου κόκκινα και ο μικρός έχει ξετρελαθεί να παίζει με τα χέρια μου!)

Τα έκανες πατούρα ...

• όταν μόλις βάλαμε τα καθαρά σου ρούχα, είμαστε στην πόρτα για να βγούμε βόλτα και εσύ με ένα μεγαλοπρεπές αγκού έκανες μια γουλιά και ήθελες άλλαγμα από την αρχή
  
• όταν μόλις σου είχα βγάλει την πάνα, σε είχα πλύνει με χλιαρό νερό στον ποπουδάκο σου και εσύ λίγο πριν σου βάλω την καθαρή πάνα έκανες μια ηχηρή κένωση ("πρρρ" για όσους δεν ξέρουν) και εκτόξευσες παντού τον εσωτερικό σου κόσμο
• όταν μόλις σε είχα καθαρίσει από την παραπάνω πατούρα σου έκανες ένα συντριβανάκι, που έφτασε μέχρι το προσωπάκι σου και τρόμαξες, και έκανες όλα σου τα ρούχα μούσκεμα
• όταν σου έδινα γάλα με το μπιμπερό και εσύ δεν κρατήθηκες και φτερνίστηκες
• όταν σου έβαλα μια κουταλίτσα κρέμα στο στοματάκι σου και με ένα μπρρρ την σκόρπισες παντού
  
• όταν ενώ βρισκόσουν σε απόσταση ασφαλείας έκανες ένα μπραφ και αδειάσες στο πάτωμα το πιάτο μου με τα μακαρόνια
  
• όταν ήσουν αλλαγμένος και καθαρός και αποφάσισες να κάνεις κακάκια σου ενώ ταυτόχρονα ήσουν ξαπλωμένος και ήθελες οπωσδήποτε να πιάσεις και τα πόδια σου μέχρι που έγινες σκατουλιένος πατώκορφα
  

και πόσα ακόμα...
Αλλά μην σταματάς Ματσουπίτσου μου γιατί είσαι τόσο χαριτωμένος όταν τα κάνεις όλα πατούρα!

Ήρθες

την Πέμπτη, 15/10/09. Στις 10:33 π.μ. είδα τα ματάκια σου για πρώτη φορά.
Όταν γεννιέται ένα μωράκι, γεννιέται και μια μητέρα ...
και εγώ ξαναγεννήθηκα μαζί σου!
Δεν έχω άλλα λόγια, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.

Μία και καμία!

Ανθοδοχείο - μπιμπερό, για το καλωσόρισμα,
από την καλύτερη μου φίλη και τον μικρό της γιο.

Πλησιάζει η ώρα, λίγο νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε.
Την Τετάρτη το απόγευμα θα πάω στο μαιευτήριο και μέχρι το ξημέρωμα της Πέμπτης το μικράκι μου θα γεμίσει την αγκαλιά μου.

Είμαι ενθουσιασμένη!
Δεν έχω φόβο μέσα μου, έχω αγωνία και ανυπομονησία αλλά όχι φόβο. Έχω εμπιστοσύνη στον γιατρό μου και στην μαία μου και ξέρω ότι θα βρισκόμαστε σε πολύ καλά χέρια.

Μετράω μία και καμία μέχρι να έρθεις για να σε γλυκοφιλήσω μικρό μου αγόρι!!!