20 δευτερόλεπτα

"Όσο διαρκεί η διαδρομή Συγγρού-Φίξ με Ν. Κόσμο, με τον συρμό να τρέχει στο maximun, τόσο διαρκεί το καθημερινό μου tribute σκέψης σε σένα. Τα Σαββατοκύριακα παίρνεις ρεπό.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το τελευταίο σου φιλί. Χαμηλώνω την ένταση της μουσικής στ'αυτιά μου μπας και ακούσω πάλι το γέλιο σου καθώς έσκυβες για να μου το δώσεις. Αλλά αντί γι'αυτό ακούω το "σμούτς" των χειλιών που χωρίζουν. Μα δεν είναι αστείο; Από όλους τους ήχους επέλεξα να θυμάμαι τους πιο γελοίους. Το "σμούτς" των φιλιών, το "πλίτς-πλίτς" της τουαλέτας, το "κρίκ" της μέσης σου από την υπερ-προσπάθεια.

Και επιστρέφω στο φιλί που αν ήξερα πως θα ήταν το τελευταίο ... αν ήξερα, θα δάγκωνα με δύναμη τα χείλη σου μέχρι να ματώσουν και ύστερα θα τα φιλούσα για να τα γιατρέψω. Θα είχα μια γεύση να θυμάμαι. Τώρα ξεχνώ. Κάθε μέρα η εικόνα του φιλιού σου γίνεται όλο και πιο θολή. Σε λίγο δεν θα είμαι σίγουρη οτι υπήρξε καν και τα μόνα που θα θυμάμαι θα είναι τα "σμουτς-πλιτς-κρικ". Άδικο δεν είναι; Όχι τόσο για μένα αλλά για το φιλί σου.

Και φτάσαμε στο Ν. Κόσμο, αύριο πάλι..."


Προσοχή μην γλιστρίσετε από τα σιρόπια.

Α-ποταμίευση

(το Α το στερητικό)

Τώρα με τα καινούρια μέτρα θα γεμίζουμε την γουρουνίτσα με τα δυο τα χέρια ο καθένας μας. Εγώ, ο Ν. και ο Ματσουπίτσου επί δύο = έξι χέρια + τέσσερα της Χαράς = δέκα χέρια!
Μάλλον θα χρειαστώ κι 'άλλες γουρουνίτσες.

Ανακαινισμένο και φρεσκοβαμμένο - κατά λάθος

Παρά την οικονομική κρίση αγόρασα καινούριες προχοϊδες και δοκιμαστικούς σωλήνες, πιπέτες, ογκομετρικούς κυλίνδρους, κωνικές φιάλες, ποτήρια ζέσης, πεχαμετρικό χαρτί, ξηραντήριο, πυρολαβίδα, ψηφιακό ζυγό, αντιδραστήρια και πολλά άλλα.
Επίσης, αγόρασα ανοξείδωτη φόρμα, ζάχαρη, αυγά, γάλα, βιτάμ και βανίλιες γιατί αν δεν μου έρθει η έμπνευση για πειράματα και χημείες θα φτιάξω κανένα κεϊκ.

Και τώρα η αλήθεια: πήγα να κάνω μια νέα ανάρτηση και μου τα έγραφε όλα κινέζικα, πάει λέω, πρέπει να κάνω αναβάθμιση γιατί τα έχει παίξει. Κάνω ένα αντίγραφο του προτύπου και προχωρώ σε αλλαγές. Όταν όμως πέρασε η ώρα και άρχισε να μου λείπει το παλιό μου χημείο αποφάσισα πως με κάποια πράγματα δεν παίζουμε και επαναφέρω το παλιό μου πρότυπο και τι να δω: ERROR ERROR ERROR τα xtml λέει δεν είναι κλειστά και πρέπει να έχουν όλα < br/ > ... μου λες καλό μου blogger πως στον "mpip" να εντοπίσω το λάθος;

Κάπως έτσι κατάλαβα πως το παλιό μου χημείο χάθηκε για πάντα, και ομολογώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ψυχολογικά μου προβλήματα είναι οι αποχωρισμοί και η διαχείριση τους. Ούτε μια φωτογραφία του δεν κράτησα ...

le temps passe

ο χρόνος περνάει ...
το ξέρεις καλά, τριάντα τέσσερα χρόνια τον βλέπεις να περνάει ...
αλλά όταν περνάς καλά, τον ξεχνάς και τον αφήνεις να μείνει δίπλα σου ...
αλλά (αυτό το "αλλά" σε κυνηγάει) είναι πολλά που δεν τα θυμάσαι πια ...
πως ήσουν πριν, πως ήσουν πιο πριν και πως ήσουν ακόμα πιο παλιά ...
αλλά (να το πάλι αυτό το "αλλά") όταν είσαι καλά τον πιάνεις από το χέρι και προχωράς και εσύ μπροστά ...
Αχ ... γράφω συναισθηματικά ... δεν είμαι μάλλον καλά ...


Πολύ συχνά άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω ή τα γράφω και τα σβήνω λίγο πριν πατήσω "δημοσιεύση". Το χημείο έπαψε από καιρό να είναι καταφύγιο των σκέψεων μου. Αλλά (μα πως πετάχτηκε αυτό πάλι) θα προσπαθήσω ξανά.

Παράλληλο Σύμπαν

"Μια φορά στο τόσο και εφόσον συνέπεφταν τρεις χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα (ωράρια δουλειάς, φανταστική διάθεση + ακόμα δύο χιλιάδες εννιακόσια ενενήντα οκτώ πράγματα) πέρναγε μέσα από ένα μαγικό τούνελ σε ένα παράλληλο σύμπαν και συναντούσε έναν άλλο κόσμο. Δεν μπορούσε να μείνει παρά μόνο για μερικές ώρες, ύστερα ο ΧρόνοΧώροΣτρόβιλος την κατάπινε και την έφτυνε μπροστά στην πόρτα της πραγματικότητας,σχεδόν γυμνή και ευάλωτη στο ψέμα.
Με τον καιρό μάθαινε να κουμπώνεται καλά, για να μην σκίζονται τα ρούχα της με το στροβίλισμα και να γίνεται όλο και πιο ανθεκτική στο κατασπάραγμα των τύψεων που πάντα έβρισκαν τρόπο να τρυπώνουν στα σωθικά της. Είχε μάθει να μπαλώνει ρούχα και ψυχή, σταυροβελονιά.

Στο παράλληλο σύμπαν, στις λίγες ώρες κβαντικής ανεμελιάς ήθελε να έχουν χώρο μόνο τα τυχαία αγγίγματα, τα αμήχανα χαμόγελα, οι ρόμβοι ή τα τετράγωνα - αναλόγως πως το βλέπεις (!?!) και τα μεγατόνων παθιασμένα φιλιά. Κάθε παρέκλιση που είχε γεύση χειροπιαστής πραγματικότητας έφερνε το συρμό της επιστροφής όλο και πιο κοντά. Οι λιγοστές κουβέντες, το λιγοστό φως της ντροπής, ο λιγοστός ρομαντισμός και οτιδήποτε λιγοστό προκειμένου να μην εκτεθεί στο μεγαλείο που θα μπορούσε να της προσφέρει το παράλληλο σύμπαν.

Και έπειτα;
Έπειτα το ταμείο, το παγωμένο αεράκι στο πρόσωπο - ξύπνα, απλώς ένα παράλληλο σύμπαν είμαι Χαλλόου - είσοδος στον στρόβιλο και να την στο κατώφλι της σιγουριάς".

Μαλακίες γράφω αλλά η ζωή είναι μικρή και έχω και εγώ δικαίωμα στην μαλακία.

Ανακάλυψη μικροοργανισμών με αρσενικό - όλη η αλήθεια

Είναι γνωστό πως για χρόνια τώρα ασχολούμαι με μεγάλα ερευνητικά projects και πως είμαι περιζήτητη από πολλά εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα. Ενδεικτικά αναφέρω την μεγάλη ανακάλυψη του νερού στον Άρη, που έχει γίνει (α)γνωστή παγκοσμίως. Επίσης, ενδεικτικά θα αναφέρω με κωδικό όνομα (είναι λεπτή η θέση μου, καταλαβαίνετε) κάποια ιδρύματα και πανεπιστήμια που σφάζονται για μένα και την κατάρτιση μου. Αυτά είναι: το Τσέρν, η Σάσα, το πανεπιστήμιο Μασατσούτσες, το Μπάρμπαρντ και πολλά άλλα.

Πολύ πρόσφατα με κάλεσαν πάλι από την Σάσα να διευθύνω (εμ τι να σφουγγαρίζω τα εργαστήρια;) μια μεγάλη έρευνα σε μια μεγάλη λίμνη (έτσι είναι οι μεγάλες λίμνες, θέλουν και μεγάλες έρευνες). Αρχικά έφερα πολλές αντιρρήσεις γιατί τώρα πια βάζω πάνω απ'όλα τον γιο μου αλλά τελικά υπέκυψα στα μηδενικά της επιταγής αλλά και στην πρόκληση αυτής της δοκιμασίας.

Από πολύ νωρίς φάνηκε πως ήταν δύσκολα τα πράγματα στην λίμνη Μόνο, οι Αμερικάνοι ήταν αποφασισμένοι να ανακαλύψουν κάτι - οτιδήποτε ασυνήθιστο - για να μπορέσουν να δικαιολογήσουν το κόστος αλλά και την ύπαρξη τους. Γι'αυτό και επέλεξαν σοβαρούς επιστήμονες (έβηξε κάποιος; ε; Χόλς για τον λαιμουδάκο του) για να φέρουν εις πέρας την αποστολή.

Δουλεύαμε σαν τα μαύρα σκυλιά μέρα νύχτα. Και δώστου αναλύσεις, και δώστου διηθήσεις και μετά φυγοκεντρήσεις και τέλος οι εξέτασεις Ντι-εν-έι των δειγμάτων. Αυτό επιτυγχάνονταν με την χρήση μικροσκοπίου υψηλής μπεβατρόνιας τεχνολογίας και με παρατήρηση των ίδιων των μικροοργανισμών εν τη γενέσει. Την τελευταία δουλειά μου την είχα αναθέσει σχεδόν αποκλειστικά γιατί ήμουν η καλύτερη (πάρε κι'άλλη χόλς, θα βράχνιασες φαίνεται).

Μέρα νύχτα ήμουν με το ένα μάτι κολλημένο στο μικροσκόπιο και παρατηρούσα τους μικροοργανισμούς που μου έφερναν. Στην αρχή δεν ήταν άσχημα γιατί ήταν ήσυχα μετά όμως τα διαόλια πολλαπλασιάζονταν, εκστασιάζονταν και δεν σταμάταγαν λεπτό. Ήταν όμως αλλόκοτα, πρέπει να το παραδεχτώ πως μου κινούσαν την περιέργεια έτσι όπως φέρονταν. Τι τα ταίζαμε υδατάνθρακες το έφτυναν, τι τους δίναμε οξυγόνο έβηχαν. Αλλά τι μυστήριο κρύβονταν πίσω από αυτή την συμπεριφορά;

Πέρασαν μέρες και νύχτες, νύχτες και μέρες και εγώ πάνω από το μικροσκόπιο να κοιτάζω τα σκασμένα. Όλη η ομάδα είχε αγανακτήσει, έπρεπε να βρει κάτι σπουδαίο και κάτι ασυνήθιστο και όλα εξαρτώνταν από μένα. Ένοιωθα μεγάλη πίεση, καταλαβαίνετε. Ήμουν άυπνη και πολύ κουρασμένη. Σήκωσα το βλέμμα μου από το μικροσκόπιο και το άφησα να "ακουμπήσει" στο χαμόγελο του Τζούντ Λο, που ήταν screen saver στον υπολογιστή της τρελοκοτσιδούς συναδέλφισσας, για να ξεκουραστεί λιγάκι.



Τα τελευταία που θυμάμαι ήταν ότι αναστέναξα και είπα "Ω Θεέ μου, τι αρσενικό" , οι συνάδελφοι χειροκρότησαν και με αγκάλιασαν και τελικά αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησε την επόμενη μέρα η τρελοκοτσιδού και με πήγε στο αεροδρόμιο. Από την χαρά μου που θα γύριζα σπίτι ούτε που ρώτησα γιατί φεύγω τόσο ξαφνικά, άσε που φοβήθηκα μην έσπασα το μικροσκόπιο έτσι όπως ξεράθηκα και έπρεπε να το πληρώσω.

Μπάκ χόουμ ο μικρός ξετρελάθηκε που με είδε μετά από τόσο καιρό. Για μέρες ήμαστε αχώριστοι, παίζαμε ντέϊ-ντέϊ, κουτρουβάλες, μπουμ την κεφάλα και φυσικά στολίσαμε το δέντρο, τον μπαμπά και τον σκύλο. Επαφή με τον έξω κόσμο δεν είχα καμία, ούτε εμαιλ, ούτε κινητά, ούτε φέισμπουκ. Είχα χρόνο μόνο για το παιδί.
Προχθές λοιπόν που αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή μπήκα στο site της Σάσα να δω τι κάνουν και αυτές οι ψυχές και τι να δουν τα όμορφα ματάκια μου:
"Ερευνητές της Σάσα ανακάλυψαν στην λίμνη Μόνο μικροοργανισμούς με αρσενικό" !?!

Και έχω να κάνω στους συναδέλφους μου στην Σάσα την εξής σοβαρή ερώτηση: Καλά βρε βλαμμένα πάλι λάθος καταλάβατε;

Οι δύο όψεις της ευτυχίας

τετ-α-τετ

Το να έχεις παιδί είναι το πιο σπουδαίο, το πιο συναρπαστικό και το πιο υπερτιτανομεγαλειώδες στην ζωή ενός ανθρώπου.
Από την άλλη είναι το πιο κουραστικό, το πιο απαιτητικό και το πιο ψυχοφθόρο.
Η εναλλαγή μεταξύ χαράς και γκρίνιας γίνεται αστραπιαία.


Ο μικρός Ιωάννης ξέρει πια να περπατάει και να μιλάει στην γλώσσα των μωρών και το κάνει σχεδόν ασταμάτητα καθ'όλη την διάρκεια της ημέρας. Κάποια δευτερόλεπτα ωστόσο είναι πολύ τρυφερός και γλυκός με την μανούλα. Αυτά τα δευτερόλεπτα γαλήνης αγκαλιά στον καναπέ ή στο πάτωμα του λέω χριστουγενιάτικα τραγούδια - που συμπεριλαμβάνουν πολλά "να να να" και "τουρουρούρου" γιατί δεν τα θυμάμαι πια - τελειώνουν γρήγορα και απότομα γιατί το μάτι του πήρε κάπου το ασύρματο τηλέφωνο και πρέπει οπωσδήποτε να το πάρει στα χέρια του για να το διαλύσει και σήμερα. Φυσικά τα τραγούδια διακόπτονται και το πνεύμα το Χριστουγέννων φτερουγίζει μακριά.

Ο μικρός Ιωαννάκος έχει μεγάλη αγάπη και στην Χαρά, το τετράποδο που συμπληρώνει την τρελή οικογένεια μας. Πολύ συχνά - πολύ συχνά όμως - θέλει να ασχολείτε μαζί της, με την ουρά της, την μουσούδα της, τα μάτια της ή τα αυτιά της. Αρχικά η Χαρά τα δέχεται σαν χάδια αλλά μετά ενοχλείται που ο μικρός το παρακάνει και πάει να την τυφλώσει. Έτσι τα γαργαριστά γέλια μετατρέπονται σε γοερά κλάματα σε ντε-τε। καθώς εκείνη παλεύει να ξεφύγει.

Μετά το φαγητό ο Ιωάννης απολαμβάνει ένα κριτσίνι ή ένα κράκερ - κρίτσι κρίτσι με τα επτά του δοντάκια - μέχρι να του το κλέψει η Χαρά και αρχίσει το κλάμα τύπου "μου κλέψαν το μπιφτέκι μου". Ξανά κρακεράκι στον μικρό, ξανά το κλέβει η Χαρά, ξανά κλάματα. Κρακεράκι, Χαρά, κλάμα. Εγγυημένη επιτυχία διαρκείας.

Πάνω στο τρελό παιχνίδι και στο κέφι ξεκινάει να παίζει θέατρο - δεν είχε από ποιόν να μοιάσει - και να λέει κουβέντες και να κάνει γκριμάτσες. Και πάνω εκεί, στην υπέρτατη χαρά και περηφάνια - που έχω ήδη βγάλει κάμερα και τον γράφω - στα "τιτάτα", "μπαμπάντου", "άτουάτου" κάτι θυμάται; κάτι σκέφτηκε; άλλαξε το σκηνικό στο θεατρικό; με ξεκινάει σε μια γκρίνια επαναλαμβάνοντας μια λέξη που δεν καταλαβαίνω και όσο δεν καταλαβαίνω, όσο δεν ικανοποιώ το "τάτουτάτου" που λέει με παίρνει και με σηκώνει και πάει και η κάμερα, πάει και η υπέρτατη χαρά και περηφάνια.

Έντ σο όν...

Αλλά το πολυτιμάκι μου-θηριάκι μου είναι το πιο υπερτιτανιομεγαλειώδες πλάσμα στην ζωή μου.
(και το πιο κουραστικό)

Απάντηση Νονάς Άννας

Αγαπητέ μου Ιωάννη

Κι η νονά είναι πολύ περήφανη για σένα, ιδίως για το "α προπό" που έμαθες να χρησιμοποιείς από τοοοοσο νωρίς! Μάθε να περπατάς καλά καλά και μετά πάρε τη μαμά από το χέρι και ελάτε να με δείτε, είναι μόνο 535.446.000 βήματα! Κι επειδή ακόμα δεν έμαθες τα νούμερα, αυτό είναι λιιιιγο περισσότερο από επτά.
Κοίτα να μάθεις επίσης την τεχνική του να πέφτεις στα "μαλακά" (=στον ποπο σου), θα σου είναι πολύ χρήσιμο, ιδίως αν μοιάσεις στη νονά και δεν καταφέρεις να μάθεις να περπατάς χωρίς να γίνεσαι ρεζίλι και να πέφτεις μες στο δρόμο για πολλά χρόνια ακόμα Ή αν πάθεις σαν τη μαμά που πέφτει μέσα στα παρτέρια μετά από δυο τρία ουζάκια και δέκα κιλά παϊδάκια ... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, είσαι μικρός ακόμα

Ανυπομονώ να ακούσω κι άλλες περιπέτειες σου σύντομα!
Πολλά φιλιά από τη νονά και το νονό Εντου.

Άννα

Υ.Γ.: Το Σουκου είναι καλή ευκαιρία να αφήσεις και τη μαμά να κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω ε!

περπατώ περπατώ μες το δάσος...

Αγαπητή Νονά μου,
μπορώ να σου πω με μεγάλη χαρά ότι σηκώνομαι μόνος μου χωρίς να πιάνομαι από κάπου. Έπειτα σταθεροποιούμαι και μετά τσούκ τσούκ κάνω βηματάκια. Η μαμά μου που χαζογελάει μετράει 1,2,3... μέχρι το επτά και μετά ή πέφτω στην αγκαλιά της ή στο πάτωμα.
Η μαμά μου, με μάτια δακρυσμένα, λέει ότι είναι πολύ παράφωνη; πυρόφωνη; περήφανη;; ναι ναι λέει ότι είναι περήφανη για μένα και ότι είναι πολύ σπουδαίο το ότι μαθαίνω να περπατώ. Μερικές φορές μου βάζει στα πόδια κάτι σαμπρέλες - τα λένε και παπούτσια - και εγώ σκουντουφλάω και πέφτω πριν το επτά. Α προπό ... το επτά τι είναι;
Σήμερα η μαμά μου είπε ότι έρχεται το Σουκού και αυτό για μένα σημαίνει ότι δεν θα ξυπνήσω από τα χαράματα για να πάω με το κίτρινο λεωφορείο στο σχολείο και οτι θα είμαι στην αγκαλιά της μαμάς μου όοοολη μέρα.

Νονά μου καλή, πόσα βηματάκια πρέπει να κάνω για να πέσω στην αγκαλιά σου;

Ημέρα της Μητέρας και για μένα

Ιωαννάκο μου, πολύτιμε γιε μου
σε ευχαριστώ που με κάνεις να γιορτάζω κάθε μέρα!