Πόδια στον ήλιο

Στην ίδια θέση κάθε μέρα, δίπλα στο παράθυρο.
Πάντα δίπλα στο παράθυρο.
Βγάζω τα γυαλιά ηλίου. Δεν θέλω να τον σκοτεινιάσω, θέλω να τον αφήσω να με τυφλώσει.
Κλείνω τα μάτια και βλέπω το έντονο κόκκινο με τις ξαφνικές εκρήξεις κάτω απ' τα βλέφαρα μου.
Δεν έχω πολύ χρόνο. Μέχρις ότου φτάσει το λεωφορείο στο τέρμα θα έχει βραδιάσει.

Είναι το μόνο τέταρτο καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας που βλέπω ήλιο. Δεν έχω πολύ χρόνο.

Κλείνω τα μάτια.
Ξυπνάω το ηφαίστειο των αναμνήσεων.
Είμαι λέει παιδί, όπως τότε, στο σπίτι των γονιών μου.
Κάθομαι στο δεύτερο σκαλοπάτι, βγάζω τα παπούτσια και τις κάλτσες, σηκώνω ως τα γόνατα το παντελόνι και απλώνω τα πόδια μου στον ήλιο.
Κλείνω τα μάτια μου και ζεσταίνομαι.
Μικρές εκρήξεις λάβας σε κάθε κύτταρο μου.




Θα ήταν άραγε πολύ παράξενο αν έβγαζα γυμνά τα πόδια μου έξω από το παράθυρο του λεωφορείου;

Doctor Alex in Mars - πάρτ θρί

Θα σας πρότεινα να διαβάσετε πρώτα το Doctor Alex in Mars πάρτ-ουάν και πάρτ-τού πριν διαβάσετε το παρακάτω κείμενο για να έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα της παλαβομάρας μου.



Το παγούρι!
Για τα επόμενα λεπτά το παγούρι και το κεφάλι του τεξανού γεωλόγου ήταν οι πρωταγωνιστές. Το σενάριο ήταν εμπλουτισμένο με αγίους, καντήλια και πολλά γλυκόλογα.

- Καλά βρε πεθαμένο, που πας με το παγούρι;
- Πάντα το έχω μαζί μου μεμ
- Με αυτό θα σε θάψω εδώ στον Άρη.
- Νο μεμ, θέλω να γυρίσω πίσω
- Αποχαιρέτα τις αγελάδες που έβοσκες, δεν θα ξαναγυρίσεις.
- Γες μεμ, αϊ μιν νο μεμ, όχι τις αγελάδες
- Εκτός και αν...
- Γιες;;;
- Ντιμπρίφινγκ αύριο το πρωί. Α ρε βλάχε τεξανέ κάνε την προσευχή σου.

Την επόμενη μέρα μετά το ντιμπρίφ ο τεξανός γεωλόγος πήρε κασμά και φτυάρι και ξεκίνησε το σκάψιμο.
Ο μηχανικός και εγώ ήμασταν από πάνω του σαν τον χάρο. Επιβλέπαμε το έργο σαν τους μεγαλοεργολάβους του δημοσίου, ένας σκάβει - δύο βλέπουν. Ο κυβερνήτης ήταν αφοσιωμένος στις καθημερινές εργασίες ρουτίνας. (Σουντούκου έλυνε, μην ψαρώνετε)

- Μεμ;;;
-Σκάσε και σκάβε
- Ως πότε μεμ θα σκάβω;
- Μέχρι να βρεις νερό ή να φτάσεις στην Κίνα.

Και έφτασε στην Κίνα...

Άλλος αιωρούνταν σταυροπόδι, άλλος ήταν ανάποδα, εγώ έψαχνα στην κατάψυξη για κεφτεδάκια και ο κυβερνήτης προετοίμαζε τον Λίτλ Τόμ για το ταξίδι προς το Μαϊτζορ Τόμ (μην ψαρώνετε λέμε, πάλι σουντούκου έλυνε).
Δεν έφευγε απ' το μυαλό μου το μικρό χωριό μου... την κοιλάδα του, τους λόφους του, το ποταμάκι του... αχ ας είχα ένα ποταμάκι και εδώ να ξεπλύνω την ντροπή.
Άραγε θα το έβλεπα ξανά ή θα με πήγαιναν κατευθείαν στο Γκουανταν-άμμο-μπίτς;

Λίγο πριν αρχίσει η σύνδεση με γη, όπου θα μιλούσαμε με τον Πρόεδρο σε παγκόσμια αναμετάδοση, ο κυβερνήτης έκλεισε με δύναμη το σουντούκου, σήκωσε το φρύδι και απάντησε με την δέουσα σοβαρότητα στις συνεχείς ερωτήσεις μας για το τι θα πούμε:
- Να είστε ο εαυτός σας.
Με αγωνία ρωτούσα τον μηχανικό αν ισχύει ακόμα η θανατική ποινή όταν ακούστηκε ο εκνευριστικός, σαν dial up ιιιιι γκρ γκρ γκρ ιιι, ήχος της σύνδεσης.

- Χαλόου γκάϊζ, είμαι ο πρέσιντεντ και είμαι καλά! χα-χα-χα (την είπε την κρυάδα)
- Χαλόοοοοου μίστερ πρέσιντεντ
-Όξωωω

Έπειτα από μερικά λεπτά σαχλαμάρας, ο πρόεδρος ρώτησε την χοτ σταφ κουέστιον
- Χέϊ γκάϊζ, τι απέγινε με την λακκούβα με το νερό;
- Οοο μίστερ πρέζιντεντ η λακκούβα ήταν από ... (πήρε πρωτοβουλία να είναι ο εαυτός του ο γεωλόγος)
(Απότομη κλωτσιά, φίμωμα και ο λόγος σε μένα)
- Άκου μίστερ πρέζιντεντ, η λακκούβα ήταν από... γκχμ ... και στέγνωσε
- Ο νοου! Μη μου πείτε Ντόκτορ Άλεξ! Ώστε ήταν "από-και-στέγνωσε";;; (δεν κατάλαβα και τίποτα αλλά μην ξεφτιλιστούμε)
- Αφέρματιβ σερ. Η λακκούβα ήταν "από-και-στέγνωσε".
- Ενιγουέϊ γκάϊζ, καλή επιστροφή.
("από-και-στέγνωσε"..."από-και-στέγνωσε"..."από-και-στέγνωσε";;; Δεν γαμ!$ται, πάω να παίξω με τον σκύλο μου)




Τελικά, μάλλον θα το ξαναδώ το χωριό μου... (!?!)

Ο τεξανός γεωλόγος

είναι το πρώτο σκίτσο που έφτιαξα στο φώτοσοπ
άμα ο άνθρωπος δεν έχει ταλέντο ό,τι πρόγραμμα και να χρησιμοποιήσει μουτζούρες φτιάχνει...

Εύχομαι σε όλους

Eutixismeno to Neo Etos

&

Χάπι Νιού Γίαρ !!!

Κόκκινο και Μαύρο

Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στο Αττικό Πάρκο το μόνο που έλεγε ήταν
"Που είναι ο Μπαγκίρα;"
"Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου κοίτα τα μαϊμουδάκια"
"Εντάξει καλά είναι και αυτά, αλλά θέλω τον Μπαγκίρα"
"Ποιος είναι αυτός ο Μπαγκίρα επιτέλους;"
"Ο μαύρος πάνθηρας Αλετσάντρα, ο Μπαγκίρας σου λέω".

Όταν φτάσαμε τελικά στον Μπαγκίρα ο μικρός μου ανιψιός ήταν σαν να βρήκε έναν παλιό του φίλο. Έχω την εντύπωση πως ο Μπαγκίρα είναι κολλητός φίλος του Μπαλού ή του Ταρζάν ή κάποιου καρτούν που ο μικρός βλέπει φανατικά.
Τον κοιτούσε και τον θαύμαζε, είναι βέβαια αδύνατον να μην θαυμάζεις αυτό το πανέμορφο ζώο. Όμως και ο πάνθηρας δεν άφησε στιγμή από τα μάτια του τον ανιψιό μου. Ίσως έφταιγε το κόκκινο μπουφανάκι που φορούσε αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν πέρασε από το μυαλό του μικρού. Ήταν ευτυχισμένος που τον έκανε παρέα ο αρχηγός της ζούγκλας.

Στην τελευταία μας στάση, πριν την έξοδο, κοιτούσαμε όλοι τα καγκουρό και κάτι άλλα ζώα που έμοιαζαν με τεράστια ποντίκια. Ο μικρός μου παντογνώστης είπε σχεδόν αδιάφορα
"ααα, έχει και καπιμπάρα εδώ"
Κοιταχτήκαμε οικογενειακώς. Μπορεί ο μικρός να ξέρει πολλά ζώα -παρόλο που είναι μόλις 5 - αλλά αυτό μάλλον το έβγαλε από το μυαλό του, σκεφτήκαμε.
-Που καλέ το είδες το κακιμπάρα; ρώτησα σαν χαζή θεία
-Πίσω από το καγκουρό, σου λέω, και το λένε καΠιμπάρα

Τρέχω πιο δίπλα στις πινακίδες με τα ζώα, γουρλώνω τα μάτια μου "καπιμπάρα"
Κοιταχτήκαμε πάλι οικογενειακώς και γελάσαμε με ύφος "τι-πανέξυπνο-που-είναι-το-καμάρι-μας".
Τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα "Κακιμπάρα μου εσύ!"
"Κα-ΠΙ-μπά-ρα, Αλετσάντρα, ουφ".









Χαλάλι τα κυριακάτικα πρωινά που ξυπνάει από τα χαράματα ο πατέρας μου για να αγοράσει τις εφημερίδες με τα ντοκιμαντέρ.

Πιτσιρίκος

Θα πω, για πρώτη φορά, δυο λόγια για εκείνον.
Ο πιτσιρίκος είναι ένας από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Με ένα γέλιο ξεχωριστό που δεν το χορταίνεις.
Την ειλικρίνεια του, το κοφτερό μυαλό του και την καλή του την καρδιά δεν είναι καθόλου δύσκολο να την καταλάβεις. Φτάνει μια ματιά του.
Ο πιτσιρίκος είναι το μικρό παιδί στην παραλία, με κοντά παντελονάκια έτοιμο να παίξει με τα κύματα.


Κυρία Χατζηαντωνίου είναι αξιοθρήνητο το άρθρο σας. Κακία σκέτη.
Και μάλιστα το είδος της κακίας που δεν αντέχεται. Η χωρίς-λόγο κακία.
Σε ανθρώπους που μιλούν ή γράφουν έτσι για κάποιον που δεν γνωρίζουν δεν έχω να πω τίποτα άλλο.



Δύο σταυρωτά φιλιά και ένα στο μέτωπο για ευχή... ξέρεις εσύ.

Συμπαράσταση!

"Στόλισμα"

Σε "κάποια" εταιρία, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ετοιμάζονταν όλοι να στολίσουν το δέντρο. Είχαν ήδη αγοραστεί καινούρια λαμπερά στολίδια, γιρλάντες, πολύχρωμα φωτάκια και οι καλοί υπάλληλοι έφεραν στην δουλειά cd-player, cd με τα τζιγκλμπελς, μελομακάρονα και κουραμπιέδες για να φτιάξουν ατμόσφαιρα.

Οι συνάδελφοι μαζεύτηκαν γύρω από το δέντρο μπουκωμένοι απ' τα γλυκίσματα, τα στολίδια ξεχείλιζαν μέσα από τις χάρτινες κούτες και τα "κάθε σπίτι μια γωνιά του μικρού Χριστού, Χέϊ" ολοκλήρωναν την γιορτινή ατμόσφαιρα.

Ακριβώς πάνω στο "χέϊ" άνοιξε η πόρτα από την μεγάλη αίθουσα συσκέψεων και βγήκε ο γενικός διευθυντής, ο μερικός διευθυντής, ο υποδιευθυντής, ο παραλίγον διευθυντής και ο διευθυντής του-μπι. Τελευταίος πρόβαλλε δειλά δειλά ο μικρός υπάλληλος. Η μουσική σταμάτησε, οι συνάδελφοι κατάπιαν βιαστικά και τον κοιτούσαν με έκπληξη. Ο μικρός υπάλληλος έδειχνε αλλιώς. Δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν ποια ήταν η αλλαγή, αλλά ήταν βέβαιοι πως κάτι είχε αλλάξει πάνω του.

Εκείνος προχώρησε προς το μέρος τους αργά, ανασκάλεψε μέσα στα στολίδια, βρήκε το χρυσαφί αστέρι και στάθηκε δίπλα από την κεντρική είσοδο της εταιρίας.
Φόρεσε το αστέρι καπέλο, χαμογέλασε κάπως μπερδεμένα και παρέμεινε σιωπηλός.
Ο γενικός διευθυντής με ένα διακριτικό γκουχ γκουχ τράβηξε την προσοχή των σαστισμένων υπαλλήλων.
Όταν βεβαιώθηκε πως είχε την προσοχή όλων είπε με σοβαρή και σταθερή φωνή.
"Φέτος δεν θα στολίσετε δέντρο. Λυπάμαι. "Στολίσαμε" εμείς ήδη τον μικρό υπάλληλο.






Όποιος κατάλαβε... κατάλαβε!

"Ενός πουλιού, μόνο, η φωνή"

Είναι ένα θεατρικό έργο αλλιώτικο από τα άλλα.
Είναι εκείνο που έχει γράψει ένας από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχω γνωρίσει: ο Γιάννης Παπαδόπουλος.

Δεν θα γράψω για την παράσταση, ούτως ή άλλως δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, θα γράψω για τον Γιάννη.
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για εκείνον. Ούφ δεν ξέρω ειλικρινά. Είναι δύσκολο να γράφεις για φίλους.
Ένα θα πω: τον λατρεύω.
Λατρεύω το γέλιο του, την ευγένεια του, την ενέργεια του.
Είμαι πολύ περήφανη για εκείνον και πολύ ευτυχισμένη που είναι φίλος μου.

Την παράσταση μπορείτε να δείτε στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γ. Αρμένη, Σπ. Τρικούπη 34, κοντά στην πλατεία Εξαρχείων, τηλ. 210-8253489.
Πρωταγωνιστούν οι: Κλέων Γρηγοριάδης, Ράνια Σχίζα, Μαρία Σκαφτούρα, Δημήτρης Ντάσκας, Αγαπητός Μανδαλιός, Βασίλης Σιάφης.
Η σκηνοθεσία είναι του Βαγγέλη Χατζηνικολάου.





- Κατσίκι!
- Αλεκάκι!

Καλώς τα!

Όταν φοράς ένα ατίθασο αλαζονικό τακούνι ζεις μια καταπληκτική ζωή!

Καλή Επιτυχία.