Πρωτοβρόχια

Μου άρεσε η σημερινή βροχή, αλλά αύριο θέλω να είναι όπως πριν.
Η συννεφιά μου προκαλεί θλίψη, μιλάω λιγότερο, γελάω λιγότερο, σκέφτομαι περισσότερο (αυτό δεν είναι απαραίτητα και κακό)

Το πρόβλημα μου με τις ομπρέλες είναι μεγάλο και άλυτο.
Δεν μπορώ να κυκλοφορώ και να την κρατάω. Δεν βλέπω καλά, δεν έχω καλή αντίληψη του χώρου, δεν μπορώ να στρίψω με άνεση και δεν χωράω παντού.

Θυμάμαι πριν χρόνια έστριψα σε μια γωνία και έχωσα την ομπρέλα στην κοιλιά κάποιου περαστικού.
Ζήτησα πολλές φορές συγνώμη και προσπαθούσα να μην γελάσω γιατί τον χτύπησα δυνατά και είχε κάθε δικαίωμα να με βρίσει.
Έκλεισα την ομπρέλα, την έβαλα στην τσάντα μου και δεν την χρησιμοποίησα ξανά.

Μετά από πολλά χρόνια μου δάνεισαν μια ομπρέλα γιατί ήταν άκρως απαραίτητο.
Κυκλοφορούσα για λίγο καιρό χωρίς να θυμάμαι ποιος μου την έδωσε.
Δεν την ζήτησαν πίσω. Μάλλον από ντροπή.
Ο διευθυντής με έλεγε κλέφτρα και εγώ έκανα τον κινέζο γιατί αν έβρισκα ποιος μου την δάνεισε και την γύριζα πίσω θα έμενα δια παντός χωρίς ομπρέλα.

Το χειρότερο μου είναι όταν πρέπει την μοιραστώ.
"Ποιο πάνω" ... "φέρ' την και λίγο από εδώ"..."εεε όλη σε εσένα την έχεις"..."με έχεις κάνει μούσκεμα"... "μου την φόρεσες καπέλο, σήκωσε την λίγο"

Αϊ σιχτίρ κράτα την μόνος σου... πάω και χωρίς ομπρέλα.
Εγώ φταίω που είμαι μινιόν;

Καλά τα πρωτοβρόχια και τα δευτεροβρόχια αλλά εγώ θέλω λίγο ήλιο ακόμα.

Eye Problem

Αν δεν μπορείτε να το διαβάσετε πρέπει να απομακρυνθείτε
από την οθόνη.
Τότε υπάρχει πρόβλημα....

Το βρήκα σήμερα στα ξεχασμένα email.
Χάνει λίγο εξαιτίας του μικρού μεγέθους.

Εγώ πάντως μια χαρά το βλέπω και χωρίς να σηκωθώ :P

Τρείς τα ξημερώματα...

Ακούω φασαρία μέσα στο σπίτι...
Κάποιος να ανεβαίνει την σκάλα...

"Ο Νίκος θα γυρίσει αύριο... δεν μπορεί να είναι ο Νίκος... κλέφτης"

Η πόρτα ανοίγει σιγά σιγά...
Πάγωσα.
Έσφιξα τα δόντια.
"Να μείνω ακίνητη...ίσως την γλιτώσω... να μείνω ακίνητη"

Ξαπλώνει δίπλα μου, ακούω την ανάσα του.
Σταματά η δική μου ανάσα.
"Θα ορμήξω πάνω του... ίσως έχω μια ελπίδα... θα φάω πολλές αλλά δώσω μερικές, ίσως προλάβω να τρέξω"

Είμαι σοκαρισμένη, φοβάμαι, η καρδιά μου χτυπά γρήγορα.
Αποφασίζω να γυρίσω το κεφάλι και να πέσω πάνω του.
"Θα τον χτυπήσω δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορώ"

Πετάγομαι απότομα.
Τον κοιτώ, έχει μακριά μαλλιά.
Με κοιτάζει.
Είμαι έτοιμη να επιτεθώ.

"Μικρή μου σε ξύπνησα;.... μικρή...είσαι καλά;....σε τρόμαξα;"

Κοιτάζω γύρω στο δωμάτιο, δεν ήταν το δικό μου.
"Εσύ είσαι; Νόμιζα ότι... που βρίσκομαι... έπαθα σοκ... θα με σκότωνε..."

Με χάιδευε στην πλάτη "εγώ είμαι... μην φοβάσαι... σε τρόμαξα... συγνώμη"

Ήμουν ακόμα σοκαρισμένη, ανάσαινα γρήγορα.
Ήμουν στο σπίτι της sparilious, κοιμόμουν στο κρεβάτι της.
Το ένοιωθα, το έζησα.

Ο καλύτερος εφιάλτης που είχα ποτέ!


(δεν πάω καλά τελευταία :P)

Η Γκαντεμόσαυρα Αναστήθηκε

Τώρα μπορείτε να κάνετε την δική μου κηδεία.
Δεν επιθυμώ στεφάνια.
Το κονιάκ να είναι 7 * και τα κουλουράκια σοκολατένια.
Να βάλετε την καλή μου φωτογραφία, αυτή που φαίνομαι πίσω από το τζάμι.
Σιχαμένη καργιόλα θα τα πούμε στην κόλαση.

Η Γκαντεμόσαυρα κουνάει το μισοκομμένο κεφάλι της

Ο υποψήφιος εργοδότης δεν τηλεφώνησε ακόμα.

Το αυτοκίνητο χάλασε.

Οι ένοικοι εξαφανίστηκαν μαζί με δύο ενοίκια.

Ψόφα μωρύ καργιόλα.

Η Γκαντεμόσαυρα Πέθανε.

Με πήρανε τηλέφωνο χθες από μια εταιρεία στην οποία είχα στείλει βιογραφικό ενάμισι χρόνο πριν.
Γράφοντας, τότε, μια συνοδευτική επιστολή έλεγα μέσα μου "θα σας κάνω να με καλέσετε για συνέντευξη".
Μπορεί να άργησαν αλλά τα κατάφερα να με καλέσουν.

Το ραντεβού ήταν για σήμερα.
Η δουλειά είναι ακριβώς όπως την θέλω ενάμιση χρόνο τώρα.
Την κυνηγούσα, την πάλευα, την πλησίαζα μα δεν την έφτανα ποτέ.

Σήμερα έφτασα κοντά... τόσο κοντά όσο ποτέ άλλοτε.
Η συνέντευξη έκλεισε με τα εξής λόγια του εργοδότη:
"Το απόγευμα θα σας πάρω τηλέφωνο για να σας κάνω πρόταση. Πρόταση που να αφορά το οικονομικό και την δοκιμαστική περίοδο"
"Θα περιμένω" απάντησα και μέσα μου φώναζα "Δέχομαι, Δέχομαι"

Τόσο καιρό έχω άγχος να γράψω μια ενδιαφέρουσα συνοδευτική επιστολή.
Έχω αγωνία αν θα με καλέσουν για συνέντευξη.
Έχω αγωνία για το αν θα μου ξανατηλεφωνήσουν μετά την συνέντευξη.
Ποτέ δεν τηλεφωνούσαν.

Σήμερα όμως είναι αλλιώς...πρέπει να είναι αλλιώς.

Ακόμα και αν δεν με πάρουν (φτου φτου φτου στα όρη στα άγρια βουνά) τουλάχιστον
σκότωσα την γκατεμόσαυρα μου.
Κηδεία δεν έχει, ούτε μνημόσυνα.
Δεν της κάνω αυτή την χάρη.

Πριν την συνάντηση ο George με ρώτησε "Έχεις άγχος;"
"Όχι"
"Πααας να πάααρεις την δουλειααά και δεν έχεις άααγχος;;;"

Είχα βρε George, αλλά είμαι τόσο συνηθισμένη στην αποτυχία που μπροστά σε μια επιτυχία νοιώθω αμηχανία.
Την αποτυχία την χειρίζομαι καλά.
Την επιτυχία έχω καιρό να την γευτώ... την ξέχασα.

Πριν επτά χρόνια, σαν σήμερα, ξεκίνησα ένα καινούργιο κεφάλαιο. Ξεκίνησα την ζωή μου με τον Νίκο.
Ας είναι σήμερα σημαδιακή η μέρα.

Συναυλία - Τα παραλειπόμενα

Η κυρία που καθόταν αριστερά μου μόλις άναβα τσιγάρο κουνούσε με επιδεκτικό τρόπο ένα φυλλάδιο για να απομακρύνει τον καπνό που φυσούσα.
Σιγά μανδάμ, δεν ξέραμε να μην καπνίζουμε σε ανοιχτό δημόσιο χώρο.
Φταίω εγώ που μερικές φορές ο αέρας φυσούσε προς τα εκεί;

Γίνεται συναυλία χωρίς τσιγάρο; Όχι βέβαια.
Στην αρχή έκανα μια κίνηση καλής θελήσεως και το έσβησα νωρίτερα.
Αλλά αυτή έκανε τα ίδια ακόμα και αν άναβε τσιγάρο οποιοσδήποτε σε ακτίνα δέκα μέτρων.
"Ε κάτσε σπίτι σου κυρία μου" σκέφτηκα και δεν ασχολήθηκα ξανά.

Η κυρία όμως που καθόταν από δεξιά μου, δίπλα στον Νίκο, ήταν απερίγραπτη!

Περίπου 50 - 55 ετών, κοντό μαλλί, αγριόφατσα.
Καταρχήν ήξερε όλους τους στίχους, τους οποίους και γκάριζε.
Άντε να πεις ... συναυλία είναι να μην τραγουδήσει η γυναίκα;
Οκ το δέχομαι ... να τραγουδήσει... είναι ανάγκη όμως να τραγουδήσει τόσο δυνατά;
Το χειρότερο ήταν ότι έλεγε τους στίχους πριν από τους τραγουδιστές.
Ενδιάμεσα σταματούσε το τραγούδι και φώναζε
"μπράβο παλικάρια μου"
"μπράαααβο και ξανά μπράαααβο"
"αχ Παναγίτσα μουυυυ"
"αν δεν πεθάνω σήμερα δεν θα πεθάνω ποτέ..." (ναι καλά, νομίζεις)
και πολλά άλλα τέτοια κουφά.

Όταν δε, είπαν το τραγούδι "απόψε ψοφήσανε οι δυο μου παπαγάλοι" έβαλε τα κλάματα....
λυγμοί και στεναγμοί... "που' σαι Πάνοοοοο"... "που' σαι Πάνο τι συναυλία χάνεις"
(Κουόστα Κουόστα - ΑΜΑΝ)
Κλάμα και οδυρμός. (βρε μπας και τις ψόφησαν πρόσφατα οι παπαγάλοι της;)

Γενικώς ήταν ένα δράμα... προσπαθούσα να την αγνοήσω αλλά εκείνη ανέβαζε ένταση.
Συνέχεια γύριζε ο κόσμος και την κοιτούσε.
Σκέφτηκα να αλλάξουμε θέση αλλά ήμασταν πολύ μπροστά και δεν ήθελα να φύγουμε από εκεί.
Κοιτούσα τον Νίκο και γελούσαμε συνωμοτικά.... "αχ Παναγίτσα μου Πάααανο" του έλεγα και μας έπαιρναν τα κλάματα από το γέλιο.

Ακολουθεί μια αναπαράσταση για το τι άκουγαν τα αυτάκια μου. Τα μαύρα γράμματα είναι η φωνή της, σε παρένθεση οι σκέψεις μου και τα υπόλοιπα η θεϊκή φωνή του Θηβαίου.

Πίσω απ' το φως αχχχ της μουσικής που ταξιδεύεις Πάνο μουυυυ
Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
(ααα που να σκάσεις)

Είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
(ντεβουλοσιόν μανδάμ)

Και μήτε στ' όνειρο σου Παναγίτσα μουυυ
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
(Παναγίτσα μου κάνε ένα θαύμα)

όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό
χερουβικό ...χερουβικό
(βεβαίως βεβαίως)

Αχ θα πεθάνω σήμερα...
Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
δεν είναι άλλος Πάνο μουυυυ
(ΒΟΥΛΩΣΤΟ ΜΩΡΥ)

Θα πεθάνω δεν μπορώ... πω πω πω....Ελπινίκη..τι πάθαμε..
και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
(εμείς τι πάθαμε όχι εσύ βλήμα)

Άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος, απίστευτο, απίστευτο
Άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
(baby χώσ' της μία σφαλιάρα)

κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός
αετός, αετός... πω πω πω...αχ αχ...
(πάλι τα παπαγαλάκια θυμήθηκε)

(στίχοι: Μάνος Ελευθερίου - "Δεν είμαι άλλος")

Ήτανε ένα δράμα, παραλίγο να της έκανα παρατήρηση. Δεν ήθελα όμως να πιαστώ στα χέρια μαζί της.

Από πίσω μια άλλη κυρία έλεγε σε μια παύση των μουσικών
"Τον θηριαστή, τον θηριαστή πείτε"
"Τον Μπίλυ καλέ"

Καλή μου κυρία αφού δεν το κατέχετε το σπορ μην το βασανίζετε.

Ανακεφαλαιώνω: κυρία με κοντό-μαύρο-μαλλί-με ανταύγειες, λίγο άσχημη, κοντή που να έχει γιο ή σύζυγο με το όνομα "Πάνος", που κατά πάσα πιθανότητα να είναι και ναυτικός, καταζητείται.
ΠΡΟΣΟΧΗ μην καθίσετε δίπλα σε μια τέτοια γυναίκα σε συναυλία ποτέ!

Συναυλία

Την κυνηγούσαμε από καιρό...από τότε στο Μέγαρο Μουσικής.
Θάνος Μικρούτσικος, Χ. Θηβαίος, Γ. Κούτρας, Γ. Κότσιρας

Τη μία κάτι τύχαινε και δεν μπορούσαμε, την άλλη δεν βρίσκαμε εισιτήρια.
Στην Κεφαλονιά εμφανίζονταν την βραδιά που φτάσαμε... το μάθαμε την επόμενη μέρα.

Στο θέατρο Βράχων φτάσαμε καταϊδρωμένοι.
Μπροστά στο ταμείο, μπροστά στα ματάκια μας τελείωσαν τα εισιτήρια.
Μείναμε με το μιλκομπούκαλο στο χέρι... τα μοίραζαν δωρεάν πιο δίπλα.
Η απογοήτευση ήταν μεγάλη.
Ψάξαμε για την επόμενη παράσταση. Ήταν στην Λάρισα στα μέσα του μήνα.
Θα πηγαίναμε.

Όμως για καλή μας τύχη χθες βράδυ, μάλλον εκτάκτως, εμφανίστηκαν στο Κατράκειο θέατρο.
Φτάσαμε στις 7 μόλις άνοιξε το ταμείο. Δεν θα την αντέχαμε άλλη απογοήτευση.

Πέρασε δίπλα μου ο Θηβαίος... λίγο κοντούλης μου φάνηκε.
Στην σκηνή ψηλώνει...σαν να μην πατά στην γη.

ενέργεια, ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!!

Τραγουδά με όλο του το σώμα, με όλη την ψυχή.
Συμμετέχουν τα χέρια του, το πρόσωπο του, το κορμί του ολόκληρο.
Τινάζεται στον αέρα, χοροπηδά, το ζει.

Είναι, κατά την γνώμη μου, ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς αυτής της γενιάς.
Φωνή, έμπνευση, ταλέντο.
(τα έχω ξαναπεί, είναι μεγάλη μου αδυναμία)

Για τον Μικρούτσικο τι να πω... μας συγκίνησε, συγκινήθηκε και ο ίδιος...
Κάθε πλήκτρο που άγγιζε μας προκαλούσε ανατριχίλα.

Jazz φωνή, jazz παρουσία, Jazz Κούτρας.
Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη γιατί ως τώρα τον ήξερα μόνο μέσα από τα τραγούδια του Καββαδία που είπε πολλά χρόνια πριν. Τελικά όταν το "έχεις" δεν το χάνεις ποτέ.

Να είναι καλά ο παραγωγός του Μελωδία που την Κυριακή τα μεσάνυχτα μίλησε για την συναυλία... μας γλίτωσε από το ταξίδι στην Λάρισα.

Άννα, Άλεξ, Άαααπαιχτες

Ήταν η πρώτη μέρα που ξύπνησα νωρίς, γύρω στις 10:00.

Βρήκα την Άννα να πλένει τα πιάτα της προηγούμενης νύχτας.

Την νύχτα που τελειώσαμε το ούζο και συνεχίσαμε με κρασί και κάναμε (κυρίως η Άννα) τα ακατονόμαστα...
Τότε που η Άννα ζήτησε σε "γάμο" τον Θωμά και εκείνος αρνήθηκε και τις πεντακόσιες φορές...
Τότε που έπεσα στο παρτέρι με τα λουλούδια και έκοψα την πατούσα μου και έσπασα τις τριανταφυλλιές...(που με έσπρωξε η Άννα δηλαδή, γιατί χόρευα καλύτερα)
Ακριβώς γι' αυτό το βράδυ μιλάω...που κοντέψαμε να βάλουμε φωτιά στο σπίτι...

Έπλενε, λοιπόν, τα πιάτα και εγώ σκεφτόμουνα ταυτόχρονα τρία πράγματα:

1. ευτυχώς που δεν θα πλύνω εγώ τα πιάτα
2. θα μπω με την ησυχία μου στο internet
3. αφού τελειώσει θα την κεράσω ένα καφέ στο λιμανάκι

Είμαι σίγουρη ότι εκείνη μέσα στις σαπουνάδες σκεφτόταν

1. πω πω την γαϊδούρα ούτε που προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει
2. πάλι με χρεώνει με το internet
3. αφού τελειώσω θα την κεράσω ένα καφέ στο λιμανάκι που προσφέρουν και ωραία κουλουράκια

Σχεδόν ταυτόχρονα το πρότεινε η μία στην άλλη και σε λίγα λεπτά πίναμε καπουτσίνο και τρώγαμε τα ωραία κουλουράκια (πάντα έχει δίκιο για φαγητό η μικρή)
Οι ζαχαρίτσες που πρόσφερε η καφετέρια ήταν πολύ ωραίες. Ήπιαμε τον καφέ πικρό και τις κρατήσαμε για ενθύμιο.
Τις έχω στο γραφείο μου και γελάω κάθε μέρα ...
"Με ζαχαρώνεις;"
"Λιώνω για σένα"
"Ζάχαρη γλυκιά σαν την αγάπη μας"

Γελάσαμε, είπαμε τα δικά μας.
Φτάσαμε και στα μελαγχολικά... η καθεμιά με τον πόνο της.
Πράγματα που ήδη γνωρίζαμε η μία για την άλλη μιας και ο messenger μας ενώνει καθημερινώς.
Τώρα όμως ήταν αλλιώς...
Την άκουγα, την έβλεπα, την ένοιωθα.
Δεν λύσαμε κανένα μας πρόβλημα...αλλά ήταν προς στιγμήν σαν να τα λύσαμε όλα.

Θυμηθήκαμε πως έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι και να πάρουμε πρωινό για τους υπόλοιπους.
Στο φούρνο το δίλημμα ήταν μεγάλο.
Κουλουράκια λευκά με κομμάτια σοκολάτα ή μαύρα με σοκολάτα παντού;
Και τα δύο.

Περάσαμε από το φαρμακείο για να αγοράσω γάζες για το πόδι που αιμορραγούσε ακόμα.
Πήρα τις καλύτερες, τις χρυσοπλήρωσα και στο τέλος τις πέταξα γιατί δεν κολλούσαν με τίποτα. Μέχρι και σεσουάρ χρησιμοποίησα αλλά που.

Μέχρι να φτάσουμε σπίτι, που ήταν 2-3 λεπτά δρόμος, είχαμε καταβροχθίσει από δύο τουλάχιστον κουλουράκια.
Εγώ κούτσαινα, πονούσα, έτρωγα και γελούσα.
Η Άννα έτρωγε, με κορόιδευε και γελούσε.
Παραλίγο να μας πατήσει και ένα αυτοκίνητο.
(σε αυτό το σημείο ο Κωστής θα γελάσει δυνατά...."καταστροφικό δίδυμο" θα πει)

Φτάσαμε σπίτι, παίξαμε λίγο καράτε και μετά κάναμε πρόβα την χορογραφία του "my number one" με μεγάλη αποτυχία.
Μέχρι εκείνη την στιγμή οι Καταλανοί φίλοι της Άννας είχαν μια πολύ καλή εικόνα για εκείνη. Μετά άλλαξαν εντελώς.

Από το '97 μαζί, μετράμε 8 χρόνια.
Το γέλιο της και το κέφι της δεν το χορταίνω ποτέ!

(στο τσακ είμαι να ανεβάσω την φωτογραφία... ξέρεις εσύ ποιά)

Ο εφιάλτης του Οδυσσέα

είναι και δικός μου εφιάλτης.


(Μουσική - Στίχοι: Ρόδο του Ανέμου, Ερμηνεία: Φοίβος Δεληβοριάς)

Φεύγει το πλοίο και μας χαιρετά
κλείνει το μάτι του και χαμογελά
αλλάξαν λέει τα σημεία της γης
κι ο χρόνος τώρα είναι πια συμπαγής

Ίδια η θάλασσα χωρίς μια σκιά
λες και έχει πάψει πια του κόσμου η καρδιά
λευκό μαντήλι, ματωμένη σιωπή
στην νηνεμιά μια γυμνή αστραπή

Πάει χαμένο σε σπονδή το κρασί
ποιος φεύγει το καράβι ή το νησί;
έχω γεράσει και δεν βλέπω από 'δω
ποια είναι η Πηνελόπη, ποια η Καλυψώ

Είχα δει καπνό μα πού έχει κρυφτεί;
γλυκιά πατρίδα είσαι γλυκιά φυλακή
βρήκα μονάχος μου για μένα χρησμό
καλύτερη η πορεία από τον προορισμό

Τέλειωσε η μπόρα και βγήκες στεγνός
κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος
ένα κορμί δίχως γη κι ουρανό
τα χρόνια κυλήσανε σαν το νερό

Και να που Όμηρε το βλέπεις κι εσύ
δεν φαίνεται στον χάρτη αυτό το νησί
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

Φεύγει το πλοίο και πάει στο καλό
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ
κλείνει το μάτι του και λέει σ’ αγαπώ
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ

Και να που Όμηρε το βλέπω κι εγώ
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;
ποιος ξέρει ποιος σαλπάρισε στο γιαλό;
ο Οδυσσέας ή μήπως η Καλυψώ;

........................................................................

Τουλάχιστον μια φορά την ημέρα κλείνω τα μάτια
και το σιγοτραγουδώ.
Οι κόκκινες λέξεις με πονάνε πιο πολύ.
Όσο πιο κόκκινες τόσο πιο δυνατά κλείνω τα μάτια.

Ψάχνω για διεξόδους.
Ψάχνω για δρόμους.
Ο ένας οδηγεί στη θάλασσα
ο άλλος στον γκρεμό.

Πρέπει να μάθω να κολυμπώ
ή
να μάθω να πετάω...