Συνέντευξη...

όχι με τον Χατζηνικολάου...ούτε με βρικόλακα...

αλλά με υποψήφιο εργοδότη,
κάποιου άλλου δηλαδή γιατί εμένα έπαψε να είναι υποψήφιος καν.

Παράπτωμα πρώτο και μοναδικό, καθυστέρησα 40 ολόκληρα λεπτά.
Νομίζω δεν χρειάζεται να πω περισσότερα,καλύφθηκα.
Είχε μια διαολεμένη κίνηση την Παρασκευή...απίστευτη.
Το καθήκον μου το έκανα,τηλεφώνησα και ειδοποίησα οτι "ενδέχεται να καθυστερήσω 15-20 λεπτά" ... αλλά 40;;;

Αφού πήρα δύο λεωφορεία και έφτασα τέρμα Θεού....πήρα και ένα ταξί να με πάει ακόμα παραπέρα, μα που τα φτιάχνουν τα παλιοεργοστάσια επιτέλους;

Ο δε ταξιτζής "αργά τα ζά".
-Στο φανάρι δεξιά
-Δεξιά στο φανάρι;;;
-Ναι ναι δεξιά
-Μάλιστα μανδάμ (βγάζει φλάς αριστερό)
-Δεξιά σας είπα
-Στο φανάρι; (απο πορτοκάλια θέτε;;;)

Στο αντίθετο ρεύμα (από το οποίο έπρεπε να γυρίσει αναγκαστικά ο ταξιτζής) να γίνετε της @#$%&*#ς.
-Αν σας σπάσει κανά τακούνι μανδάμ...αν σας έρθει λόξυγγας...αν σας χτυπήσει κανένας κεραυνός...εγώ θα φταίω, θα σας μελετάω και όχι με καλά λόγια

(στα όρη στα άγρια βουνά, φτού φτού φτού, ααα που να λυσσάξεις)

Φτάσαμε μετά από πολύ κόπο και πολλές συζητήσεις επιπέδου με τον ταξιτζή.
-Θα την πάρετε μανδάμ την δουλειά,είμαι βέβαιος
(-Βρε ούστ κατσικοπόδαρε!!!)
-Μα οπωσδήποτε...μην το συζητάτε κύριε...τώρα που θα παίζει μαντολίνο το στομάχι του αφεντικού αυτό θα σκέφτεται...μην με χάσει από υπάλληλο..τέτοιο διαμάντι.

Πήγα να του δώσω παραπάνω λεφτά για τον κόπο του και κυρίως για τον γυρισμό.
Αρνήθηκε και μου φάνηκε περίεργο.
Το τελευταίο που μου είπε ήταν "μα πως καλή μου κοπέλα θα φύγεις μετά απο εδώ;)
Γκλούμππ τόση ώρα μόνο αυτό σκεφτόμουν.

Η συνέντευξη κράτησε λίγα λεπτά...τα περισσότερα ήταν τυπικά.
Ούτε για τα παιδικά μου χρόνια δεν ρώτησε...ούτε ποιόν έχω σπόνσορα...ούτε πως κατόρθωσα να φτάσω τόοοοσο ψηλά.
Αφού του έγλυψα τα πόδια ... έπεσα στα πατώματα...τον παρακάλεσα να με πάρει γιατί έχω 8 παιδιά να θρέψω και κυοφορώ τρίδυμα σηκώθηκα και έφυγα σαν Κυρία.

Ο δρόμος του γυρισμού ήταν πιο δύσκολος...έπρεπε να περπατήσω περίπου 20 λεπτά για να βρώ δρόμο με άσφαλτο που να περνάνε αυτοκίνητα και όχι τρακτέρ.(κάτι οουυυυυ άκουγα αλλά λύκος μεσημεριάτικα...μπαααά)
Ενεργοποίησα τα στρωτά παπουτσάκια που είχα καβάντζα (ήξερα τι με περίμενε) και μπρός με βήμα ταχύ.

Βρήκα μεν δρόμο αλλά περνούσαν μόνο νταλίκες...βββζζιιιννγγκκ τα φορτηγά..να σου η φούστα στον αέρα.
Νόμιζα οτι εκεί θα τα άφηνα τα κοκκαλάκια μου.

Και την κρίσιμη ώρα που δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω είδα ένα κατακίτρινο ταξί και σήκωσα χέρια πόδια στον αέρα μην τυχόν και δεν με δεί.

Οπότε τώρα George και λοιποί πιστοί αναγνώστες μου σας λύθηκε η απορία αν τους πήρα τα σώβρακα στην συνέντευξη .... ή το μακρύτερο.

Πάμε γι'άλλα...αλλά ποτέ ξανά στις ερημιές!!!

Δύσκολη εβδομάδα...

...ξεκινάει σήμερα.

Πολύ δύσκολη όμως...

ελπίζω σύντομα να γίνει απλά μια ανάμνηση...άσχημη μεν...αλλά ανάμνηση.

ουυυφφφ....θα δείξει.

Bush vs Democracy

Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε η συνάντηση Καραμανλή- Μπούς και οι λίγες δηλώσεις που είδα...

"Η Ελλάδα θα είναι μαζί μας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και στην διάδοση της Δημοκρατίας"
(το δικό μας μπέιμπι μπόι κουνούσε το κεφάλι καταφατικά...μήπως δεν ξέρει αγγλικά;)

"Ενίσχυση των βάσεων της Θεσσαλονίκης και της Σούδας"
(μπα... σίγουρα δεν ξέρει αγγλικά, λέω)

Μετά όμως μίλησε...άρα ξέρει αγγλικά το παιδί, συμπεραίνω.
Γουάτ δε φάκ;
Απο πότε στηρίζουμε την διάδοση της Δημοκρατίας στο πλάι του Μπούς;

Και από πότε παρακαλώ η Δημοκρατία διαδίδεται;;;

(νόμιζα πως η Δημοκρατία επικρατεί μετά απο αγώνα των λαών,αλλά και πάλι τι νομίζω οτι είμαι;)

Το μπέιμπι μπόι μάλλον σκεφτόταν τον μπουφέ του Λευκού Οίκου και το πως να προσέξει μην τυχόν του μείνει κανά μαρούλι στο δόντι και πάνε στράφι οι φωτογραφίες με τον μπάρμπα Μπούς.
(έχει αγοράσει ήδη η γυναίκα του κορνίζες ασημένιες για το σαλόνι...και το ιατρείο της)

Δεν ονειροβατώ, ξέρω τι μου γίνετε...δεν περίμενα να του βγάλει την γλώσσα ούτε να του χώσει χαστούκια.

Όμως απο τον πρωθυπουργό της χώρας μου περιμένω τουλάχιστον ένα σοβαρό ύφος και όχι σκυμμένο κεφάλι και κινήσεις συγκατάβασης...
(αλλά αυτά τα περιμένω εγώ που νομίζω οτι έχω και άποψη)


Ρε συ "παιδί" που πάμε μου λές;
(άσε ξέρω τι θα μου πείς... )

Προκοπάκιας

Ταξιδάκι αστραπή στον κολλητό μου "Διευθυντή" ή αλλιώς wineman
(ζηλέψτε Ρεμάλια)

Ξεκίνησε το φαγοπότι (και κυρίως το "πότι") κατά τις 4 το μεσημέρι που φτάσαμε στον
"Προκοπάκια"

Το πλωμάρι δεν προλάβαινε να μπεί στα ποτήρια μας...εξαφανιζόλ.
Γνωρίζεται την αδυναμία που έχω στο ούζο... όπως και την αδυναμία που αποκτώ από το ούζο μετά από μερικά ποτηράκια.

Όπως λέει και ο Διευθυντής "το ούζο το καταλαβαίνεις μόνο όταν πας να σηκωθείς απο την καρέκλα...μέχρι τότε μπορείς άνετα να πίνεις χωρίς να ανησυχείς"

(Πολύ καλά και τα μεζεδάκια του προκοπάκια επίσης...αν ήξερα οτι θα κεράσει ο Διευθυντής θα έπαιρνα και άλλα :P)

Κατά τις 8 ενώνουμε τα κομμάτια μας και πάμε στην ακριβώς διπλανή καφετέρια για να ξενερώσουμε.
Έχει δίκιο ο Διευθυντής λέω...(πάντα έχει δίκιο αυτό το παιδί) εκεί που πας να σηκωθείς απο την καρέκλα και να πάρεις τα τσιγάρα απο το τραπέζι καταλαβαίνεις και αναρωτιέσαι..."μα πόσο ήπια πάλι;"

Οι φίλοι "με σάρκα και οστά" καταλαβαίνετε πόσο γέλιο έπεσε χθές...
οι άλλοι μπορείτε να υποθέσετε.

Αφού τελειώσαμε τον καφέ, μας είχαν μείνει και άλλα να πούμε...δεν είχαμε χορτάσει.
Αν και δεν βρήκα αυτό το μαύρο-άσπρο ποτό που ήθελα να δοκιμάσω την έβγαλα με ένα άλλο...δεν το θυμάμαι...εντελώς γυναικείο ποτό όμως...τς τς τς.(Ξεπεσμός)

Καταλαβαίνετε τι επιπέδου συζητήσεις έκανα με τον Διευθυντή για ακόμα μια φορά!!!
Υπήρχε και οπτικοακουστικό υλικό....για κάθε κουτσομπολιό έπαιζε και βιντεάκι...για να έχω ολοκληρωμένη εικόνα.

Ένα σας λέω ktulu και "παιδί"...χάσατε!!!

Ας όψετε το ταξίδι του γυρισμού που έπρεπε να μείνουμε νηφάλιοι...αλλιώς ακόμα εκεί θα τα πίναμε.
Χωρίς να χρειάζεται να σηκωθούμε απο καρέκλες...

(αναρωτιέμαι..τι να έγραψε η τοπική εφημερίδα για το χθεσινό πέρασμα μας από αυτόν τον όμορφο τόπο;)

Link

Όποιος πικραμένος θέλει να γελάσει...
ή όποιος δεν είδε την Eurovision και θέλει πάραυτα να ενημερωθεί...
αν ρίξει μια ματιά στις αθλιότητες που γράφει ο απαίσιος πιτσιρίκος :P

Δεν γράφει απλά.... τα ζεί ο άνθρωπος!!!

Βρουυμμ Βρουυμμ!!!

Μετά από 12-13 χρόνια πάνω σε μηχανάκι ήρθε και για μένα η ώρα να πέσω απο αυτό.

Το ήξερα...απο παππού θα πάω έλεγα.
Και ήρθε και με βρήκε ο άτιμος...

Σταματημένη στην άκρη του δρόμου...
ο παππούς με μυωπία και καταράκτη με έβαλε σημάδι...

Κορίτσι με παπί...double bonus!

Θα άφηνε τέτοια ευκαιρία;
Αμ δε!

Να παρκάρει ήθελε ο άνθρωπος, τι είναι ένα μηχανάκι σταματημένο με αναβάτη;
Εμπόδιο.

Μετά στο ζζντουυππ... μηχανάκι στο οδόστρωμα...και εγώ, δεν ξέρω πώς, ακόμα όρθια με τα χέρια τεντωμένα...σαν να κρατάω ακόμα το τιμόνι.

Έκπληκτη ακούω βρισιές...που πάς κοπέλα μου...δεν βλέπεις;@#$%&*!!!
Το τονίζω...εγώ σταματημένη.

Λέω ίσα με είκοσι φορές..."μιλάς και από πάνω...μιλάς και από πάνω....;"
(σαν οι πολιτικοί στα παράθυρα..."θα με αφήσετε να ολοκληρώσω...θα με αφήσετε να ολοκληρώσω;"

Έμ ήθελε να μιλάει και από πάνω ο παππούς...με αυτά που άκουσε μετά, σίγουρα την Κυριακή θα πάει να μεταλλάβει.

Η αλήθεια είναι οτι αυτή είναι η δεύτερη φορά που "μηχανάκι στο οδόστρωμα"...
Η πρώτη ήταν πρίν αρκετά χρόνια..πιτσιρίκα ακόμα...
αλλά και πάλι άλλος, άλλη....ή άλλο (!) ήταν αυτό που με προσέκρουσε.
Ιστορία πολύ εξευτελιστική...θα γελάει και το παρδαλό κατσίκι αν μαθευτεί.

Ευτυχώς οι ελάχιστοι που την ξέρουν δεν έχουν internet...φροντίζουν όμως να κάνουν τα παρδαλά κατσίκια να γελάνε συχνά.

Ελπίζω την τρίτη και φαρμακερή να μην βρεθώ με "κιφάλι στου χαντάκιι"

(το άλλο (!) ήταν ένα π-----ο, όποιος το βρεί κερδίζει το σπασμένο φανάρι)

Κουίζ...

για τους φίλους με "σάρκα και οστά", τους ιντερνετικούς γνωστούς ή τους τυχαίους αναγνώστες που απλώς θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους.
Δεν υπάρχει έπαθλο...το κίνητρο σας πρέπει να είναι εσωτερικό.

Ερώτηση 1η: Απο ποιόν αντέγραψα ή επικοινώνησα με οποιοδήποτε τρόπο για να περάσω το μάθημα των υπολογιστών;

α) την Άννα (πληροφορικός γάρ...και μέντορας μου)
β)τον "Διευθυντή Ιδιόκτητου Οινοποιείου & απόφοιτο της παγκοσμίως αναγνωρισμένης σχολής υπολογιστών- Η Λούτσα"
γ)τον Ερωτοχτυπημένο Gregory

Ερώτηση 2η: Ποιός τσιμπούσε μετά μανίας τα οπίσθια άγνωστων κορασίδων μετά τα 3 ποτά και τα 8 σφηνάκια;

α) ο ktulu ή ρεμάλι ή τσακάλι ή κολλητάρι
β) ο αεροπόρος
γ) ο Διευθυντής Ιδ. Οινοποιείου
δ) το "παιδί"
ε) ο Ερωτοχτυπημένος Gregory
ξ) Όλοι οι παραπάνω, φυσικά

Ερώτηση 3η: Απο ποιό αυτί δεν ακούει καλά το "παιδί" και αποφεύγαμε να καθίσουμε δίπλα του όταν πρόκειται να αντιγράψουμε;

α) το αριστερό
β) το δεξί
γ) δεν άκουσα; επαναλαμβάνεται παρακαλώ;

Ερώτηση 4η: Ποιός έχανε το δρόμο για το σπίτι του και αντ' αυτού έβρισκε μόνο το δικό μου ή το γήπεδο του "Πανσεραϊκού";

α) ο ktulu
β) ο Διευθυντής Ιδ Οινοποιείου
γ) το "παιδί"

(αυτή παραήταν εύκολη)

Ερώτηση 5η: Ποιός ή ποιά σας λείπει περισσότερο; (προσοχή τι θα απαντήσετε)

α) ο Διευθυντής Ιδ. Οινοποιείου
β) ο ktulu
γ) ο ερωτοχτυπημένος Gregory
δ) η alex
ε) ο αεροπόρος
ζ) το "παιδί"
η) ο Κάψ
θ) κανένας, σας έχει σιχαθεί η ψυχή μου

Πολύ φοβάμαι οτι κανένας απο εσάς Ρεμάλια δεν θα απαντήσει.

Ο μεν ktulu μετά λύπης με ενημέρωσε χθές οτι ξέχασε τον κωδικό του (γιατί δεν μου φαίνεται παράξενο αυτό;)

Το "παιδί" όπως έχουμε ξαναπεί χωρίζει και μάλλον κλαίει την μοίρα του μέρα-νύχτα.

Ο αεροπόρος, ο ερωτοχτυπημένος Gregory και ο Κάψ δεν έχουν πρός το παρόν πρόσβαση στο internet (θα κάνω παράπονα στον ελληνικό στρατό).

Ο Διευθυντής Ιδ. Οινοποιείου με έχει ρωτήσει πενηνταδώδεκα φορές πως να γράψει ένα comment, αποκλείεται να το έχει καταλάβει ακόμα...

Άρα μόνο η γλυκιά και αγαπημένη Άννα, που μονίμως χασομεράει,θα απαντήσει στο κουίζ.(παρεπιπτώντος μόνο την μία ερώτηση μπορεί να απαντήσει σωστά...αν θυμάται δηλαδή ;) )

Μετά απο ενδελεχή καταμέτρηση των ψήφων θα παρουσιασθούν σε καινούργιο post τα αποτελέσματα με την βοήθεια γραφικών παραστάσεων, IR, NMR και φασματογράφου μάζας.

Ευχαριστώ προκαταβολικά για την (μη) συμμετοχή σας.

(Πρίν σας ξανασυναντήσω θα κάνω την προσευχή μου, την διαθήκη μου και θα φιλίσω σταυρωτά τους αγαπημένους μου ανθρώπους...γιατί θα με σκοτώσετε που έβγαλα λίγα από τα άπλυτα μας στην φόρα )

Ηλιοθεραπώ

Πρώτη ηλιοθεραπεία χθές.
Όμορφη παραλία...
Στην θάλασσα θα βουτήξω σε κανά μήνα...δεν αντέχεται ακόμα...δεν είμαι και τόσο παλικάρι.

Παίρνω το ωραιότατο περσινό αντιηλιακό (500ml από τα Lidl, αυτό έλειπε να το έχω πετάξει) και ρίχνω μια μεγάλη δόση στα χέρια μου.
Αυτό δεν ήταν αντιηλιακό...ξυνόγαλο ήταν.
Αναρωτιόμασταν για ώρα αν έπρεπε να το βάλουμε ή όχι...τελικά η μεγάλη επιστήμονας αποφάνθηκε πως το πολύ πολύ να γίνουμε σαν πασχαλίστες και το μωρό μου που εμπιστεύεται τις γνώσεις μου (νομίζω είναι ο μόνος στην υφήλιο) με ακολούθησε.
Και το βάλαμε...(πάντως το πρώτο 24ωρο δεν έδειξε συμπτώματα)

Την ώρα που ρωτάω το μωρό μου αν θα τον πείραζε να βγάλω το top ή όχι
(σιγά που θα τον πείραζε)
σκάει μύτη ο Πάτερ απο το διπλανό εκκλησάκι...

ουυυυ σίξ χάντρεντ σίξτι σίξ......

Άντε τώρα να ξαναδένεις τα κορδόνια....

Έκοψε λίγη κίνηση και έφυγε νωρίς.
Έτοιμος για τον εσπερινό ο Πάτερ....!

Ήσουν μια ( ) στην ζωή μου.

Ήρθες σιγά σιγά...και χωρίς να το καταλάβω με κατέκτησες ολοκληρωτικά.
Ήθελα, δεν ήθελα παραδόθηκα.
Δεν λέω, τα ζήταγε και ο οργανισμός μου...τι τα ήθελα τα φορεματάκια;

Δεν ήταν τόσο άσχημα....είχα μεγάλη περιποίηση.
Μου έδωσες χρόνο να σκεφτώ.
Με άναψες... 38 και βάλε.
Παρόλα αυτά μου έκαψες και άπειρα εγκεφαλικά κύτταρα (και όχι μόνο)

Σε νίκησα όμως κακέ μου ιέ.

Όχι όχι δεν γράφω για έναν περαστικό έρωτα... μην πάει ο νούς σας στο κακό.
Άν και τελικά....πόσο διαφέρει ο ιός απο τον έρωτα;
Και τα δύο εισχωρούν στο DNA μας και είτε καταστρέφουν τα κύτταρα μας είτε η άμυνα μας καταφέρνει την εξολόθρευση τους.

Τι ήσουν λοιπόν; Μια παρένθεση στη ζωή μου, αυτό ήταν όλο κακέ μου ιέ.

Το "παιδί" χωρίζει...

(μην κοιτάς έντρομος την οθόνη....δεν λέω ονόματα)

και τι του λέω εγώ το αστροπελέκι?
"Μην στεναχωριέσε μικρέ μου"

Σίγουρα απογοητεύτηκε με αυτήν την φράση, δεν την περίμενε απο εμένα.
Δύσκολα βγαίνουν κλασικές ατάκες απο το στοματάκι μου.

Αν και αυτές οι κουβέντες θέλουν παρέα, χέρι με χέρι, τσιπουράκι και πολλά τσιγάρα λόγω απόστασης θα την βγάλουμε ξεροσφύρι.

Ε λοιπόν να στεναχωριέσε, να βγείς, να πιείς, να γίνεσε κομμάτια κάθε βράδυ μέχρι το ξημέρωμα..... να το ζήσεις.
Να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να πονέσει τόσο ώστε μια μέρα να έχεις ξυπνήσει και ο πόνος απο μόνος του να έχει φύγει...
γιατί θα φύγει, θέλει δεν θέλει.

Και ποιός ξέρει...ίσως μια μέρα να σου λείψει κιόλας.

Δεν ξέρω τι θα έρθει...ούτε και εσύ.
Άν είναι καλύτερο ή χειρότερο ..... θα δείξει.

Δες το σαν μια περιπέτεια.....να το ζήσεις σαν μια περιπέτεια!

Μακάρι να ήμουν εκεί...όλο και κάποιες μαλακίες (τις γνωστές μου) θα έκανα για να σε κάνω να γελάσεις.