Απάντηση Νονάς Άννας

Αγαπητέ μου Ιωάννη

Κι η νονά είναι πολύ περήφανη για σένα, ιδίως για το "α προπό" που έμαθες να χρησιμοποιείς από τοοοοσο νωρίς! Μάθε να περπατάς καλά καλά και μετά πάρε τη μαμά από το χέρι και ελάτε να με δείτε, είναι μόνο 535.446.000 βήματα! Κι επειδή ακόμα δεν έμαθες τα νούμερα, αυτό είναι λιιιιγο περισσότερο από επτά.
Κοίτα να μάθεις επίσης την τεχνική του να πέφτεις στα "μαλακά" (=στον ποπο σου), θα σου είναι πολύ χρήσιμο, ιδίως αν μοιάσεις στη νονά και δεν καταφέρεις να μάθεις να περπατάς χωρίς να γίνεσαι ρεζίλι και να πέφτεις μες στο δρόμο για πολλά χρόνια ακόμα Ή αν πάθεις σαν τη μαμά που πέφτει μέσα στα παρτέρια μετά από δυο τρία ουζάκια και δέκα κιλά παϊδάκια ... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, είσαι μικρός ακόμα

Ανυπομονώ να ακούσω κι άλλες περιπέτειες σου σύντομα!
Πολλά φιλιά από τη νονά και το νονό Εντου.

Άννα

Υ.Γ.: Το Σουκου είναι καλή ευκαιρία να αφήσεις και τη μαμά να κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω ε!

περπατώ περπατώ μες το δάσος...

Αγαπητή Νονά μου,
μπορώ να σου πω με μεγάλη χαρά ότι σηκώνομαι μόνος μου χωρίς να πιάνομαι από κάπου. Έπειτα σταθεροποιούμαι και μετά τσούκ τσούκ κάνω βηματάκια. Η μαμά μου που χαζογελάει μετράει 1,2,3... μέχρι το επτά και μετά ή πέφτω στην αγκαλιά της ή στο πάτωμα.
Η μαμά μου, με μάτια δακρυσμένα, λέει ότι είναι πολύ παράφωνη; πυρόφωνη; περήφανη;; ναι ναι λέει ότι είναι περήφανη για μένα και ότι είναι πολύ σπουδαίο το ότι μαθαίνω να περπατώ. Μερικές φορές μου βάζει στα πόδια κάτι σαμπρέλες - τα λένε και παπούτσια - και εγώ σκουντουφλάω και πέφτω πριν το επτά. Α προπό ... το επτά τι είναι;
Σήμερα η μαμά μου είπε ότι έρχεται το Σουκού και αυτό για μένα σημαίνει ότι δεν θα ξυπνήσω από τα χαράματα για να πάω με το κίτρινο λεωφορείο στο σχολείο και οτι θα είμαι στην αγκαλιά της μαμάς μου όοοολη μέρα.

Νονά μου καλή, πόσα βηματάκια πρέπει να κάνω για να πέσω στην αγκαλιά σου;

Ημέρα της Μητέρας και για μένα

Ιωαννάκο μου, πολύτιμε γιε μου
σε ευχαριστώ που με κάνεις να γιορτάζω κάθε μέρα!

Μικροί αποχωρισμοί

Από την ημέρα που έμαθα οτι ήμουν έγκυος πέρασαν σχεδόν 14 μήνες. Όλο αυτό το διάστημα ήμουν συνδεδεμένη με το μωρό μου είτε κυοφορώντας το είτε θηλάζοντας το.
Έκοψα το κάπνισμα (ναι! εγώ μια φανατική καπνίστρια), πρόσεχα τι έτρωγα (ακόμα και τώρα στον θηλασμό λόγω αλλεργίας του μωρού μπορούσα να τρώω μόνο 7 μη αλλεργιογόνες τροφές χωρίς πρόσθετα γεύσης - ναι! το έκανα και αυτό εγώ η φαταούλα), δεν έπινα καθόλου αλκοόλ (ναι! και αυτό το έκανα), δεν έπαιρνα φάρμακα (και ας πονούσε το κεφάλι ή το δόντι μου) δεν έβαφα τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, δεν έβαζα ότι να'ναι στο δέρμα μου ... και πολλά άλλα.
Κάθε φορά που έκανα μια κίνηση, οποιαδήποτε κίνηση, σκεφτόμουν τι αντίκτυπο θα είχε στο μωρό μου.
Ένοιωθα συνεχώς αυτή την σύνδεση.
Χαϊδευα την κοιλίτσα μου για να με νοιώσει όσο ήμουν έγκυος, χαϊδευα τα μαλλάκια του και την πλάτη του όσο θήλαζε.
Και εκείνος κλωτσούσε ή με το στόμα γεμάτο γαλατάκι γελώντας έκανε "αγκού".

Συνδεδεμένοι, εγώ και εκείνος.

Όταν τον γέννησα τον αποχωρίστηκα για πρώτη φορά και τώρα που αποθήλασε τον αποχωρίστηκα ξανά.

Έκλαψα και έκλαψα και έκλαψα ...
Για μέρες και για νύχτες έκλαψα για αυτόν τον αποχωρισμό.

Μέχρι που κατάλαβα πως όλη μας η ζωή θα είναι γεμάτη αποχωρισμούς: η πρώτη φορά που θα τον αφήσω στην νταντά για να πάω για δουλειά (ειδικά αν είναι ψηλή, ξανθιά, ουκρανέζα και είναι και ο μπαμπάς στο σπίτι), την πρώτη φορά που θα τον βάλω στο σχολικό (διότι τα δημόσια και δωρεάν σχολεία της φανταστικής μου χώρας έχουν όλα σχολικό), την πρώτη φορά που θα τον αφήσω έξω από την αυλή του σχολείου (γεμάτη με δέντρα και λουλούδια), την πρώτη φορά που θα μου πει να μην τον φιλήσω ξανά έξω από την αυλή του σχολείου γιατί τώρα είναι μεγάλος και σκληρός (και εγώ θα τον εκβιάσω και θα του πω πως δέχομαι μόνο αν στο σπίτι γυρίζοντας μου δώσει δύο ρουφηχτά), την πρώτη φορά που θα βγει για βράδυ χωρίς εμάς (τι θα κάνει;;;), στις πρώτες του διακοπές (αχ αχ παιδί μου που θα πας, πονάει και η καρδιά μου, Νίκο πες στο παιδί δεν είμαστε καλά αυτές τις μέρες μη πάει πουθενά αχ αχ), το πρώτο βράδυ που θα μείνει στο σπίτι κάποιας κοπέλας (ποιος ξέρει τι τσουλάκι θα είναι και αυτή να κοιμίζει αγόρια στο σπίτι της), στις σπουδές του (εννοείτε οτι θα σπουδάσει το παιδί μου σε ένα απο τα φανταστικά πανεπιστήμια της φανταστικής μου χώρας), στο στρατό (όλα θα διαλυθούν σε αυτή τη χώρα αλλά ο στρατός: στρατός!), στο δικό του σπίτι (γιατί θα είναι σπουδαγμένος άρα θα βρει αμέσως μια φανταστική δουλειά με τρελά λεφτά και δεν θα μένει μαζί μας μέχρι τα σαράντα), στο γάμο του (οκ τώρα το γ@μησα)...

Αν και η ζωή είναι γεμάτη μικρούς αποχωρισμούς τελικά η ίδια δίνει πάντα την απάντηση σε όλα.
(Και η σωστή απάντηση είναι το "δ" αλλά έχω ξεχάσει ποια ήταν η ερώτηση)

(Σήμερα έβαψα τα νύχια μου κόκκινα και ο μικρός έχει ξετρελαθεί να παίζει με τα χέρια μου!)

Τα έκανες πατούρα ...

• όταν μόλις βάλαμε τα καθαρά σου ρούχα, είμαστε στην πόρτα για να βγούμε βόλτα και εσύ με ένα μεγαλοπρεπές αγκού έκανες μια γουλιά και ήθελες άλλαγμα από την αρχή
  
• όταν μόλις σου είχα βγάλει την πάνα, σε είχα πλύνει με χλιαρό νερό στον ποπουδάκο σου και εσύ λίγο πριν σου βάλω την καθαρή πάνα έκανες μια ηχηρή κένωση ("πρρρ" για όσους δεν ξέρουν) και εκτόξευσες παντού τον εσωτερικό σου κόσμο
• όταν μόλις σε είχα καθαρίσει από την παραπάνω πατούρα σου έκανες ένα συντριβανάκι, που έφτασε μέχρι το προσωπάκι σου και τρόμαξες, και έκανες όλα σου τα ρούχα μούσκεμα
• όταν σου έδινα γάλα με το μπιμπερό και εσύ δεν κρατήθηκες και φτερνίστηκες
• όταν σου έβαλα μια κουταλίτσα κρέμα στο στοματάκι σου και με ένα μπρρρ την σκόρπισες παντού
  
• όταν ενώ βρισκόσουν σε απόσταση ασφαλείας έκανες ένα μπραφ και αδειάσες στο πάτωμα το πιάτο μου με τα μακαρόνια
  
• όταν ήσουν αλλαγμένος και καθαρός και αποφάσισες να κάνεις κακάκια σου ενώ ταυτόχρονα ήσουν ξαπλωμένος και ήθελες οπωσδήποτε να πιάσεις και τα πόδια σου μέχρι που έγινες σκατουλιένος πατώκορφα
  

και πόσα ακόμα...
Αλλά μην σταματάς Ματσουπίτσου μου γιατί είσαι τόσο χαριτωμένος όταν τα κάνεις όλα πατούρα!

Ήρθες

την Πέμπτη, 15/10/09. Στις 10:33 π.μ. είδα τα ματάκια σου για πρώτη φορά.
Όταν γεννιέται ένα μωράκι, γεννιέται και μια μητέρα ...
και εγώ ξαναγεννήθηκα μαζί σου!
Δεν έχω άλλα λόγια, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.

Μία και καμία!

Ανθοδοχείο - μπιμπερό, για το καλωσόρισμα,
από την καλύτερη μου φίλη και τον μικρό της γιο.

Πλησιάζει η ώρα, λίγο νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε.
Την Τετάρτη το απόγευμα θα πάω στο μαιευτήριο και μέχρι το ξημέρωμα της Πέμπτης το μικράκι μου θα γεμίσει την αγκαλιά μου.

Είμαι ενθουσιασμένη!
Δεν έχω φόβο μέσα μου, έχω αγωνία και ανυπομονησία αλλά όχι φόβο. Έχω εμπιστοσύνη στον γιατρό μου και στην μαία μου και ξέρω ότι θα βρισκόμαστε σε πολύ καλά χέρια.

Μετράω μία και καμία μέχρι να έρθεις για να σε γλυκοφιλήσω μικρό μου αγόρι!!!

Λίγο πριν έρθεις

έχω μια τεράστια λαχτάρα, μια αγωνία και μια χαρά απερίγραπτη.

Όλα είναι έτοιμα μικράκι μου, η κούνια σου στολισμένη, τα συρτάρια σου γεμάτα με ζεστές κουβέρτες και μυρωδάτα ρουχαλάκια, το καροτσάκι σου έτοιμο και αυτό (με φουσκωμένα λάστιχα, άδεια κυκλοφορίας, κάρτα καυσαερίων, ασφάλεια ... ), το δωμάτιο σου καθαρό (ο μπαμπάς σου έτριβε με τις μέρες κάθε του γωνιά), το αυτοκίνητο αστράφτει από καθαριότητα για την πρώτη σου βόλτα και το σπίτι μας πλήρως εξοπλισμένο για να σε φιλοξενήσει, μπιμπερό, αποστειρωτής, φορτισμένη φωτογραφική μηχανή, ξύλα για το τζάκι ...

Όλοι είμαστε έτοιμοι για σένα καλό μου αγόρι, ο μπαμπάς σου έμαθε να πλένει μπιμπερό και έχει φτιάξει ήδη μια δισκοθήκη με νανουρίσματα και παιδικά τραγουδάκια απ' όλο τον κόσμο, το Χαρικλάκι είναι επίσης έτοιμο να σε υποδεχτεί, φρεσκοκουρεμένο, μπανιαρισμένο και με ένα φιόγκο στο αυτί και εγώ με ένα χαμόγελο γλυκό και μάτια βουρκωμένα είμαι έτοιμη να σου προσφέρω όλη την αγάπη και την φροντίδα μου.

Σκέφτομαι εκατοντάδες πράγματα που θα κάνουμε μαζί, παιχνίδια στην άμμο, βόλτες με το καρότσι, να πετάς το μπαλάκι στην Χαρά και να στο φέρνει, να γελάς, να σε σηκώνει ψηλά στον αέρα ο πατέρας σου και να ξεκαρδίζεσαι, να σε ρωτάω που είναι το ματάκι και που η μυτούλα και να μου δείχνεις με τα χεράκια σου, να ακούς μουσική μαζί με τον πατέρα σου και να συναρμολογείτε παζλ ... μα πιο πολύ το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μια εικόνα: να σε παίρνω για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και να σε καλοσορίζω κοντά μας, να βλέπω για πρώτη φορά τα ματάκια σου, να σε χαϊδεύω στην πλάτη και με φωνή γεμάτη λυγμούς χαράς να σου λέω πόσο πολύ σε αγάπησα αυτούς τους μήνες και πόσο πιο πολύ θα σε αγαπώ για πάντα.

Όλα είναι έτοιμα ζαχαράκι μου για σένα, όποτε είσαι έτοιμος και εσύ έλα κοντά μας.

Το πιο συναρπαστικό ταξίδι μου, εσύ

Ξεκίνησε ένα βράδυ, όταν είπα το μεγάλο "ναι" και άλλαξε με μιας όλη μου η ζωή. Από εκείνη την τόσο δα μικρούλα στιγμή όλα φωτίστηκαν αλλιώς. Μαγικά υπήρξα για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, πιο σίγουρη από ποτέ: ήθελα αυτή η αγάπη να φέρει ένα παιδί.

Λίγο καιρό μετά στα έκτακτα ιατρεία ενός νοσοκομείου, με μεθυσμένο μυαλό από τον υψηλό πυρετό άκουσα την πιο περίεργα χαρούμενη ανακοίνωση:
-Κυρία Τοχημείο, εεε, το τέστ κυήσεως είναι θετικό.
-ΑΛΗΘΕΙΑ;
-Ναι

Φως παντού, άλλαξαν όλα και άρχισα να γελάω και να κλαίω (όπως γελάω και κλαίω τώρα που τα θυμάμαι).

-Είναι καλά τα νέα αυτά;
-Τα καλύτερα! (σρλουπ σρλουπ - ρούφηγμα μύτης)

Ο Νίκος περίμενε στην αίθουσα αναμονής και δεν το ήξερε ακόμα. Σκεφτόμουν χίλιους τρόπους για να του το πω. Ακόμα και να περιμένω να φτάσω σπίτι να ανάψω τζάκι και κεριά, να βάλω Φρανκ Σινάτρα και μετά να το ξεστομίσω, σκέφτηκα η χαζή. Όταν όμως λίγη ώρα αργότερα έβγαινα από το ιατρείο δυσκολεύτηκα πολύ για να μην φωνάξω δυνατά το σπουδαίο νέο μου.
Με αγκάλιασε, με φίλησε, με ρώτησε τι είπαν οι γιατροί και τι φάρμακα μου έδωσαν και εγώ του απάντησα πως θα έπρεπε να έρθω και αύριο γιατί σήμερα δεν μπορούσαν να μου δώσουν τίποτα.
-Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτα;
-Γιατί αύριο πρέπει να δω έναν άααλλο γιατρό
-Γιατί; Και γιατί δεν σου έδωσαν κάτι για τον πυρετό; ...
-Επειδή, να, είμαι λίγο έγκυος! (μην του πω "πολύ" και τάχα τρομάξει)

Έκλαιγε και γέλαγε και με φιλούσε και ρώταγε "αλήθεια; δεν μου κάνεις πλάκα;" και γέλαγε και έκλαιγε και με γέμιζε φιλιά.

Και εκείνη την ημέρα, την 17η του κρύου χειμωνιάτικου μήνα, μάθαμε για το ταξίδι που είχαμε ήδη ξεκινήσει.
Ένα συναρπαστικό ταξίδι, το πιο συναρπαστικό ταξίδι όλων, για μένα, για τον Νίκο και τον μονάκριβο γιο μας.

Σχεδόν 7 μήνες από εκείνη την μέρα, είμαι ακόμα μεθυσμένη, όχι από πυρετό, από ευτυχία.

Μια σταλίτσα μωράκι...

by manetarius, thanks a lot sweety

μεγαλώνει μέσα μου.
Δεν έχω υπάρξει πιο ευτυχισμένη.