Το Χημείο του Παρακράτους ...

2011-11-01T18:09:00.002+02:00

-Είχες καταλάβει πόσο επικίνδυνος είναι;
-Μα την Παναγία, όχι.

Συνάντηση Αρχηγών (όρθιων αρχηγών)

2011-10-19T21:50:00.002+03:00

- Κάτσε
- Δεν μπορώ
- Κάτσε καλέ
- Δεν μπορώ σου λέω, σταμάτα και μας βλέπουν
- Αιμορροΐδες;
- Μμμ ...
- Πάλι;
- Γάμησε τα
- Πρωκτοσυναλάρ έβαλες;
- Έβαλα, δεν κάνει τίποτα.
- Τι να πω ρε Αντώνη, είναι σοβαρό.
- Γι'αυτό σου λέω, δεν μπορώ να έρθω μαζί σου
- Εεε άμα δεν μπορείς να κάτσεις.
- Πήγαινε μόνος σου και όταν θα γίνω εγώ πρωθυπουργός θα σε παίρνω μαζί μου
- Αλήθεια;;;
- Αμεεεέ
- Dude, είσαι σωστός.

fast neutrinos

2011-09-29T22:17:00.010+03:00

Επιστήμονας είμαι (κάποιος ακούστηκε να βήχει;), θέλω να γίνονται ανακαλύψεις, να βρίσκονται απαντήσεις και να καταρρίπτονται θεωρίες αλλά με κάποια πράγματα δεν παίζουμε βρε συνάδελφοι μου (χαχαχα, γελάστε χωρίς παρεξήγηση) στο Σέρν. Μα την ταχύτητα του φωτός; Έλεος!
"Mais no" είπα με αυθεντική γαλλική προφορά στον Διευθυντή του Σέρν, κύριο Φρι Κασέ, όταν μου πρότεινε την θέση του επικεφαλή στο Project "very fast neutrino". Και αυτό γιατί αγαπητέ μου Φρί θέλω να υπάρχει μια σταθερότητα στην ζωή μου, κάτι αξεπέραστο, ένα όριο.
Γιατί ό,τι μαλακία και να κάνω στην ζωή μου, συνέχισα στα γαλλικά ε-ννο-εί-ται, η ταχύτητα του φωτός θέλω να είναι η μέγιστη δυνατή, το σύμπαν να διαστέλλεται με αυτή την ταχύτητα και το σφιχτό αυγό να βράζει σε 8 λεπτά (δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό σας φαίνεται άσχετο). Θέλω να νοιώθω ασφαλής μέσα στα όρια της φύσης. Ντακόγ;

"Ουί" ήταν η απάντηση του Φρι Κασέ και όπως πάντα ευγενικά μου άνοιξε την πόρτα.
Δεν σας κρύβω πως ένοιωσα μια ανακούφιση, χωρίς εμένα το πρότζεκτ θα ακυρώνονταν (χαχαχα με σκοτώνω) αλλά η αντικαταστάτρια μου η Γερμανίδα Για Ταμπάζα έπιασε δουλειά από την επόμενη μέρα.

Όταν ακούστηκαν οι πρώτες φήμες για την ταχύτητα των νετρίνων δεν έμεινα με σταυρωμένα χέρια. Κατάφερα να κάνω σαμποτάζ στις 5343 δοκιμές αποστολής δέσμης νετρίνων χωρίς να με πιάσουν. Την 5344η φορά όμως όταν τηλεφώνησα στον συνάδελφο στην Ιταλία, τον Πέπε Ροτσίνο, για να του πιάσω την κουβέντα ώστε να μην προσέχει το χρονόμετρο, με έπιασαν. Η απόλυση μου ήρθε πιο γρήγορα και απ' τα νετρίνα.

Τι και αν μου πάρει το κράτος ακόμα και το τελευταίο μου στρίνγκ, τι και αν δεν έχει μείνει ρόδα από το αυτοκίνητο που μου το τσάκισαν 3 φορές σε 9 μήνες, τέτοια πίκρα σαν αυτή που μου έδωσαν τα νετρινάκια δεν έχω πάρει ξανά. Που-κακό-χρονο-να-χουν.

(σςς μυστικό: ο συνάδελφος Απαλευτάκης που έχει ένα κουμπάρο που έχει ένα φίλο που ξέρει κάποιον που διάβασε Αριστοτέλη, λέει ότι η θεωρία της σχετικότητας, της μετα-σχετικότητας και η θεωρία ΣΖΣΑ* είχαν ήδη αναπτυχθεί από τον μέγα Έλληνα φιλόσοφο - αλλά μην του πείτε ότι σας το είπα, τον βρήκα σε ευαίσθητη στιγμή)

*(Σημείο Ζέσης Σφιχτού Αυγού)

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες του πρωθυπουργού - the true ones

2011-07-19T21:54:00.007+03:00

Διάβασα σήμερα εδώ πως ο ΓΑΠ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τους παρακάτω σημαντικούς πολιτικούς (;) για να ενημερώσει; για να ρωτήσει; για να κανονίσει; τι θα πει; τι θα κάνει; τι θα φανερώσει; στην Σύνοδο Κορυφής.

Με τον Θόδωρο:
- Θόδωρε, φεύγω αύριο για την Σύνοδο Κορυφής
- Τι θα φάτε;
- Τα μούτρα μας;;; Θα έρθεις;
- Αχχμμ άλλο ενοούσα, μπα το Χριστινάκι θέλει να πάμε στην μαμά της
- Τι θα πω στην Σύνοδο;
- Να σου βάλουν βαζελίνη.
- Για να μην καώ;
- Τουτ τουτ τουτ (μα πόσο, πόσο, πόσο βλαμμένο είναι;)

Με τον Ευάγγελο:
- Έλα, μου το έ-κλει-σε-εεεεε!
- Χρτς χρτς ποιος χρτς; (τρώει μια μερέντα με λίγο ψωμί)
- Ο Θόδωρας.
- Τι χρρρτς τον ρώτησες χρτς;
- Τι να πω στην Σύνοδο.
- Σλουυυυπ (γλύψιμο κουταλιού), ότι είπες και στην Χίλαρι, σρλοουυυπ, τα ονόματα άλλαξε μόνο.
- Ααα .. δηλαδή: "Αγαπητή κα Σύνοδο, θα ήθελα ..."
- Τουτ τουτ τουτ (σρλουυπ!)

Με την Αλέκα:
- Αλέκα μου, ο Γιώργος είμαι
- Τουτ τουτ τουτ
- Αλέκα μου, μ'ακούς, πάρε το μηδέν, ιιι-ι, ού-ού, Αλεκάκι, τσα, καλέ, μ'ακούς; Ναι;

Με τον Γιώργο:
- Γιώργο; Ο Γιώργος είμαι.
- Εγώ είμαι ο Γιώργος.
- Όχι ο Γιώργος είμαι.
- Ο Γιώργος είμαι εγώ.
- Αααα λάθος.
- Γεια.
- Αντίο.

Με τον Αντώνη:
-Αντώνη;
- Γιώργο;
- Καλά;
- Καλά.
- Πόσο χρόνο έχω;
- Ούτε τρία λεπτά.
- Γιατί;
- Γιατί έτσι.
- Γιατί έτσι;
- Γιατί έτσι έτσι.
- Αααα γιατί έτσι έτσι;
- Γιατί έτσι έτσι και έτσι. Χα!
- Αααα γιατί έτσι έτσι και έτσι Χα!;
.
.
. (δύο λεπτά και 54 δευτερόλεπτα μετά)

- Τουτ τουτ τουτ
- Ι-ι, ου-ου, α-α-α-α, (κλάμα ΓΑΠ) σνιφ, θρούπ θρουπ (ρούφηγμα μύτης) πάλι με ξεγέλασε. Δεν έχω κάποιον να μιλήσω και να με καταλάβει. Τι καημός.

Με την μαμά του:
- Μαμά μου, Μάμι, μάμι;
- Παιδί μου!
- Δεν με παίζουν. . .
- Πάλι γκρίνια ρε Γιωργάκη; Έλεος! Τουτ τουτ τουτ

Στρίτ Ντένσινγκ

2011-07-18T22:15:00.005+03:00

Στο άλσος της Ν. Σμύρνης

Κάθε βόλτα στο άλσος της Νέας Σμύρνης καταλήγει στο σκάκι. Νέα αγόρια και κορίτσια, με φορητά ηχεία και mp3 player γεμίζουν το πάρκο με μουσική και street dance. Ο μικρότερος χορευτής, ποιος άλλος από τον Ματσουπίτσου μου!

Τις πρώτες μέρες στεκόμουν δειλά και διακριτικά λίγο πιο δίπλα από το σκάκι γιατί τα χρόνια που με χωρίζουν από αυτή την παρέα είναι πολλά. Φοβόμουν να πλησιάσω μην τυχόν ακούσω κανένα "βρε θειά, κάνε παραπέρα". Ο μικρός Ιωάννάκος όμως ήθελε πίστα και έτσι μετακινηθήκαμε στο πέτρινο πλαίσιο, αρχικά να παρακολουθούμε και έπειτα να χορεύουμε.

Βλέπω πως ο μικρός μιμείται πολύ γρήγορα και κάνει απίστευτες φιγούρες. Προσπαθώ να τον ενισχύω ώστε να μην ντρέπεται και να έχει αυτοπεποίθηση, κάτι που δεν είχα εγώ και αν δεν έσβηναν τα φώτα, πόδια δεν κουνούσα στον χορό. Επίσης βλέπω και την παρέα των νεαρών που μας δέχτηκαν πολύ καλά και χαίρονται όταν τους επισκεπτόμαστε, δεν είναι και ότι καλύτερο για 18 χρονα και 20 χρονα να κάνουν παρέα με μια τριαντακατιτίς (δεν θέλω σχόλια) και το πιτσιρικάκι με το πάμπερ. Είναι αρκετά αστείο το ότι μερικές φορές μαζεύεται κόσμος και χαζεύει τον Ιωαννάκο μου (είμαι χαζομαμά, το παραδέχομαι ... )

Από την μεγάλη λίστα "τι θέλω να μάθω στο παιδί μου" υπογραμμίζω το
"να μην ντρέπεται και να έχει αυτοπεποίθηση" και γράφω "σε εξέλιξη".
Ακολουθούν:
"να αγαπά τον κόσμο όλο"-σε εξέλιξη for life,
"να μην φοβάται τις αράχνες"-not yet,
"να σηκώνει το καπάκι της τουαλέτας"-τι-είναι-τουαλέτα-μαμά;,
"να ξεχωρίζει τον Θανάση από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου"-πάνω-στα-λυτά-σου-τα-μαλλιά-παιδί-μου-φωλιάζουν λαμπυρίδες,
"να ξέρει από καλό λάδι"-το-άσχετο ...
είναι μεγάλη η λίστα, ξέρω.

Μακάρι κάθε γειτονιά να είχε και ένα άλσος! Είναι ζωή.

20 δευτερόλεπτα

2011-07-04T21:58:00.010+03:00

"Όσο διαρκεί η διαδρομή Συγγρού-Φίξ με Ν. Κόσμο, με τον συρμό να τρέχει στο maximun, τόσο διαρκεί το καθημερινό μου tribute σκέψης σε σένα. Τα Σαββατοκύριακα παίρνεις ρεπό.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το τελευταίο σου φιλί. Χαμηλώνω την ένταση της μουσικής στ'αυτιά μου μπας και ακούσω πάλι το γέλιο σου καθώς έσκυβες για να μου το δώσεις. Αλλά αντί γι'αυτό ακούω το "σμούτς" των χειλιών που χωρίζουν. Μα δεν είναι αστείο; Από όλους τους ήχους επέλεξα να θυμάμαι τους πιο γελοίους. Το "σμούτς" των φιλιών, το "πλίτς-πλίτς" της τουαλέτας, το "κρίκ" της μέσης σου από την υπερ-προσπάθεια.

Και επιστρέφω στο φιλί που αν ήξερα πως θα ήταν το τελευταίο ... αν ήξερα, θα δάγκωνα με δύναμη τα χείλη σου μέχρι να ματώσουν και ύστερα θα τα φιλούσα για να τα γιατρέψω. Θα είχα μια γεύση να θυμάμαι. Τώρα ξεχνώ. Κάθε μέρα η εικόνα του φιλιού σου γίνεται όλο και πιο θολή. Σε λίγο δεν θα είμαι σίγουρη οτι υπήρξε καν και τα μόνα που θα θυμάμαι θα είναι τα "σμουτς-πλιτς-κρικ". Άδικο δεν είναι; Όχι τόσο για μένα αλλά για το φιλί σου.

Και φτάσαμε στο Ν. Κόσμο, αύριο πάλι..."

Προσοχή μην γλιστρίσετε από τα σιρόπια.

Α-ποταμίευση

2011-06-29T22:39:00.002+03:00

(το Α το στερητικό)

Τώρα με τα καινούρια μέτρα θα γεμίζουμε την γουρουνίτσα με τα δυο τα χέρια ο καθένας μας. Εγώ, ο Ν. και ο Ματσουπίτσου επί δύο = έξι χέρια + τέσσερα της Χαράς = δέκα χέρια!
Μάλλον θα χρειαστώ κι 'άλλες γουρουνίτσες.

Ανακαινισμένο και φρεσκοβαμμένο - κατά λάθος

2011-06-26T22:25:00.006+03:00

Παρά την οικονομική κρίση αγόρασα καινούριες προχοϊδες και δοκιμαστικούς σωλήνες, πιπέτες, ογκομετρικούς κυλίνδρους, κωνικές φιάλες, ποτήρια ζέσης, πεχαμετρικό χαρτί, ξηραντήριο, πυρολαβίδα, ψηφιακό ζυγό, αντιδραστήρια και πολλά άλλα.
Επίσης, αγόρασα ανοξείδωτη φόρμα, ζάχαρη, αυγά, γάλα, βιτάμ και βανίλιες γιατί αν δεν μου έρθει η έμπνευση για πειράματα και χημείες θα φτιάξω κανένα κεϊκ.

Και τώρα η αλήθεια: πήγα να κάνω μια νέα ανάρτηση και μου τα έγραφε όλα κινέζικα, πάει λέω, πρέπει να κάνω αναβάθμιση γιατί τα έχει παίξει. Κάνω ένα αντίγραφο του προτύπου και προχωρώ σε αλλαγές. Όταν όμως πέρασε η ώρα και άρχισε να μου λείπει το παλιό μου χημείο αποφάσισα πως με κάποια πράγματα δεν παίζουμε και επαναφέρω το παλιό μου πρότυπο και τι να δω: ERROR ERROR ERROR τα xtml λέει δεν είναι κλειστά και πρέπει να έχουν όλα < br/ > ... μου λες καλό μου blogger πως στον "mpip" να εντοπίσω το λάθος;

Κάπως έτσι κατάλαβα πως το παλιό μου χημείο χάθηκε για πάντα, και ομολογώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ψυχολογικά μου προβλήματα είναι οι αποχωρισμοί και η διαχείριση τους. Ούτε μια φωτογραφία του δεν κράτησα ...

le temps passe

2011-06-23T21:55:00.004+03:00

ο χρόνος περνάει ...
το ξέρεις καλά, τριάντα τέσσερα χρόνια τον βλέπεις να περνάει ...
αλλά όταν περνάς καλά, τον ξεχνάς και τον αφήνεις να μείνει δίπλα σου ...
αλλά (αυτό το "αλλά" σε κυνηγάει) είναι πολλά που δεν τα θυμάσαι πια ...
πως ήσουν πριν, πως ήσουν πιο πριν και πως ήσουν ακόμα πιο παλιά ...
αλλά (να το πάλι αυτό το "αλλά") όταν είσαι καλά τον πιάνεις από το χέρι και προχωράς και εσύ μπροστά ...
Αχ ... γράφω συναισθηματικά ... δεν είμαι μάλλον καλά ...

Πολύ συχνά άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω ή τα γράφω και τα σβήνω λίγο πριν πατήσω "δημοσιεύση". Το χημείο έπαψε από καιρό να είναι καταφύγιο των σκέψεων μου. Αλλά (μα πως πετάχτηκε αυτό πάλι) θα προσπαθήσω ξανά.

Παράλληλο Σύμπαν

2011-03-14T21:41:00.007+02:00

"Μια φορά στο τόσο και εφόσον συνέπεφταν τρεις χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα (ωράρια δουλειάς, φανταστική διάθεση + ακόμα δύο χιλιάδες εννιακόσια ενενήντα οκτώ πράγματα) πέρναγε μέσα από ένα μαγικό τούνελ σε ένα παράλληλο σύμπαν και συναντούσε έναν άλλο κόσμο. Δεν μπορούσε να μείνει παρά μόνο για μερικές ώρες, ύστερα ο ΧρόνοΧώροΣτρόβιλος την κατάπινε και την έφτυνε μπροστά στην πόρτα της πραγματικότητας,σχεδόν γυμνή και ευάλωτη στο ψέμα.
Με τον καιρό μάθαινε να κουμπώνεται καλά, για να μην σκίζονται τα ρούχα της με το στροβίλισμα και να γίνεται όλο και πιο ανθεκτική στο κατασπάραγμα των τύψεων που πάντα έβρισκαν τρόπο να τρυπώνουν στα σωθικά της. Είχε μάθει να μπαλώνει ρούχα και ψυχή, σταυροβελονιά.

Στο παράλληλο σύμπαν, στις λίγες ώρες κβαντικής ανεμελιάς ήθελε να έχουν χώρο μόνο τα τυχαία αγγίγματα, τα αμήχανα χαμόγελα, οι ρόμβοι ή τα τετράγωνα - αναλόγως πως το βλέπεις (!?!) και τα μεγατόνων παθιασμένα φιλιά. Κάθε παρέκλιση που είχε γεύση χειροπιαστής πραγματικότητας έφερνε το συρμό της επιστροφής όλο και πιο κοντά. Οι λιγοστές κουβέντες, το λιγοστό φως της ντροπής, ο λιγοστός ρομαντισμός και οτιδήποτε λιγοστό προκειμένου να μην εκτεθεί στο μεγαλείο που θα μπορούσε να της προσφέρει το παράλληλο σύμπαν.

Και έπειτα;
Έπειτα το ταμείο, το παγωμένο αεράκι στο πρόσωπο - ξύπνα, απλώς ένα παράλληλο σύμπαν είμαι Χαλλόου - είσοδος στον στρόβιλο και να την στο κατώφλι της σιγουριάς".

Μαλακίες γράφω αλλά η ζωή είναι μικρή και έχω και εγώ δικαίωμα στην μαλακία.

Ανακάλυψη μικροοργανισμών με αρσενικό - όλη η αλήθεια

2010-12-17T21:10:00.009+02:00

Είναι γνωστό πως για χρόνια τώρα ασχολούμαι με μεγάλα ερευνητικά projects και πως είμαι περιζήτητη από πολλά εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα. Ενδεικτικά αναφέρω την μεγάλη ανακάλυψη του νερού στον Άρη, που έχει γίνει (α)γνωστή παγκοσμίως. Επίσης, ενδεικτικά θα αναφέρω με κωδικό όνομα (είναι λεπτή η θέση μου, καταλαβαίνετε) κάποια ιδρύματα και πανεπιστήμια που σφάζονται για μένα και την κατάρτιση μου. Αυτά είναι: το Τσέρν, η Σάσα, το πανεπιστήμιο Μασατσούτσες, το Μπάρμπαρντ και πολλά άλλα.

Πολύ πρόσφατα με κάλεσαν πάλι από την Σάσα να διευθύνω (εμ τι να σφουγγαρίζω τα εργαστήρια;) μια μεγάλη έρευνα σε μια μεγάλη λίμνη (έτσι είναι οι μεγάλες λίμνες, θέλουν και μεγάλες έρευνες). Αρχικά έφερα πολλές αντιρρήσεις γιατί τώρα πια βάζω πάνω απ'όλα τον γιο μου αλλά τελικά υπέκυψα στα μηδενικά της επιταγής αλλά και στην πρόκληση αυτής της δοκιμασίας.

Από πολύ νωρίς φάνηκε πως ήταν δύσκολα τα πράγματα στην λίμνη Μόνο, οι Αμερικάνοι ήταν αποφασισμένοι να ανακαλύψουν κάτι - οτιδήποτε ασυνήθιστο - για να μπορέσουν να δικαιολογήσουν το κόστος αλλά και την ύπαρξη τους. Γι'αυτό και επέλεξαν σοβαρούς επιστήμονες (έβηξε κάποιος; ε; Χόλς για τον λαιμουδάκο του) για να φέρουν εις πέρας την αποστολή.

Δουλεύαμε σαν τα μαύρα σκυλιά μέρα νύχτα. Και δώστου αναλύσεις, και δώστου διηθήσεις και μετά φυγοκεντρήσεις και τέλος οι εξέτασεις Ντι-εν-έι των δειγμάτων. Αυτό επιτυγχάνονταν με την χρήση μικροσκοπίου υψηλής μπεβατρόνιας τεχνολογίας και με παρατήρηση των ίδιων των μικροοργανισμών εν τη γενέσει. Την τελευταία δουλειά μου την είχα αναθέσει σχεδόν αποκλειστικά γιατί ήμουν η καλύτερη (πάρε κι'άλλη χόλς, θα βράχνιασες φαίνεται).

Μέρα νύχτα ήμουν με το ένα μάτι κολλημένο στο μικροσκόπιο και παρατηρούσα τους μικροοργανισμούς που μου έφερναν. Στην αρχή δεν ήταν άσχημα γιατί ήταν ήσυχα μετά όμως τα διαόλια πολλαπλασιάζονταν, εκστασιάζονταν και δεν σταμάταγαν λεπτό. Ήταν όμως αλλόκοτα, πρέπει να το παραδεχτώ πως μου κινούσαν την περιέργεια έτσι όπως φέρονταν. Τι τα ταίζαμε υδατάνθρακες το έφτυναν, τι τους δίναμε οξυγόνο έβηχαν. Αλλά τι μυστήριο κρύβονταν πίσω από αυτή την συμπεριφορά;

Πέρασαν μέρες και νύχτες, νύχτες και μέρες και εγώ πάνω από το μικροσκόπιο να κοιτάζω τα σκασμένα. Όλη η ομάδα είχε αγανακτήσει, έπρεπε να βρει κάτι σπουδαίο και κάτι ασυνήθιστο και όλα εξαρτώνταν από μένα. Ένοιωθα μεγάλη πίεση, καταλαβαίνετε. Ήμουν άυπνη και πολύ κουρασμένη. Σήκωσα το βλέμμα μου από το μικροσκόπιο και το άφησα να "ακουμπήσει" στο χαμόγελο του Τζούντ Λο, που ήταν screen saver στον υπολογιστή της τρελοκοτσιδούς συναδέλφισσας, για να ξεκουραστεί λιγάκι.

Τα τελευταία που θυμάμαι ήταν ότι αναστέναξα και είπα "Ω Θεέ μου, τι αρσενικό" , οι συνάδελφοι χειροκρότησαν και με αγκάλιασαν και τελικά αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησε την επόμενη μέρα η τρελοκοτσιδού και με πήγε στο αεροδρόμιο. Από την χαρά μου που θα γύριζα σπίτι ούτε που ρώτησα γιατί φεύγω τόσο ξαφνικά, άσε που φοβήθηκα μην έσπασα το μικροσκόπιο έτσι όπως ξεράθηκα και έπρεπε να το πληρώσω.

Μπάκ χόουμ ο μικρός ξετρελάθηκε που με είδε μετά από τόσο καιρό. Για μέρες ήμαστε αχώριστοι, παίζαμε ντέϊ-ντέϊ, κουτρουβάλες, μπουμ την κεφάλα και φυσικά στολίσαμε το δέντρο, τον μπαμπά και τον σκύλο. Επαφή με τον έξω κόσμο δεν είχα καμία, ούτε εμαιλ, ούτε κινητά, ούτε φέισμπουκ. Είχα χρόνο μόνο για το παιδί.
Προχθές λοιπόν που αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή μπήκα στο site της Σάσα να δω τι κάνουν και αυτές οι ψυχές και τι να δουν τα όμορφα ματάκια μου:
"Ερευνητές της Σάσα ανακάλυψαν στην λίμνη Μόνο μικροοργανισμούς με αρσενικό" !?!

Και έχω να κάνω στους συναδέλφους μου στην Σάσα την εξής σοβαρή ερώτηση: Καλά βρε βλαμμένα πάλι λάθος καταλάβατε;

Οι δύο όψεις της ευτυχίας

2010-12-09T21:10:00.005+02:00

τετ-α-τετ

Το να έχεις παιδί είναι το πιο σπουδαίο, το πιο συναρπαστικό και το πιο υπερτιτανομεγαλειώδες στην ζωή ενός ανθρώπου.
Από την άλλη είναι το πιο κουραστικό, το πιο απαιτητικό και το πιο ψυχοφθόρο.
Η εναλλαγή μεταξύ χαράς και γκρίνιας γίνεται αστραπιαία.

Ο μικρός Ιωάννης ξέρει πια να περπατάει και να μιλάει στην γλώσσα των μωρών και το κάνει σχεδόν ασταμάτητα καθ'όλη την διάρκεια της ημέρας. Κάποια δευτερόλεπτα ωστόσο είναι πολύ τρυφερός και γλυκός με την μανούλα. Αυτά τα δευτερόλεπτα γαλήνης αγκαλιά στον καναπέ ή στο πάτωμα του λέω χριστουγενιάτικα τραγούδια - που συμπεριλαμβάνουν πολλά "να να να" και "τουρουρούρου" γιατί δεν τα θυμάμαι πια - τελειώνουν γρήγορα και απότομα γιατί το μάτι του πήρε κάπου το ασύρματο τηλέφωνο και πρέπει οπωσδήποτε να το πάρει στα χέρια του για να το διαλύσει και σήμερα. Φυσικά τα τραγούδια διακόπτονται και το πνεύμα το Χριστουγέννων φτερουγίζει μακριά.

Ο μικρός Ιωαννάκος έχει μεγάλη αγάπη και στην Χαρά, το τετράποδο που συμπληρώνει την τρελή οικογένεια μας. Πολύ συχνά - πολύ συχνά όμως - θέλει να ασχολείτε μαζί της, με την ουρά της, την μουσούδα της, τα μάτια της ή τα αυτιά της. Αρχικά η Χαρά τα δέχεται σαν χάδια αλλά μετά ενοχλείται που ο μικρός το παρακάνει και πάει να την τυφλώσει. Έτσι τα γαργαριστά γέλια μετατρέπονται σε γοερά κλάματα σε ντε-τε। καθώς εκείνη παλεύει να ξεφύγει.

Μετά το φαγητό ο Ιωάννης απολαμβάνει ένα κριτσίνι ή ένα κράκερ - κρίτσι κρίτσι με τα επτά του δοντάκια - μέχρι να του το κλέψει η Χαρά και αρχίσει το κλάμα τύπου "μου κλέψαν το μπιφτέκι μου". Ξανά κρακεράκι στον μικρό, ξανά το κλέβει η Χαρά, ξανά κλάματα. Κρακεράκι, Χαρά, κλάμα. Εγγυημένη επιτυχία διαρκείας.

Πάνω στο τρελό παιχνίδι και στο κέφι ξεκινάει να παίζει θέατρο - δεν είχε από ποιόν να μοιάσει - και να λέει κουβέντες και να κάνει γκριμάτσες. Και πάνω εκεί, στην υπέρτατη χαρά και περηφάνια - που έχω ήδη βγάλει κάμερα και τον γράφω - στα "τιτάτα", "μπαμπάντου", "άτουάτου" κάτι θυμάται; κάτι σκέφτηκε; άλλαξε το σκηνικό στο θεατρικό; με ξεκινάει σε μια γκρίνια επαναλαμβάνοντας μια λέξη που δεν καταλαβαίνω και όσο δεν καταλαβαίνω, όσο δεν ικανοποιώ το "τάτουτάτου" που λέει με παίρνει και με σηκώνει και πάει και η κάμερα, πάει και η υπέρτατη χαρά και περηφάνια.

Έντ σο όν...

Αλλά το πολυτιμάκι μου-θηριάκι μου είναι το πιο υπερτιτανιομεγαλειώδες πλάσμα στην ζωή μου.
(και το πιο κουραστικό)

Απάντηση Νονάς Άννας

2010-10-01T20:51:00.003+03:00

Αγαπητέ μου Ιωάννη

Κι η νονά είναι πολύ περήφανη για σένα, ιδίως για το "α προπό" που έμαθες να χρησιμοποιείς από τοοοοσο νωρίς! Μάθε να περπατάς καλά καλά και μετά πάρε τη μαμά από το χέρι και ελάτε να με δείτε, είναι μόνο 535.446.000 βήματα! Κι επειδή ακόμα δεν έμαθες τα νούμερα, αυτό είναι λιιιιγο περισσότερο από επτά.
Κοίτα να μάθεις επίσης την τεχνική του να πέφτεις στα "μαλακά" (=στον ποπο σου), θα σου είναι πολύ χρήσιμο, ιδίως αν μοιάσεις στη νονά και δεν καταφέρεις να μάθεις να περπατάς χωρίς να γίνεσαι ρεζίλι και να πέφτεις μες στο δρόμο για πολλά χρόνια ακόμα Ή αν πάθεις σαν τη μαμά που πέφτει μέσα στα παρτέρια μετά από δυο τρία ουζάκια και δέκα κιλά παϊδάκια ... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, είσαι μικρός ακόμα

Ανυπομονώ να ακούσω κι άλλες περιπέτειες σου σύντομα!
Πολλά φιλιά από τη νονά και το νονό Εντου.

Άννα

Υ.Γ.: Το Σουκου είναι καλή ευκαιρία να αφήσεις και τη μαμά να κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω ε!

περπατώ περπατώ μες το δάσος...

2010-10-01T09:37:00.002+03:00

Αγαπητή Νονά μου,
μπορώ να σου πω με μεγάλη χαρά ότι σηκώνομαι μόνος μου χωρίς να πιάνομαι από κάπου. Έπειτα σταθεροποιούμαι και μετά τσούκ τσούκ κάνω βηματάκια. Η μαμά μου που χαζογελάει μετράει 1,2,3... μέχρι το επτά και μετά ή πέφτω στην αγκαλιά της ή στο πάτωμα.
Η μαμά μου, με μάτια δακρυσμένα, λέει ότι είναι πολύ παράφωνη; πυρόφωνη; περήφανη;; ναι ναι λέει ότι είναι περήφανη για μένα και ότι είναι πολύ σπουδαίο το ότι μαθαίνω να περπατώ. Μερικές φορές μου βάζει στα πόδια κάτι σαμπρέλες - τα λένε και παπούτσια - και εγώ σκουντουφλάω και πέφτω πριν το επτά. Α προπό ... το επτά τι είναι;
Σήμερα η μαμά μου είπε ότι έρχεται το Σουκού και αυτό για μένα σημαίνει ότι δεν θα ξυπνήσω από τα χαράματα για να πάω με το κίτρινο λεωφορείο στο σχολείο και οτι θα είμαι στην αγκαλιά της μαμάς μου όοοολη μέρα.

Νονά μου καλή, πόσα βηματάκια πρέπει να κάνω για να πέσω στην αγκαλιά σου;

Ημέρα της Μητέρας και για μένα

2010-05-09T21:35:00.004+03:00

Ιωαννάκο μου, πολύτιμε γιε μου
σε ευχαριστώ που με κάνεις να γιορτάζω κάθε μέρα!

Μικροί αποχωρισμοί

2010-03-28T23:37:00.005+03:00

Από την ημέρα που έμαθα οτι ήμουν έγκυος πέρασαν σχεδόν 14 μήνες. Όλο αυτό το διάστημα ήμουν συνδεδεμένη με το μωρό μου είτε κυοφορώντας το είτε θηλάζοντας το.
Έκοψα το κάπνισμα (ναι! εγώ μια φανατική καπνίστρια), πρόσεχα τι έτρωγα (ακόμα και τώρα στον θηλασμό λόγω αλλεργίας του μωρού μπορούσα να τρώω μόνο 7 μη αλλεργιογόνες τροφές χωρίς πρόσθετα γεύσης - ναι! το έκανα και αυτό εγώ η φαταούλα), δεν έπινα καθόλου αλκοόλ (ναι! και αυτό το έκανα), δεν έπαιρνα φάρμακα (και ας πονούσε το κεφάλι ή το δόντι μου) δεν έβαφα τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, δεν έβαζα ότι να'ναι στο δέρμα μου ... και πολλά άλλα.
Κάθε φορά που έκανα μια κίνηση, οποιαδήποτε κίνηση, σκεφτόμουν τι αντίκτυπο θα είχε στο μωρό μου.
Ένοιωθα συνεχώς αυτή την σύνδεση.
Χαϊδευα την κοιλίτσα μου για να με νοιώσει όσο ήμουν έγκυος, χαϊδευα τα μαλλάκια του και την πλάτη του όσο θήλαζε.
Και εκείνος κλωτσούσε ή με το στόμα γεμάτο γαλατάκι γελώντας έκανε "αγκού".

Συνδεδεμένοι, εγώ και εκείνος.

Όταν τον γέννησα τον αποχωρίστηκα για πρώτη φορά και τώρα που αποθήλασε τον αποχωρίστηκα ξανά.

Έκλαψα και έκλαψα και έκλαψα ...
Για μέρες και για νύχτες έκλαψα για αυτόν τον αποχωρισμό.

Μέχρι που κατάλαβα πως όλη μας η ζωή θα είναι γεμάτη αποχωρισμούς: η πρώτη φορά που θα τον αφήσω στην νταντά για να πάω για δουλειά (ειδικά αν είναι ψηλή, ξανθιά, ουκρανέζα και είναι και ο μπαμπάς στο σπίτι), την πρώτη φορά που θα τον βάλω στο σχολικό (διότι τα δημόσια και δωρεάν σχολεία της φανταστικής μου χώρας έχουν όλα σχολικό), την πρώτη φορά που θα τον αφήσω έξω από την αυλή του σχολείου (γεμάτη με δέντρα και λουλούδια), την πρώτη φορά που θα μου πει να μην τον φιλήσω ξανά έξω από την αυλή του σχολείου γιατί τώρα είναι μεγάλος και σκληρός (και εγώ θα τον εκβιάσω και θα του πω πως δέχομαι μόνο αν στο σπίτι γυρίζοντας μου δώσει δύο ρουφηχτά), την πρώτη φορά που θα βγει για βράδυ χωρίς εμάς (τι θα κάνει;;;), στις πρώτες του διακοπές (αχ αχ παιδί μου που θα πας, πονάει και η καρδιά μου, Νίκο πες στο παιδί δεν είμαστε καλά αυτές τις μέρες μη πάει πουθενά αχ αχ), το πρώτο βράδυ που θα μείνει στο σπίτι κάποιας κοπέλας (ποιος ξέρει τι τσουλάκι θα είναι και αυτή να κοιμίζει αγόρια στο σπίτι της), στις σπουδές του (εννοείτε οτι θα σπουδάσει το παιδί μου σε ένα απο τα φανταστικά πανεπιστήμια της φανταστικής μου χώρας), στο στρατό (όλα θα διαλυθούν σε αυτή τη χώρα αλλά ο στρατός: στρατός!), στο δικό του σπίτι (γιατί θα είναι σπουδαγμένος άρα θα βρει αμέσως μια φανταστική δουλειά με τρελά λεφτά και δεν θα μένει μαζί μας μέχρι τα σαράντα), στο γάμο του (οκ τώρα το γ@μησα)...

Αν και η ζωή είναι γεμάτη μικρούς αποχωρισμούς τελικά η ίδια δίνει πάντα την απάντηση σε όλα.
(Και η σωστή απάντηση είναι το "δ" αλλά έχω ξεχάσει ποια ήταν η ερώτηση)

(Σήμερα έβαψα τα νύχια μου κόκκινα και ο μικρός έχει ξετρελαθεί να παίζει με τα χέρια μου!)

Τα έκανες πατούρα ...

2010-03-26T23:14:00.003+02:00

όταν μόλις βάλαμε τα καθαρά σου ρούχα, είμαστε στην πόρτα για να βγούμε βόλτα και εσύ με ένα μεγαλοπρεπές αγκού έκανες μια γουλιά και ήθελες άλλαγμα από την αρχή
όταν μόλις σου είχα βγάλει την πάνα, σε είχα πλύνει με χλιαρό νερό στον ποπουδάκο σου και εσύ λίγο πριν σου βάλω την καθαρή πάνα έκανες μια ηχηρή κένωση ("πρρρ" για όσους δεν ξέρουν) και εκτόξευσες παντού τον εσωτερικό σου κόσμο
όταν μόλις σε είχα καθαρίσει από την παραπάνω πατούρα σου έκανες ένα συντριβανάκι, που έφτασε μέχρι το προσωπάκι σου και τρόμαξες, και έκανες όλα σου τα ρούχα μούσκεμα
όταν σου έδινα γάλα με το μπιμπερό και εσύ δεν κρατήθηκες και φτερνίστηκες
όταν σου έβαλα μια κουταλίτσα κρέμα στο στοματάκι σου και με ένα μπρρρ την σκόρπισες παντού
όταν ενώ βρισκόσουν σε απόσταση ασφαλείας έκανες ένα μπραφ και αδειάσες στο πάτωμα το πιάτο μου με τα μακαρόνια
όταν ήσουν αλλαγμένος και καθαρός και αποφάσισες να κάνεις κακάκια σου ενώ ταυτόχρονα ήσουν ξαπλωμένος και ήθελες οπωσδήποτε να πιάσεις και τα πόδια σου μέχρι που έγινες σκατουλιένος πατώκορφα

και πόσα ακόμα...
Αλλά μην σταματάς Ματσουπίτσου μου γιατί είσαι τόσο χαριτωμένος όταν τα κάνεις όλα πατούρα!

Ήρθες

2009-10-23T15:09:00.004+03:00

την Πέμπτη, 15/10/09. Στις 10:33 π.μ. είδα τα ματάκια σου για πρώτη φορά.
Όταν γεννιέται ένα μωράκι, γεννιέται και μια μητέρα ...
και εγώ ξαναγεννήθηκα μαζί σου!
Δεν έχω άλλα λόγια, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.

Μία και καμία!

2009-10-13T00:37:00.001+03:00

Ανθοδοχείο - μπιμπερό, για το καλωσόρισμα,
από την καλύτερη μου φίλη και τον μικρό της γιο.

Πλησιάζει η ώρα, λίγο νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε.
Την Τετάρτη το απόγευμα θα πάω στο μαιευτήριο και μέχρι το ξημέρωμα της Πέμπτης το μικράκι μου θα γεμίσει την αγκαλιά μου.

Είμαι ενθουσιασμένη!
Δεν έχω φόβο μέσα μου, έχω αγωνία και ανυπομονησία αλλά όχι φόβο. Έχω εμπιστοσύνη στον γιατρό μου και στην μαία μου και ξέρω ότι θα βρισκόμαστε σε πολύ καλά χέρια.

Μετράω μία και καμία μέχρι να έρθεις για να σε γλυκοφιλήσω μικρό μου αγόρι!!!

Λίγο πριν έρθεις

2009-09-25T20:31:00.007+03:00

έχω μια τεράστια λαχτάρα, μια αγωνία και μια χαρά απερίγραπτη.

Όλα είναι έτοιμα μικράκι μου, η κούνια σου στολισμένη, τα συρτάρια σου γεμάτα με ζεστές κουβέρτες και μυρωδάτα ρουχαλάκια, το καροτσάκι σου έτοιμο και αυτό (με φουσκωμένα λάστιχα, άδεια κυκλοφορίας, κάρτα καυσαερίων, ασφάλεια ... ), το δωμάτιο σου καθαρό (ο μπαμπάς σου έτριβε με τις μέρες κάθε του γωνιά), το αυτοκίνητο αστράφτει από καθαριότητα για την πρώτη σου βόλτα και το σπίτι μας πλήρως εξοπλισμένο για να σε φιλοξενήσει, μπιμπερό, αποστειρωτής, φορτισμένη φωτογραφική μηχανή, ξύλα για το τζάκι ...

Όλοι είμαστε έτοιμοι για σένα καλό μου αγόρι, ο μπαμπάς σου έμαθε να πλένει μπιμπερό και έχει φτιάξει ήδη μια δισκοθήκη με νανουρίσματα και παιδικά τραγουδάκια απ' όλο τον κόσμο, το Χαρικλάκι είναι επίσης έτοιμο να σε υποδεχτεί, φρεσκοκουρεμένο, μπανιαρισμένο και με ένα φιόγκο στο αυτί και εγώ με ένα χαμόγελο γλυκό και μάτια βουρκωμένα είμαι έτοιμη να σου προσφέρω όλη την αγάπη και την φροντίδα μου.

Σκέφτομαι εκατοντάδες πράγματα που θα κάνουμε μαζί, παιχνίδια στην άμμο, βόλτες με το καρότσι, να πετάς το μπαλάκι στην Χαρά και να στο φέρνει, να γελάς, να σε σηκώνει ψηλά στον αέρα ο πατέρας σου και να ξεκαρδίζεσαι, να σε ρωτάω που είναι το ματάκι και που η μυτούλα και να μου δείχνεις με τα χεράκια σου, να ακούς μουσική μαζί με τον πατέρα σου και να συναρμολογείτε παζλ ... μα πιο πολύ το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μια εικόνα: να σε παίρνω για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και να σε καλοσορίζω κοντά μας, να βλέπω για πρώτη φορά τα ματάκια σου, να σε χαϊδεύω στην πλάτη και με φωνή γεμάτη λυγμούς χαράς να σου λέω πόσο πολύ σε αγάπησα αυτούς τους μήνες και πόσο πιο πολύ θα σε αγαπώ για πάντα.

Όλα είναι έτοιμα ζαχαράκι μου για σένα, όποτε είσαι έτοιμος και εσύ έλα κοντά μας.

Το πιο συναρπαστικό ταξίδι μου, εσύ

2009-07-31T22:42:00.011+03:00

Ξεκίνησε ένα βράδυ, όταν είπα το μεγάλο "ναι" και άλλαξε με μιας όλη μου η ζωή. Από εκείνη την τόσο δα μικρούλα στιγμή όλα φωτίστηκαν αλλιώς. Μαγικά υπήρξα για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, πιο σίγουρη από ποτέ: ήθελα αυτή η αγάπη να φέρει ένα παιδί.

Λίγο καιρό μετά στα έκτακτα ιατρεία ενός νοσοκομείου, με μεθυσμένο μυαλό από τον υψηλό πυρετό άκουσα την πιο περίεργα χαρούμενη ανακοίνωση:
-Κυρία Τοχημείο, εεε, το τέστ κυήσεως είναι θετικό.
-ΑΛΗΘΕΙΑ;
-Ναι

Φως παντού, άλλαξαν όλα και άρχισα να γελάω και να κλαίω (όπως γελάω και κλαίω τώρα που τα θυμάμαι).

-Είναι καλά τα νέα αυτά;
-Τα καλύτερα! (σρλουπ σρλουπ - ρούφηγμα μύτης)

Ο Νίκος περίμενε στην αίθουσα αναμονής και δεν το ήξερε ακόμα. Σκεφτόμουν χίλιους τρόπους για να του το πω. Ακόμα και να περιμένω να φτάσω σπίτι να ανάψω τζάκι και κεριά, να βάλω Φρανκ Σινάτρα και μετά να το ξεστομίσω, σκέφτηκα η χαζή. Όταν όμως λίγη ώρα αργότερα έβγαινα από το ιατρείο δυσκολεύτηκα πολύ για να μην φωνάξω δυνατά το σπουδαίο νέο μου.
Με αγκάλιασε, με φίλησε, με ρώτησε τι είπαν οι γιατροί και τι φάρμακα μου έδωσαν και εγώ του απάντησα πως θα έπρεπε να έρθω και αύριο γιατί σήμερα δεν μπορούσαν να μου δώσουν τίποτα.
-Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτα;
-Γιατί αύριο πρέπει να δω έναν άααλλο γιατρό
-Γιατί; Και γιατί δεν σου έδωσαν κάτι για τον πυρετό; ...
-Επειδή, να, είμαι λίγο έγκυος! (μην του πω "πολύ" και τάχα τρομάξει)

Έκλαιγε και γέλαγε και με φιλούσε και ρώταγε "αλήθεια; δεν μου κάνεις πλάκα;" και γέλαγε και έκλαιγε και με γέμιζε φιλιά.

Και εκείνη την ημέρα, την 17η του κρύου χειμωνιάτικου μήνα, μάθαμε για το ταξίδι που είχαμε ήδη ξεκινήσει.
Ένα συναρπαστικό ταξίδι, το πιο συναρπαστικό ταξίδι όλων, για μένα, για τον Νίκο και τον μονάκριβο γιο μας.

Σχεδόν 7 μήνες από εκείνη την μέρα, είμαι ακόμα μεθυσμένη, όχι από πυρετό, από ευτυχία.

Μια σταλίτσα μωράκι...

2009-03-31T14:36:00.002+03:00

by manetarius, thanks a lot sweety

μεγαλώνει μέσα μου.
Δεν έχω υπάρξει πιο ευτυχισμένη.

Just a dog's wish

2008-12-31T15:19:00.002+02:00

Καλέ μου καινούργιε χρόνε,
θα ήθελα να μου φέρεις ένα μεγάααλο κόκκαλο, μια κόκκινη μπαλίτσα και ένα ποδήλατο με τέσσερα πεντάλ και καλαθάκι (να βάζω την ουρά μου για να μην πιάνεται στην ρόδα).
Επίσης, θα ήθελα να φέρεις καλοριφέρ στο σπίτι που πάω βόλτα μερικές φορές γιατί με την κεροζάν κινδυνεύω να κάψω την γούνα μου.
Τέλος, θα ήθελα να φέρεις λίγο μυαλό στους ανθρώπους που σκοτώνονται μεταξύ τους.
Αν σου ζητώ πολλά φέρε μόνο το μυαλό και το ποδήλατο.

Καλώς να έρθεις, γουφ-γουφ!

Χαρά

(Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους, με υγεία και αγάπη!!!)

Σημείωση καταστρώματος

2008-07-21T20:39:00.016+03:00

21.07.08, 09:00
Κατάστρωμα Μπλου Σταρ Φερις, επιστροφή από Κουφονήσια

Χαζεύω εδώ και ώρα μια οικογένεια απένταντι μου που παίζει μπιρίμπα. Αποτελείται από δύο νεαρά αγόρια, την μητέρα και τον πατέρα. Τα αγόρια ηλιοκαμένα και χορτασμένα από τα παιχνίδια στη θάλασσα, η μητέρα όμορφη και ο πατέρας κόβει τα χαρτιά χαμογελώντας.
Παρατηρώ τον τρόπο που μιλάνε και φέρονται μεταξύ τους. Είναι φανερό πως μεγάλωσαν με καλούς τρόπους, σεβασμό και αγάπη. Δεν βαριούνται, αντιθέτως απολαμβάνουν το παιχνίδι και το ταξίδι του γυρισμού.

Δύο λέξεις έρχονται στο μυαλό μου καθώς κοιτώ τους γονείς: Ωριμότητα και Υπευθυνότητα.
Ότι ακριβώς λείπει από μένα.
Δύο λέξεις που απο καιρό στοιχειώνουν τις σκέψεις μου και κάθε μου πράξη επιβεβαιώνει την έλλειψη τους.

Η μπιρίμπα συνεχίζεται και υποψιάζομαι πως κερδίζει η μητέρα με τον μεγάλο γιο. Αλλά όχι ανακοινώνεται η βαθμολογία και ο πατέρας με τον μικρό γιο δίνουν τα χέρια και ζητωκραυγάζουν.
Τα πιτσιρίκια πηγαίνουν στο πίσω μέρος του καταστρώματος για να δουν το λιμάνι της Πάρου, όπου δέσαμε προσωρινά.
Ο πατέρας φιλάει πεταχτά το μπράτσο της μητέρας και κλεφτά τους κοιτώ.

Σκέφτομαι τον Ν. Τέτοιος σύντροφος είναι για μένα και τέτοιος πατέρας θα ήταν για τα παιδιά μου. Θα έλυνε σταυρόλεξα μαζί τους, θα τους μιλούσε πάντα με σεβασμό, θα τους διάβαζε, θα έπαιζε επιτραπέζια, θα συζητούσε με τις ώρες μαζί τους και θα μου έδινε κλεφτά φιλιά στο μπράτσο και στον λαιμό μου.
Δεν το ανακάλυψα τώρα ξαφνικά, το ξέρω χρόνια, σχεδόν όσα χρόνια είμαστε μαζί. Γι'αυτό και αποφάσισα να μοιραστώ μαζί του την ζωή μου, γιατί ήξερα πως θα ζήσουμε όσο καλύτερα και όσο πιο δημιουργικά μπορούσαμε. Αξιόπιστος, ώριμος και υπεύθυνος - ότι δεν είμαι εγώ πια.
Κατάντια είναι. Να μην μπορώ να υπολογίζω στον εαυτό μου. Να μην μπορώ να πάρω μια απόφαση - μια οποιαδήποτε απόφαση - μα ακόμα και αν την πάρω να μην είμαι σίγουρη ότι θα την τηρήσω. Σε αυτό το άθλιο σημείο έχω φτάσει, να μην αναγνωρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Έντεκα ακριβώς. Αφήσαμε την Πάρο και κατευθυνόμαστε προς Πειραιά χωρίς άλλες στάσεις.
Η μπιρίμπα συνεχίζεται, το ίδιο και η ζωή.
Με αγωνίες, στόχους και προσδοκίες που μόνο να φανταστώ μπορώ. Αγωνία για τους βαθμούς στο σχολείο, για την μετέπειτα σταδιοδρομία και για την ζωή που θα επιλέξουν τα παιδιά τους να ζήσουν. Με βράδια σιωπηλά με την μητέρα να αναρωτιέται φωναχτά "τα καταφέραμε καλά;" και τον πατέρα να φιλάει το μπράτσο της και να απαντά με σιγουριά "τα καταφέραμε καλά".

Φαίνεται πως πρόκειται για ντέρμπι. Οι βαθμολογίες των δύο ομάδων είναι πολύ κοντά. Ο μικρός γιος μόλις αναφώνησε "τώρα παίζονται όλα για όλα σ' ετούτο το παιχνίδι"
Όλα για όλα σ' ετούτη την ζωή!

Ο μεγάλος γιος είναι πιο ήσυχος, πιο ώριμος - ίσως πιο ώριμος και από μένα. Ο μικρός γιος σε κάθε ευκαιρία προσπαθεί - πολύ χαριτωμένα - να δει πόσα μπαλαντέρ έχει ο αδερφός του.
Ο πατέρας κατεβάζει K,Q,J και Joker και ο πιτσιρικάς δεν μπορεί να συγκρατήσει την χαρά του. Βλέπω πως κρατάει το 10, το 9 και το 8 και όταν έρθει η σειρά του θα συμπληρώσει την μπιρίμπα. Πετάγεται όρθιος, είπαμε είναι κρίσιμη η παρτίδα.

Να συμπληρώνεις τον άλλο και να φτιάχνεις μπιρίμπες ή να παίζεις μόνος σου πασιέντζες;
Αναμφίβολα το πρώτο. Πότε καθαρές, πότε με μπαλαντέρ, πότε μισές και πότε ολόκληρες μπιρίμπες.
Και να μετράς διακοσάρες, τριακοσάρες και εξακοσάρες σε χαμόγελα, αγκαλιές και σε φιλιά.

Η μπιρίμπα τελείωσε. Είναι όλοι τόσο χαρούμενοι για το παιχνίδι που μου είναι αδύνατον να καταλάβω ποιος κέρδισε. Θα μπορούσα να τους ρωτήσω, έχω το θάρρος, αλλά δεν έχω λόγο.

Δεν έμαθα ποτέ ποιος κέρδισε. Δεν έχει άλλωστε καμία σημασία γιατί το τρόπαιο είναι η χαρά και το μοιράστηκαν όλοι.
Όπως και στην ζωή.

31. Να τ'αφήσω;

2008-06-18T18:09:00.002+03:00

alex: μπορείτε να βγάλετε δυο - τρία;
χρόνος: με σκοτώνεις, δεν θα μπορέσω να τα δώσω στον επόμενο
alex: βρείτε κάποιον που να τα πάρει. Ας πούμε έναν παππού, τι να έχει 102 τι να έχει 105. Ούτε που θα καταλάβει την διαφορά.
χρόνος: κοπελιά δεν γίνεται, να με συμπαθάς. Θα με κυνηγάει ο παππούς. Ξέρεις πόσο πονάει η μαγκούρα;
alex: κάντε μια προσπάθεια, κρατήστε τα προσωρινά και ααανν δεν τα πάρει κάποιος δεν χανόμαστε.
χρόνος: μπα! για βλάκα μ'έχεις;
alex: χμ... και αν τα βρούμε αλλιώς; Σου πληρώνω τα 31 και μου δίνεις 28. Λεφτά έχω και βγαίνεις και κερδισμένος.
χρόνος: αποκλείεται! Θα βρω τον μπελά μου με την εφορία.
alex: δεν τα θέλω.
χρόνος: θα τα πάρεις.
alex: δεν λαδώνεσε;
χρόνος: οχι.
alex: σίγουρα;
χρόνος: σίγουρα λέμε.
alex: σίγουρα - σίγουρα;
χρόνος: όπως σε βλέπω και με βλέπεις.
alex: γαμώ την τιμιότητα σου βρε χρόνε! τελευταία φορά: σίγουρα;
χρόνος: ναιιιι.
alex: ντέμ ιτ!
χρόνος: πάρτα
alex: φέρτα
χρόνος: και σε καλή μεριά.
alex: ευχαριστώ.
χρόνος: τα λέμε του χρόνου.
alex: μισό να τα μετρήσω. Ένα, δύο... εικοσιοχτώ (αχ!), εικοσιεννιά, τριάντα, τριανταένα (σνιφ!).

Τώρα που μπήκε η άνοιξη...

2008-04-04T15:32:00.009+03:00

ορίστε μερικές δικαιολογίες για να σηκώνεστε από το γραφείο σας και να χαζεύετε εν ώρα εργασίας:

κατουριέμαι (μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι 3 φορές στο 8ωρο σας αλλιώς θα κινήσετε υποψίες ή θα σας χαρακτηρίσουν άσχημα)
κρύωσε ο καφές μου ή ζεστάθηκε ο καφές μου, ανάλογα τι πίνετε και πηγαίνετε για ανανέωση (προσοχή όμως μην τους πίνετε στ' αλήθεια και πάθετε από τα νεύρα σας)
τελείωσε ο καφές φίλτρου (ωραία δικαιολογία που θα επιφέρει θετικά σχόλια για το πρόσωπο σας π.χ. "τι καλό παιδί φροντίζει να υπάρχει πάντα καφές")
πάω στο φαξ (τάχα περιμένετε κάτι επείγον)
πρέπει να βγάλω φωτοτυπία (μην χαλάσετε και-καλά το πρωτότυπο έγγραφο υψίστης σημασίας που χειρίζεστε)
κάτι με ήθελε ο συνάδελφος τάδε και δεν του απάντησα ακόμα (και τσουπ πάτε στον συνάδελφο της επιθυμίας σας και κωλοβαράτε μαζί)
έπεσε σκόνη στο νερό μου, τελείωσε το νερό μου, πω πω δίψα σήμερα
τελείωσαν τα τσιγάρα μου (μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά την ημέρα εκτός αν είστε φουγάρο λιγνιτικού σταθμού της ΔΕΗ)
μου έπεσε το ζάχαρο, χρειάζομαι κάτι γλυκό
μου έπεσε η πίεση, χρειάζομαι κάτι αλμυρό
πρέπει να πάω τράπεζα για το ενοίκιο (μία φορά το μήνα)
πρέπει να πάω ΔΕΗ (μία φορά το δίμηνο)
πρέπει να πάω ΕΥΔΑΠ (μία φορά το δίμηνο)
πρέπει να πάω ΟΤΕ (μία φορά το δίμηνο)

Καλό είναι πριν τις παραπάνω δικαιολογίες να προηγείται ένα "αχ" για να γίνεστε πιο πιστευτοί.

Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω και άλλες δικαιολογίες, στέρεψα.

Το νέο μου μότο είναι: η άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο δεν είναι για να δουλεύεις. Είναι για να χαζεύεις!

ΜΑΝΤΟΥΔΙ S.O.S.

2008-03-13T13:17:00.006+02:00

Την βλέπεις την παραλία;

Κάνε ένα save picture as "παραλία Μαντούδι.jpg" γιατί μπορεί και να μην την ξαναδείς!

Διαβάστε εδώ και εδώ τι ωραία σχέδια έχουν για αυτήν.

Μετά την υλοποίηση του παραπάνω project αναβάθμισης θα μπορείτε να απολαμβάνεται πιο καθαρή θάλασσα, πιο χρυσαφένια αμμουδιά και ψάρια με περισσότερο γουρλωμένα μάτια από την φρεσκάδα.

Όχι, δεν έχω οικοπεδάκι στην περιοχή και φοβάμαι μην χάσει την αξία του.

Νοιάζομαι απλώς για την φύση που αργοπεθαίνει γιατί της βγάζουμε σιγά σιγά τα ματάκια με τα χεράκια μας.

Της καρδιάς μου το βλαστοκύτταρο!

2008-02-15T15:13:00.004+02:00

Ο φίλος μου το "Ρεμάλι" πάντα συνδύαζε δύο αντίθετα στοιχεία στην προσωπικότητα του: την αλητεία - με την καλή έννοια - και την εξυπνάδα. Πάντα πίστευα, όσο και αν προσπαθούσε να το κρύψει επιμελώς, ότι το Ρεμάλι έχει κάτι που κάποια μέρα θα εξελιχθεί σε σπουδαίο κάτι. Φαίνονταν τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- που σίγουρα δεν είναι αντικειμενικά γιατί τον αγαπώ πολύ - ότι μια μέρα θα γίνει ένας σπουδαίος επιστήμονας.

Αυτή η μέρα λοιπόν δεν άργησε να έρθει και καθώς κοιτώ την φωτογραφία του βλαστοκυττάρου που ανακάλυψε στην καρδιά - με σχήμα καρδιάς - χαμογελάω πλατιά με τόση υπερηφάνεια!!!

Η φωτογραφία έχει αναρτηθεί με δόξα και τιμή εδώ.

Ρεμάλι, από την παγωμένη Αθήνα στέλνω στο καυτό Μαϊάμι μια μεγάλη αγκαλιά.

Here i go again...

2008-01-30T16:16:00.000+02:00

Τέτοια ώρα αύριο θα περπατάω στα στενά δρομάκια του Born, στην Βαρκελώνη, μαζί με την Άννα.

Ναι, ναι φεύγω ξανά για την όμορφη πόλη!

Να κάνω βόλτες με το κόκκινο ποδήλατο από το Arc de Triumf μεχρι την παραλια... να ανεβω με το τελεφερικ στο Ντιμπινταμπο... να κανω βολτες στο παρκο ... να φαω ταπας... να πιω μπυρες...
Να αδειασω το μυαλο μου απο σκεψεις. Κυριως αυτο.

Ο προϊστάμενος μου

2008-01-17T16:30:00.000+02:00

Είναι ο καλύτερος και ο πιο υπομονετικός του κόσμου καταρχήν γιατί μπορεί και με ανέχεται.
Αν και σαν πρωταρχικό στόχο για το 2008 έβαλα "Να μην λέω βλακείες στον προϊστάμενο μου" δεν το έχω καταφέρει ακόμα οπότε αποφάσισα να το αναβάλλω για το 2ο εξάμηνο του έτους (όπως και την δίαιτα).
Συχνά περιμένω να μου έρθει τίποτα στο κεφάλι αλλά προς το παρόν την έχω γλιτώσει.

Επειδή ενδέχεται κάποια στιγμή να διαβάσει το μπλόγκ μου πρέπει να σημειώσω ότι δεν χαζεύω όταν είμαι στην δουλειά και ότι το παρόν κείμενο γράφτηκε εκτός οκταώρου.

Το ξέρω κ. προϊστάμενε ότι είμαι μια σκέτη μη-συμμόρφωση αλλά ποτέ δεν σας χαλάω το χατίρι!

Ξέχασα πως γράφουν

2007-11-22T10:12:00.000+02:00

Κάθομαι τόση ώρα μπροστά στην οθόνη και κοιτάω-γράφω-σβήνω.
Ότι γράφω τον τελευταίο καιρό ξεκινάει με "Αξιότιμε κύριε, σε συνέχεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας σας αποστέλλουμε.... ".
Ξέχασα να γράφω ανθρώπινα.

Έτσι λοιπόν:
Αξιότιμες κυρίες / κύριοι,
θα ήθελα να σας ενημερώσω πως μετά την απουσία μηνών από το μπλογκ μου, σήμερα αποφάσισα να βρω τον κωδικό πρόσβασης που είχα χάσει."

Ενώ με ανθρώπινη γραφή:
Αυτό το διάστημα είμαι λίγο χαμένη. Σήμερα αποφάσισα να ανακτήσω τον κωδικό πρόσβασης που είχα αφήσει να ξεχαστεί.
Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω ανθρώπινα ξανά ή αν ειδικά αυτό το διάστημα μπορώ να γράψω πιο ανθρώπινα από ποτέ.

Προς το παρόν, γυρίζω πίσω στην επαγγελματική γραφή γιατί οι πελάτες περιμένουν τις επιστολές τους.

2007-09-07T20:55:00.000+03:00

Για όσα έχουν συμβεί δεν έχω λόγια.
Δανείζομαι μόνο μια εικόνα από τον κ. Μακρή

Φεύγωωωωωωω...

2007-08-03T23:26:00.000+03:00

Επιτέλους φτάνει η μεγάλη μέρα.
Κυριακή πρωί-πρωί θα βρίσκομαι Βαρκελώνη στην αγαπημένη μου Άννα!
Για δύο εβδομάδες με μια τσάντα στην πλάτη, ένα μπουκάλι κρύο νερό στο χέρι και άνετα πέδιλα - χωρίς κάλτσες - θα γυρίζω σαν τουρίστας στην Βαρκελώνη και στην Μαδρίτη.

Με το ένα...
Με το δύο...
Με το τρία...
Πετάω!

Τα πρώτα άντα

2007-06-20T14:57:00.000+03:00

Τα πρώτα άντα είναι πάααρα πολύ ωραία.
Νοιώθω πολύ δημιουργική, ώριμη, γεμάτη εμπειρίες, ξέρω τι θέλω από την ζωή και είμαι πιο όμορφη από ποτέ.
Τα πρώτα άντα είναι απλά υπέροχα.

ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΛΕΩ!
ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΜΟΥ!!!

Τριάντα και δύο μέρες...
Τριάντα και δύο
Τριάντα και
Τριάντα...

Όσες φορές και να το πω δεν μπορώ να το συνηθίσω.

Για την Αμαλία

2007-06-01T11:00:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Μπάκ του μπίζνες

2007-05-17T19:08:00.000+03:00

Όταν πριν λίγες μέρες αφαίρεσα τον νάρθηκα σοκαρίστηκα από το θέαμα τόσο πολύ που έκλαιγα για ώρα με λυγμούς. Σήμερα το πόδι μου είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση αν και δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως.

Αύριο θα πάω για δουλειά!
Ελπίζω να μην το μετανιώσω που δεν πήρα επιπλέον αναρρωτική άδεια αλλά δεν αντέχω να είμαι άλλο στο κρεβάτι. Δεν αντέχω να σηκώνομαι μόνο για τα βασικά, να μου φέρνουν στον καναπέ το φαγητό, να έχω συνέχεια νεύρα!
Το τι άκουσε ο σύντροφος μου αυτές τις μέρες... ήρωας!

Οι μπαταρίες του τηλεκοντρόλ έχουν σχεδόν τελειώσει από το ζάπινγκ (μέχρι και τα αστέρια του ζετεμ είδα!). Η Χαρά βαρέθηκε να γλύφει τα δάχτυλα των ποδιών μου και εγώ βαρέθηκα να την διώχνω.

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα ξανά τις "μαύρες μέρες ανεργίας". Πάει ένας χρόνος απ' όταν ξεκίνησα να δουλεύω και οι μνήμες είχαν σχεδόν ξεθωριάσει. Αλλά στις ατελείωτες μέρες ακινησίας ήρθαν πάλι όλα στο μυαλό μου. Η απελπισία, η αγανάκτηση... τα απίστευτα νεύρα μου!

Το λοιπόν, αύριο επιστρέφω κούτσα κούτσα στην δουλειά. Ελπίζω το γραφείο μου να είναι όπως το άφησα χωρίς στοίβες έγγραφα, πολύχρωμα πόστ ιτ κολλημένα παντού και θίνκς του ντού ιμίντιατλι!
Αλλά απλώς ελπίζω...

Καθημερινές φωτογραφίες από Ιωάννινα

2007-05-15T12:59:00.000+03:00

Πρόσφατα ανακάλυψα το blog Ioannina daily photos το οποίο με έχει ενθουσιάσει!
Η Ιωάννα και ο Χρήστος ποστάρουν κάθε μέρα και μία φωτογραφία από τα Γιάννενα.
Συνήθως με την πρώτη ματιά αναγνωρίζω το σημείο της φωτογράφισης.
"Ααα το παραλίμνιο", "το πλακόστρωτο στην αγορά"... "ωχ μάλλον τον ξέρω αυτόν" και άλλα τέτοια αναφωνίζω όταν βλέπω τις φωτογραφίες τους.

Με κάποιον μαγικό τρόπο μεταφέρομαι για λίγο στην πόλη μου και ζηλεύω λίγο που δεν είμαι εκεί.
Κρατάω για λίγο στο μυαλό μου την φωτογραφία δίπλα από το κάστρο και φαντάζομαι να διασχίζω το στενό παίζοντας κουτσό πάνω στο πλακόστρωτο... πότε στο αριστερό, πότε στο (σακατεμένο) δεξί ... σιγοψιθυρίζοντας έναν Ηπειρώτικο σκοπό "στις πικροδάφνης τον ανθό, έγειρα να αποκοιμηθώ..."

Ιωάννα και Χρήστο, σας ευχαριστώ για το καθημερινό μου ταξίδι στην πόλη που λατρεύω!

Με γυροφέρνει ο Χάρος

2007-05-08T21:21:00.000+03:00

Αυτός - ο δίχως πρόσωπο- με τα μαύρα ρούχα και το δρεπάνι, πάλι πέρασε ξυστά χθες το απόγευμα.
Αυτή τη φορά με πήρε λίγο παραπάνω.

Δεύτερο ατύχημα μέσα σε 10 μέρες. Το πιστεύετε;
Εγώ ακόμα όχι.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν σηκώθηκα, μετά από το ατύχημα που προκάλεσε ο ανεγκέφαλος μπροστινός μου, ήταν "γιατί με γυροφέρνει;;;"

Στα 13 χρόνια που οδηγώ μηχανάκι δεν είχα ξανά ατύχημα (μόνο πριν δύο χρόνια που ενώ ήμουν σταθμευμένη έπεσε πάνω μου ένας παππούς με το αυτοκίνητο του) και τώρα μέσα σε δέκα μέρες 2 τροχαία!!!
Χωρίς να φταίω.

Από χθες βράδυ είμαι συσκευασμένη και ετοιμοπαράδοτη! Μόνο ο φιόγκος μου λείπει.
Το δεξί μου πόδι είναι στον νάρθηκα ως το γόνατο και από το γόνατο και πάνω μόνο με επιδέσμους. Το δεξί μου χέρι αμπαλαρισμένο επίσης.
Ευτυχώς έχω πάθει μόνο κακώσεις και όχι σπασίματα.

Παίρνω τώρα την πατερίτσα μου για να διασχίσω την τραπεζαρία και να φτάσω σε ένα τέταρτο στον καναπέ όπου θα σαπίσω τις επόμενες τουλάχιστον δέκα μέρες αναρρωτικής άδειας.

(μόνο τα δάχτυλα των ποδιών μου είναι εκτός συσκευασίας και όποτε τα βλέπει η Χαρά τρέχει να τα γλύψει... σρλουπ!)

Έχασα επεισόδια

2007-05-05T23:23:00.000+03:00

Νέα βιβλία από μπλόγκερς, έκθεση βιβλίου, αμέτρητοι νέοι μπλόγκερς, παγκόσμια ημέρα ελευθεροτυπίας, μπλόγκερ πάρτυ... και πόσα ακόμα που δεν έχω μάθει.
Έχασα πολλά επεισόδια από την μπλοκόσφαιρα.

Πολύ δουλειά στο γραφείο, λίγος χρόνος για μένα, πολύς ο ήλιος που θέλω να με ζεστάνει, πολλά τα χάδια που θέλω να δώσω στην Χαρά, ένα άσχημο ατύχημα με το μηχανάκι και ένας περίεργος πόνος που με ταλαιπωρεί και θέλει εξετάσεις.

Χαρά η άσχημη!!!

2007-05-05T23:22:00.000+03:00

Χαρά η όμορφη και ...

... Χαρά η άσχημη!

(σε μια επίσκεψη στον κτηνίατρο για μερικά ράμματα, την κούρεψαν κατά λάθος!)

Να σας συστήσω ...

2007-03-07T22:10:00.000+02:00

... την Χαρά!
Από το Σάββατο που μπήκε στην ζωή μου χαμογελώ.
(έχω και λίγο άγχος όμως)

Κλεφτά απ' το γραφείο

2007-03-07T14:33:00.000+02:00

Θυμάστε που φαγώθηκα να βρω δουλειά;
Θυμάστε που έγραφα και έγραφα για το πόσο δημιουργικός αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν εργάζεται;
Ή μήπως θυμάστε που παραπονιόμουν που εγώ δεν είχα έναν προϊστάμενο να με ταλαιπωρεί;

Όποιος θυμάται μπορεί να σηκώσει το χέρι και να μου στείλει μια μεγαλοπρεπή μούντζα!

Τώρα, λοιπόν, έμαθα. Καλά να πάθω.

Ωχ μόλις με ζήτησε ο διευθυντής...

Δημιουργώ... δημιουργείς...

Πέντε πράγματα που δεν ξέρατε για μένα (μόνο πέντε;)

2007-02-25T20:18:00.000+02:00

Δέχομαι την πρόκληση του πιτσιρίκου και σας αποκαλύπτω πέντε πράγματα για μένα:

Μου αρέσει να τραβώ το μανίκι της μπλούζας μου, να κρατώ τις άκρες του στην χούφτα μου και να παριστάνω το φίδι. Φςς φςς φςς. Τσιμπάω τον σύντροφο μου μέχρι να κλάψουμε από τα γέλια. Το λατρεύω αυτό το παιχνίδι. Το φίδι μου δεν είναι ένα απλό και καθημερινό φίδι αλλά έχει προσωπικότητα, κάνει γκριμάτσες, είναι ύπουλο, ξαφνιάζεται, γελάει. Το ίδιο παιχνίδι παίζω ζωγραφίζοντας προσωπάκια στα δάκτυλα τον ποδιών μου. Μιμούμαι περίεργες φωνές και παίζω με αυτά κουκλοθέατρο.
Έχω υιοθετήσει με τα μάτια δύο σκυλιά. Το ένα το βλέπω κάθε πρωί στις οκτώ παρά τέταρτο όταν περνάω δίπλα από ένα κατάστημα. Είναι γκρι μαλλιαρό, αδέσποτο, αρκετά βρώμικο αλλά πολύ γλυκό. Παρατηρεί τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους που περνάνε. Ίσως έχει δει και εμένα κάποια μέρα. Τον ονόμασα Αλητάκο. Το δεύτερο είναι σαν Αγίου Βερνάρδου, τεράστιο αν και κουτάβι ακόμα. Ζει σε ένα βενζινάδικο και φαίνεται πολύ χαρούμενο. Τον βλέπω κάθε απόγευμα όταν γυρίζω από την δουλειά. Τον ονόμασα Κεφάλα. Κάθε μέρα τα κοιτάζω φευγαλέα μέσα από το λεωφορείο. Περισσότερο νοιάζομαι για τον Αλητάκο που δεν έχει κάποιον να το φροντίζει και ανησυχώ όταν δεν τον βλέπω στην συνηθισμένη του θέση.
Κάθε μέρα χρειάζομαι 3 ώρες για να πάω και να γυρίσω από την δουλειά μου. Στην διαδρομή ακούω πάντα μουσική και όταν δεν διαβάζω κάποιο βιβλίο μου αρέσει να χαζεύω έξω από το παράθυρο. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, τους σκύλους, τις γάτες, τα σπίτια και τα αυτοκίνητα. Κάθε μέρα κοιτάζω ένα ηλικιωμένο κουρέα που ανοίγει το κουρείο του από τις οκτώ. Είμαι σίγουρη πως και εκείνος με βλέπει. Αν δεν τον δω ανησυχώ, είναι σαν να τον έχω υιοθετήσει με τα μάτια και εκείνον.
Δεν μου αρέσει να κοιτάζω βιντεοσκοπημένο ένα γεγονός που έχω ζήσει. Από το ταξίδι μου στο Παρίσι έχω 5 κασέτες. Δεν τις έχω δει ποτέ. Ούτε τα βαφτίσια των ανιψιών μου, ούτε γάμους... τίποτα. Θέλω να τα θυμάμαι όπως τα έζησα.
Κάθε πρωί το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πιω ένα ποτήρι κρύο νερό. Λατρεύω το νερό! Μικρή έτρωγα μερέντα μέχρι να σκάσω από την δίψα και έπειτα έπινα μονορούφι τουλάχιστον δύο ποτήρια νερό για να ξεδιψάσω. Δεν έτρωγα για να χορτάσω μερέντα αλλά για να απολαύσω το νερό.

Συνεχίζω το παιχνίδι προκαλώντας τους: Καραφλό Μετανάστη, Αδαή, elf
να πουν 5 άγνωστα πράγματα για τον εαυτό τους.

Πόδια στον ήλιο

2007-02-05T19:38:00.000+02:00

Στην ίδια θέση κάθε μέρα, δίπλα στο παράθυρο.
Πάντα δίπλα στο παράθυρο.
Βγάζω τα γυαλιά ηλίου. Δεν θέλω να τον σκοτεινιάσω, θέλω να τον αφήσω να με τυφλώσει.
Κλείνω τα μάτια και βλέπω το έντονο κόκκινο με τις ξαφνικές εκρήξεις κάτω απ' τα βλέφαρα μου.
Δεν έχω πολύ χρόνο. Μέχρις ότου φτάσει το λεωφορείο στο τέρμα θα έχει βραδιάσει.

Είναι το μόνο τέταρτο καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας που βλέπω ήλιο. Δεν έχω πολύ χρόνο.

Κλείνω τα μάτια.
Ξυπνάω το ηφαίστειο των αναμνήσεων.
Είμαι λέει παιδί, όπως τότε, στο σπίτι των γονιών μου.
Κάθομαι στο δεύτερο σκαλοπάτι, βγάζω τα παπούτσια και τις κάλτσες, σηκώνω ως τα γόνατα το παντελόνι και απλώνω τα πόδια μου στον ήλιο.
Κλείνω τα μάτια μου και ζεσταίνομαι.
Μικρές εκρήξεις λάβας σε κάθε κύτταρο μου.

Θα ήταν άραγε πολύ παράξενο αν έβγαζα γυμνά τα πόδια μου έξω από το παράθυρο του λεωφορείου;

Doctor Alex in Mars - πάρτ θρί

2007-01-17T22:45:00.000+02:00

Θα σας πρότεινα να διαβάσετε πρώτα το Doctor Alex in Mars πάρτ-ουάν και πάρτ-τού πριν διαβάσετε το παρακάτω κείμενο για να έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα της παλαβομάρας μου.

Το παγούρι!
Για τα επόμενα λεπτά το παγούρι και το κεφάλι του τεξανού γεωλόγου ήταν οι πρωταγωνιστές. Το σενάριο ήταν εμπλουτισμένο με αγίους, καντήλια και πολλά γλυκόλογα.

- Καλά βρε πεθαμένο, που πας με το παγούρι;
- Πάντα το έχω μαζί μου μεμ
- Με αυτό θα σε θάψω εδώ στον Άρη.
- Νο μεμ, θέλω να γυρίσω πίσω
- Αποχαιρέτα τις αγελάδες που έβοσκες, δεν θα ξαναγυρίσεις.
- Γες μεμ, αϊ μιν νο μεμ, όχι τις αγελάδες
- Εκτός και αν...
- Γιες;;;
- Ντιμπρίφινγκ αύριο το πρωί. Α ρε βλάχε τεξανέ κάνε την προσευχή σου.

Την επόμενη μέρα μετά το ντιμπρίφ ο τεξανός γεωλόγος πήρε κασμά και φτυάρι και ξεκίνησε το σκάψιμο.
Ο μηχανικός και εγώ ήμασταν από πάνω του σαν τον χάρο. Επιβλέπαμε το έργο σαν τους μεγαλοεργολάβους του δημοσίου, ένας σκάβει - δύο βλέπουν. Ο κυβερνήτης ήταν αφοσιωμένος στις καθημερινές εργασίες ρουτίνας. (Σουντούκου έλυνε, μην ψαρώνετε)

- Μεμ;;;
-Σκάσε και σκάβε
- Ως πότε μεμ θα σκάβω;
- Μέχρι να βρεις νερό ή να φτάσεις στην Κίνα.

Και έφτασε στην Κίνα...

Άλλος αιωρούνταν σταυροπόδι, άλλος ήταν ανάποδα, εγώ έψαχνα στην κατάψυξη για κεφτεδάκια και ο κυβερνήτης προετοίμαζε τον Λίτλ Τόμ για το ταξίδι προς το Μαϊτζορ Τόμ (μην ψαρώνετε λέμε, πάλι σουντούκου έλυνε).
Δεν έφευγε απ' το μυαλό μου το μικρό χωριό μου... την κοιλάδα του, τους λόφους του, το ποταμάκι του... αχ ας είχα ένα ποταμάκι και εδώ να ξεπλύνω την ντροπή.
Άραγε θα το έβλεπα ξανά ή θα με πήγαιναν κατευθείαν στο Γκουανταν-άμμο-μπίτς;

Λίγο πριν αρχίσει η σύνδεση με γη, όπου θα μιλούσαμε με τον Πρόεδρο σε παγκόσμια αναμετάδοση, ο κυβερνήτης έκλεισε με δύναμη το σουντούκου, σήκωσε το φρύδι και απάντησε με την δέουσα σοβαρότητα στις συνεχείς ερωτήσεις μας για το τι θα πούμε:
- Να είστε ο εαυτός σας.
Με αγωνία ρωτούσα τον μηχανικό αν ισχύει ακόμα η θανατική ποινή όταν ακούστηκε ο εκνευριστικός, σαν dial up ιιιιι γκρ γκρ γκρ ιιι, ήχος της σύνδεσης.

- Χαλόου γκάϊζ, είμαι ο πρέσιντεντ και είμαι καλά! χα-χα-χα (την είπε την κρυάδα)
- Χαλόοοοοου μίστερ πρέσιντεντ
-Όξωωω

Έπειτα από μερικά λεπτά σαχλαμάρας, ο πρόεδρος ρώτησε την χοτ σταφ κουέστιον
- Χέϊ γκάϊζ, τι απέγινε με την λακκούβα με το νερό;
- Οοο μίστερ πρέζιντεντ η λακκούβα ήταν από ... (πήρε πρωτοβουλία να είναι ο εαυτός του ο γεωλόγος)
(Απότομη κλωτσιά, φίμωμα και ο λόγος σε μένα)
- Άκου μίστερ πρέζιντεντ, η λακκούβα ήταν από... γκχμ ... και στέγνωσε
- Ο νοου! Μη μου πείτε Ντόκτορ Άλεξ! Ώστε ήταν "από-και-στέγνωσε";;; (δεν κατάλαβα και τίποτα αλλά μην ξεφτιλιστούμε)
- Αφέρματιβ σερ. Η λακκούβα ήταν "από-και-στέγνωσε".
- Ενιγουέϊ γκάϊζ, καλή επιστροφή.
("από-και-στέγνωσε"..."από-και-στέγνωσε"..."από-και-στέγνωσε";;; Δεν γαμ!$ται, πάω να παίξω με τον σκύλο μου)

Τελικά, μάλλον θα το ξαναδώ το χωριό μου... (!?!)

Ο τεξανός γεωλόγος

2007-01-17T22:26:00.000+02:00

είναι το πρώτο σκίτσο που έφτιαξα στο φώτοσοπ
άμα ο άνθρωπος δεν έχει ταλέντο ό,τι πρόγραμμα και να χρησιμοποιήσει μουτζούρες φτιάχνει...

Εύχομαι σε όλους

2007-01-01T19:16:00.000+02:00

Eutixismeno to Neo Etos

&

Χάπι Νιού Γίαρ !!!

Κόκκινο και Μαύρο

2006-12-28T12:29:00.000+02:00

Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στο Αττικό Πάρκο το μόνο που έλεγε ήταν
"Που είναι ο Μπαγκίρα;"
"Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου κοίτα τα μαϊμουδάκια"
"Εντάξει καλά είναι και αυτά, αλλά θέλω τον Μπαγκίρα"
"Ποιος είναι αυτός ο Μπαγκίρα επιτέλους;"
"Ο μαύρος πάνθηρας Αλετσάντρα, ο Μπαγκίρας σου λέω".

Όταν φτάσαμε τελικά στον Μπαγκίρα ο μικρός μου ανιψιός ήταν σαν να βρήκε έναν παλιό του φίλο. Έχω την εντύπωση πως ο Μπαγκίρα είναι κολλητός φίλος του Μπαλού ή του Ταρζάν ή κάποιου καρτούν που ο μικρός βλέπει φανατικά.
Τον κοιτούσε και τον θαύμαζε, είναι βέβαια αδύνατον να μην θαυμάζεις αυτό το πανέμορφο ζώο. Όμως και ο πάνθηρας δεν άφησε στιγμή από τα μάτια του τον ανιψιό μου. Ίσως έφταιγε το κόκκινο μπουφανάκι που φορούσε αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν πέρασε από το μυαλό του μικρού. Ήταν ευτυχισμένος που τον έκανε παρέα ο αρχηγός της ζούγκλας.

Στην τελευταία μας στάση, πριν την έξοδο, κοιτούσαμε όλοι τα καγκουρό και κάτι άλλα ζώα που έμοιαζαν με τεράστια ποντίκια. Ο μικρός μου παντογνώστης είπε σχεδόν αδιάφορα
"ααα, έχει και καπιμπάρα εδώ"
Κοιταχτήκαμε οικογενειακώς. Μπορεί ο μικρός να ξέρει πολλά ζώα -παρόλο που είναι μόλις 5 - αλλά αυτό μάλλον το έβγαλε από το μυαλό του, σκεφτήκαμε.
-Που καλέ το είδες το κακιμπάρα; ρώτησα σαν χαζή θεία
-Πίσω από το καγκουρό, σου λέω, και το λένε καΠιμπάρα

Τρέχω πιο δίπλα στις πινακίδες με τα ζώα, γουρλώνω τα μάτια μου "καπιμπάρα"
Κοιταχτήκαμε πάλι οικογενειακώς και γελάσαμε με ύφος "τι-πανέξυπνο-που-είναι-το-καμάρι-μας".
Τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα "Κακιμπάρα μου εσύ!"
"Κα-ΠΙ-μπά-ρα, Αλετσάντρα, ουφ".

Χαλάλι τα κυριακάτικα πρωινά που ξυπνάει από τα χαράματα ο πατέρας μου για να αγοράσει τις εφημερίδες με τα ντοκιμαντέρ.

Πιτσιρίκος

2006-12-19T21:45:00.001+02:00

Θα πω, για πρώτη φορά, δυο λόγια για εκείνον.
Ο πιτσιρίκος είναι ένας από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Με ένα γέλιο ξεχωριστό που δεν το χορταίνεις.
Την ειλικρίνεια του, το κοφτερό μυαλό του και την καλή του την καρδιά δεν είναι καθόλου δύσκολο να την καταλάβεις. Φτάνει μια ματιά του.
Ο πιτσιρίκος είναι το μικρό παιδί στην παραλία, με κοντά παντελονάκια έτοιμο να παίξει με τα κύματα.

Κυρία Χατζηαντωνίου είναι αξιοθρήνητο το άρθρο σας. Κακία σκέτη.
Και μάλιστα το είδος της κακίας που δεν αντέχεται. Η χωρίς-λόγο κακία.
Σε ανθρώπους που μιλούν ή γράφουν έτσι για κάποιον που δεν γνωρίζουν δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

Δύο σταυρωτά φιλιά και ένα στο μέτωπο για ευχή... ξέρεις εσύ.

2006-12-17T16:17:00.000+02:00

Συμπαράσταση!

"Στόλισμα"

2006-12-13T22:13:00.000+02:00

Σε "κάποια" εταιρία, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ετοιμάζονταν όλοι να στολίσουν το δέντρο. Είχαν ήδη αγοραστεί καινούρια λαμπερά στολίδια, γιρλάντες, πολύχρωμα φωτάκια και οι καλοί υπάλληλοι έφεραν στην δουλειά cd-player, cd με τα τζιγκλμπελς, μελομακάρονα και κουραμπιέδες για να φτιάξουν ατμόσφαιρα.

Οι συνάδελφοι μαζεύτηκαν γύρω από το δέντρο μπουκωμένοι απ' τα γλυκίσματα, τα στολίδια ξεχείλιζαν μέσα από τις χάρτινες κούτες και τα "κάθε σπίτι μια γωνιά του μικρού Χριστού, Χέϊ" ολοκλήρωναν την γιορτινή ατμόσφαιρα.

Ακριβώς πάνω στο "χέϊ" άνοιξε η πόρτα από την μεγάλη αίθουσα συσκέψεων και βγήκε ο γενικός διευθυντής, ο μερικός διευθυντής, ο υποδιευθυντής, ο παραλίγον διευθυντής και ο διευθυντής του-μπι. Τελευταίος πρόβαλλε δειλά δειλά ο μικρός υπάλληλος. Η μουσική σταμάτησε, οι συνάδελφοι κατάπιαν βιαστικά και τον κοιτούσαν με έκπληξη. Ο μικρός υπάλληλος έδειχνε αλλιώς. Δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν ποια ήταν η αλλαγή, αλλά ήταν βέβαιοι πως κάτι είχε αλλάξει πάνω του.

Εκείνος προχώρησε προς το μέρος τους αργά, ανασκάλεψε μέσα στα στολίδια, βρήκε το χρυσαφί αστέρι και στάθηκε δίπλα από την κεντρική είσοδο της εταιρίας.
Φόρεσε το αστέρι καπέλο, χαμογέλασε κάπως μπερδεμένα και παρέμεινε σιωπηλός.
Ο γενικός διευθυντής με ένα διακριτικό γκουχ γκουχ τράβηξε την προσοχή των σαστισμένων υπαλλήλων.
Όταν βεβαιώθηκε πως είχε την προσοχή όλων είπε με σοβαρή και σταθερή φωνή.
"Φέτος δεν θα στολίσετε δέντρο. Λυπάμαι. "Στολίσαμε" εμείς ήδη τον μικρό υπάλληλο.

Όποιος κατάλαβε... κατάλαβε!

"Ενός πουλιού, μόνο, η φωνή"

2006-12-09T20:43:00.000+02:00

Είναι ένα θεατρικό έργο αλλιώτικο από τα άλλα.
Είναι εκείνο που έχει γράψει ένας από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχω γνωρίσει: ο Γιάννης Παπαδόπουλος.

Δεν θα γράψω για την παράσταση, ούτως ή άλλως δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, θα γράψω για τον Γιάννη.
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για εκείνον. Ούφ δεν ξέρω ειλικρινά. Είναι δύσκολο να γράφεις για φίλους.
Ένα θα πω: τον λατρεύω.
Λατρεύω το γέλιο του, την ευγένεια του, την ενέργεια του.
Είμαι πολύ περήφανη για εκείνον και πολύ ευτυχισμένη που είναι φίλος μου.

Την παράσταση μπορείτε να δείτε στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γ. Αρμένη, Σπ. Τρικούπη 34, κοντά στην πλατεία Εξαρχείων, τηλ. 210-8253489.
Πρωταγωνιστούν οι: Κλέων Γρηγοριάδης, Ράνια Σχίζα, Μαρία Σκαφτούρα, Δημήτρης Ντάσκας, Αγαπητός Μανδαλιός, Βασίλης Σιάφης.
Η σκηνοθεσία είναι του Βαγγέλη Χατζηνικολάου.

- Κατσίκι!
- Αλεκάκι!

Καλώς τα!

2006-12-09T20:33:00.000+02:00

Όταν φοράς ένα ατίθασο αλαζονικό τακούνι ζεις μια καταπληκτική ζωή!

Καλή Επιτυχία.

Ένταλμα Συλλήψεως

2006-11-20T22:01:00.000+02:00

Να συλληφθεί αμέσως η ζαρντινιέρα λευκού χρώματος με το ύποπτο περιεχόμενο: αζαλέα, γλαδιόλες, "σκυλάκια" και βασιλικό πλατύφυλλο καθώς επίσης και το μηχανάκι-παπάκι με δύο ρόδες, ένα τιμόνι και δύο καθρέφτες, που βρίσκονταν στον τόπο του εγκλήματος.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που περισυνέλεξαν οι αστυνομικοί Κλωτσοπατίνας, Σπασοκεφάλας, Κομπολόης, Γουοκιτόκης και τα άλλα τα παιδιά, τα εν λόγω εγκληματικά στοιχεία ευθύνονται για τον βάναυσο τραυματισμό νεαρού φοιτητή.

Με ύπουλο τρόπο, την ώρα που το θύμα διέσχιζε το πεζοδρόμιο, η ζαρντινιέρα του επιτέθηκε αιφνιδίως. Οι γλαδιόλες του έβαλαν τρικλοποδιά, τα σκυλάκια τον άρπαξαν χειροπόδαρα και η αζαλέα τον κουτουλούσε αβυσσαλέα.
Δεν υπάρχουν ακόμα πληροφορίες για την δράση του πλατύφυλλου βασιλικού αλλά καταζητείται επίσης.

Το δε μηχανάκι-παπάκι γκάζωνε ανεξέλεγκτα με αποτέλεσμα οι καπνοί να προκαλέσουν τύφλωση, κώφωση και βήχα στους αστυνομικούς που δεν μπορούσαν πια να δουν το αίμα του νεαρού φοιτητή ούτε να ακούσουν τις εκκλήσεις του για βοήθεια.

Παρακαλείται όποιος γνωρίζει κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην σύλληψη των εν λόγω κακοποιών στοιχείων όπως μεταβεί στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα για κατάθεση.
Με το μαλακό όμως γιατί έχουμε και τα νεύρα μας αυτές τις μέρες.

Εκ της Διευθύνσεως.
Γουόκης Γουοκιτόκης.

ΕΙΜΑΙ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΗ!
ΕΧΩ ΦΡΙΚΑΡΕΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ.
ΦΤΟΥ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΣ.

Είμαι καλά... ευχαριστώ.

2006-11-12T20:52:00.000+02:00

Έχει περάσει σχεδόν ενάμισι μήνας από όταν πήγα στην καινούργια μου δουλειά και ακόμα μερικές φορές δεν το πιστεύω.
Κάθε πρωί κρυφογελάω όταν ξεκινάω για το γραφείο. Σαν να συνωμοτώ με την καλή μου τύχη.
Ύστερα παίρνω το σοβαρό μου ύφος και ελπίζω να μην με έχει δει κανείς.

Οι ώρες στο γραφείο περνάνε πολύ γρήγορα και κάθε μέρα πρέπει να κάνω και κάτι καινούργιο. Νομίζω πως συχνά η πίεση μου ανεβαίνει στο 20 γιατί θα ήθελα να τα ξέρω όλα από "χθες".

Συχνά πιστεύω πως τα πάω καλά - δεδομένου του φόρτου εργασίας και τον αριθμό των δραστηριοτήτων που μου έχουν ανατεθεί - άλλες πάλι νοιώθω ανασφάλεια, πως πνίγομαι από τον χρόνο... πως τίποτα δεν πάει καλά. Όπως και να έχει είναι νωρίς ακόμα για απολογισμούς και αξιολογήσεις.
Η ρουτίνα δεν έχει μπει ακόμα στο γραφείο και απολαμβάνω την δουλειά μου. Την απολαμβάνω τόσο που όταν μου αναθέτουν δουλειές και εγώ χαμογελάω φοβάμαι πως νομίζουν πως τους κοροϊδεύω.

Έμαθα πια για τα καλά ποιους είνι αυτούς ου Ίκας και ότι οι κρατήσεις δεν είναι ευφορίας αλλά εφορίας! Αμ πως.

Πέρασα πρόσφατα από το βιβλιοπωλείο και οι παλιοί μου συνάδελφοι με γέμισαν φιλιά και αγκαλιές. Χόρτασα αγάπη, αν μπορεί να πει ποτέ κανείς ότι χορταίνετε η αγάπη.
Με τους καινούργιους μου συναδέλφους νομίζω πως τα πάω καλά, δεν αγκαλιαζόμαστε
- ακόμα - αλλά μοιραζόμαστε μεγάλα και ζεστά χαμόγελα.

Χθες μαγείρεψα πατατοσαλάτα και μηλόπιτα και σήμερα λαχανοντολμάδες και τυρόπιτα με χειροποίητο φύλλο.
Και αν θέλετε να ξέρετε πέτυχαν!

Αχ... (ανακούφιση και πλατύ χαμόγελο) είμαι καλά, ευχαριστώ.
Το ίδιο επιθυμώ και για σας.

Μηνύω, Μηνύεις, Μηνύει... Κολωκοτρώνω, Κολωκοτρώνεις, Κολωκοτρώνει

2006-11-02T22:18:00.000+02:00

Μηνύσεις... συλλήψεις... αστυνομία... εξωγήινοι... ιερά δισκοπότηρα...

Μου φαίνεται πως "κάποιος" έχει χαθεί στις υπόγειες στοές που μας ενώνουν με τον κάτω κόσμο και τα υποστρώματα της κούφιας γης.
"Κάποιος" έχασε την επαφή με την λογική- αυτή που μόνο εμείς οι Έλληνες διαθέτουμε, γιατί μην ξεχνιόμαστε εμείς είμαστε οι πιο έξυπνοι του πλανήτη, μην σας πω πως εμείς φέραμε την νοημοσύνη στην Γη από το μακρινό δορυφόρο του Κρόνου.
"Κάποιος" παρα-ψεκάστηκε από τα αμερικάνικα-κατασκοπευτικά-εφ/μπι/αϊ/κά-αεροπλάνα-ψεκαστήρια.

Η κυρία Ελευθερία Τουλόγου πέθανε - Ζήτω η Ελευθερία!

Και τώρα πάμε όλοι μαζί:
Μηνύουμε, Μηνύετε, Μηνύουν... Κολωκοτρώνουμε, Κολωκοτρώνετε, Κολωκοτρώνουν!

Μετά από μεγάλη απουσία από τα μπλογκς, δεν πιστεύουν τα ματάκια μου αυτά που διαβάζουν. Έχω πολλές απορίες και δεν ξέρω τα ακριβή γεγονότα αλλά κάποια πράγματα είναι φανερά. Αν είναι δυνατόν!

ΖΩΗ

2006-11-02T21:17:00.000+02:00

Κάθε φορά που κάποιος "φεύγει" η ίδια ερώτηση με βασανίζει: πως είναι δυνατόν η ΖΩΗ να συνεχίζει όπως πριν;

Να γελάμε με ένα αστείο, εμείς που πριν από λίγο θρηνούσαμε.
Να τρέχουν τα αυτοκίνητα, αυτά που πριν από λίγο ακολουθούσαν αργά και σχεδόν βουβά την νεκρώσιμη πομπή.

Ρωτάω την ΖΩΗ γιατί ακόμα συνεχίζει όταν πριν από λίγο κάποιος "έφυγε";

Και ΕΚΕΙΝΗ σηκώνει τους ώμους και μέσα από το αμήχανο χαμόγελο ενός νεαρού, από τα θλιμένα μάτια μιας γυναίκας, από το τρέξιμο του σκύλου στον πλακόστρωτο δρόμο, από την βροχή που συνεχίζει να πέφτει... κάθε φορά μου απαντά:
"Γιατί έτσι".

Πες τα στον Zouri

2006-10-03T22:18:00.000+03:00

Τα είπα και ξαλάφρωσα... ουφ!

Ευχαριστώ τον Zouri για το ενδιαφέρον του και το χιούμορ του.

...-2, -1, 0, +1, +2...

2006-10-01T20:00:00.000+03:00

-2, Παρασκευή:
Δύο μέρες πριν ξεκινήσει για μένα ξανά η ανεργία ξύπνησα πολύ λυπημένη. Εκτύπωσα μερικά βιογραφικά, έβαλα το καθένα στον φάκελο τους, έσφιξα τα δόντια και την καρδιά μου και κατευθύνθηκα προς το κέντρο της Αθήνας. Είχα ζωγραφίσει ένα μικρό χάρτη και είχα στιγματίσει με κόκκινες βούλες τα βιβλιοπωλεία όπου θα άφηνα βιογραφικό. Πήγαινα, ζητούσα τον υπεύθυνο, συνήθως δεν μου έδινε κανείς σημασία, άφηνα τον φάκελο μου και έφευγα.
Το μεσημέρι πήγα στο βιβλιοπωλείο που δούλευα γιατί άρχιζε η προτελευταία μου βάρδια.
Απογοητευμένη προσπαθούσα να γελώ και να είμαι ευδιάθετη.

Στις 2 χτύπησε το κινητό μου. Ήταν από την εταιρεία που δουλεύει η κολλητή μου. Είχα ήδη ενημερωθεί πως θα έφευγε μια υπάλληλος και πως η κολλητή μου έδωσε το βιογραφικό μου αλλά δεν περίμενα να ζητήσουν να με δουν. Άλλωστε για δύο χρόνια προσπαθούσα να πάω σε αυτή την εταιρεία έστω και για μια συνέντευξη μόνο.
Μου ζήτησαν να πάω την επόμενη μέρα. Ξαφνικά πετούσα... αλλά φοβόμουν κιόλας.

-1, Σάββατο:
Τελευταία μέρα στο βιβλιοπωλείο. Ήμουν και πάλι λυπημένη αλλά κάτι μέσα μου έκαιγε από ελπίδα... και από φόβο. Είχα ένα ραντεβού σε μια πολύ καλή εταιρεία, για μια πολύ καλή δουλειά που κυνηγούσα δύο χρόνια τώρα, μια σπουδαία ευκαιρία και τα πόδια μου δεν με κρατούσαν. Ήμουν ζαλισμένη από την αγωνία.

Στις 12 έφυγα από το βιβλιοπωλείο, με τις ευχές όλως των συναδέλφων μου, για να πάω στην συνέντευξη. Πήγα στο μετρό στην στάση Πανεπιστήμιο, κάθισα σε μια από τις κόκκινες καρέκλες και περίμενα το τρένο. Στην διπλανή καρέκλα περίμενε μόνο του ένα κινητό. Κοίταξα τριγύρω και δεν ήταν κανείς. Το πήρα στα χέρια μου και σκεφτόμουν τι να κάνω. Δεν είχα χρόνο να το πάω στους υπεύθυνους αλλά δεν μπορούσα να το αφήσω εκεί γιατί ο επόμενος που θα το έβρισκε μπορεί να μην είχε τόσο καλές προθέσεις όσο εγώ. Αποφάσισα να το κρατήσω ελπίζοντας πως ο ιδιοκτήτης θα πάρει τηλέφωνο. Δεν το έβαλα στην τσάντα μου γιατί αν με είχαν δει από τις κάμερες θα μπορούσαν να με κατηγορήσουν άδικα για κλοπή.
Λίγο πριν έρθει το τρένο το κινητό χτύπησε και το σήκωσα λέγοντας "Γεια σας, έχω βρει αυτό το κινητό".
Μια κοπέλα γεμάτη αγωνία μου είπε ότι είναι δικός της και με παρακάλεσε να την περιμένω εκεί που ήμουν. Της εξήγησα πως έχω ένα πολύ σημαντικό ραντεβού πως είναι αδύνατον να την περιμένω και της πρότεινα να την συναντήσω σε μία ώρα. Εκείνη ήταν στα πρόθυρα πανικού άλλωστε γιατί να μου έχει εμπιστοσύνη πως σε μία ώρα θα της το πάω;
Την ρώτησα που είναι και τι φοράει και μου απάντησε Ομόνοια και μαύρα ρούχα.
"Πήγαινε έξω από τα Γκούντις και μην κουνηθείς" της είπα και επιβιβάστηκα στο βαγόνι.
Με το που αποβιβάστηκα στην Ομόνοια άρχισα να τρέχω σαν παλαβή. Έφτασα στο σημείο συνάντησης και την αναγνώρισα κυρίως από την ταραχή της. Μόλις με είδε νόμισα πως θα κλάψει. Της το έδωσα χαμογελώντας και άρχισα ξανά να τρέχω. Καθώς απομακρυνόμουνα την άκουγα να μου φωνάζει χίλιες φορές "ευχαριστώ".
Πρόλαβα το επόμενο τρένο και με μια ανάσα έφτασα στην εταιρεία. Ήμουν αναμαλλιασμένη, κατακόκκινη και αναστατωμένη από την αναπάντεχη περιπέτεια μου.

Ξεκίνησε η συνέντευξη και ενώ προσπαθούσα να ηρεμήσω γινόμουν χειρότερα. Είχα αγχωθεί απίστευτα και σκεφτόμουν πως θα χάσω μια τόσο σπουδαία ευκαιρία από την εικόνα που παρουσίαζα. Μικρές σταγόνες ιδρώτα έπεφταν από τις τούφες των μαλλιών μου και σκουπιζόμουν συνέχεια στο πρόσωπο και στον λαιμό, όσο πιο διακριτικά μπορούσα.
Η συνέντευξη έκλεισε με τον διευθυντή να μου λέει πως θα μου τηλεφωνήσει σε μισή ώρα για να μου δώσει την απάντηση του.

Στην διαδρομή για το βιβλιοπωλείο δεν με κρατούσαν τα πόδια μου και δεν μπορούσα να ανασάνω. Φοβόμουν πως θα πάθω εγκεφαλικό. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο νομίζω πως σταμάτησε η καρδιά μου.
"Θα θέλαμε να συνεργαστούμε μαζί σας, ξεκινάτε την Δευτέρα".

Κάθισα σε ένα παγκάκι και πήρα τηλέφωνο τον σύντροφο μου και μετά την κολλητή μου.
Έκλαιγα με αναφιλητά.
Ο κίνδυνος του εγκεφαλικού είχε περάσει αλλά εμφανίστηκε ο κίνδυνος εμφράγματος. Η καρδιά μου κάλπαζε.

Στο βιβλιοπωλείο οι συνάδελφοι μου με περίμεναν με αγωνία. Όταν με είδαν να μπαίνω με κόκκινα μάτια σίγουρα πίστεψαν πως δεν πήρα την δουλειά. Όμως ξέσπασα γρήγορα σε δυνατά γέλια και κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά. Τότε ξεκίνησε ένα πανηγύρι με αγκαλιές, φιλιά και πολλά συγχαρητήρια.

Έφυγα από το βιβλιοπωλείο με μια θλίψη, αυτή την θλίψη που νοιώθει κανείς όταν κάτι όμορφο τελειώνει οριστικά, και με μια αγωνία που κάτι καινούργιο αρχίζει τόσο αναπάντεχα και τόσο ξαφνικά. Με ένα κουτί γλυκά πήγα στο σπίτι της κολλητής μου για να την ευχαριστήσω αλλά πως να πει κανείς "ευχαριστώ" για την μεγάλη βοήθεια της;

0, Κυριακή:
Την Παρασκευή πίστευα πως η σημερινή μέρα θα ήταν η χειρότερη της ζωής μου. Θα ήταν "η μέρα πριν την ανεργία" όμως σήμερα πιστεύω πως είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες μου μέρες. Είναι "η μέρα μηδέν", λίγο πριν την μεγάλη αρχή.

+1, Δευτέρα:
Στις 09:00 ξεκινάω στην καινούργια μου δουλειά. Μια δουλειά στο αντικείμενο μου, σε πολύ καλή εταιρεία, με πολύ καλές αποδοχές, πολύ καλή προοπτική και χωρίς προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης.
Μια αληθινή δουλειά!

Για περισσότερο από δύο χρόνια πάλευα με την ανεργία και με τον εαυτό μου.
Επιτέλους μου δόθηκε η ευκαιρία που ζητούσα και μάλιστα την ημέρα που έληγε η σύμβαση μου.
Είδες πως αλλάζει η ζωή;
Εγώ είδα!

Φιλοσοφική Ερώτηση:

2006-09-26T12:52:00.000+03:00

Τι κοινό έχει η σύμβαση με το φρέσκο γάλα;
Λήγει σύντομα.

Με άλλα λόγια από Δευτέρα ξανά στην ανεργία.

Ζούγκλα

2006-08-30T12:11:00.000+03:00

Λίγο πιο έξω από την πόλη των Ιωαννίνων, στο χωριό Θεογέφυρο, υπάρχει μια μικρή ζούγκλα.
Περίμενα πως από στιγμή σε στιγμή θα μου επιτίθονταν ένα τεράστιο ανακόντα και πως θα με έσωζε ανέλπιστα ο Ταρζάν σκούζοντας ΟΟΟ-οοο-ΟΟΟ-οοο.
Για λίγο ένοιωσα σαν την Τζέϊν.
Μετά ήθελα να είμαι η Τσίτα και να σκαρφαλώσω στα δέντρα. Ύστερα ήθελα να μεταμορφωθώ σε πέστροφα και να κάνω βουτιές.
Τελικά αποφάσισα να παραμείνω η alex, έβγαλα τα παπούτσια και τσαλαβούτηξα για λίγο στο παγωμένο ποτάμι και αργότερα τσάκισα, στην κοντινή καφετέρια, γλυκό του κουταλιού-βύσσινο.

Πατρίδα... αχ...

2006-08-11T12:04:00.000+03:00

Γη ή νερό;
Πράσινο ή μπλε;
Τόπος ή άνθρωποι;
Τι είναι η πατρίδα τελικά;

Όσο ξεμακραίνω από τις ρίζες μου τόσο πονάω. Δέντρα οι άνθρωποι, έχουν ρίζες που ποτίζονται με αγάπη και καρπίζουν σε φιλόξενη γη.
Και εγώ ξεριζωμένη να προσπαθώ να ριζώσω σε τσιμεντένια.

Η αγκαλιά της μάνας, το φιλί στο μέτωπο του πατέρα, η παιχνιδιάρικη τρικλοποδιά του αδερφού, εγώ σαν θεία-γαϊδουρίτσα με τα δυο μου ανίψια στην πλάτη. Που να τα βρω αν δεν γυρίζω πίσω;

Ο δρόμος από το χωριό μου ως το διπλανό που πάω συχνά με το ποδήλατο, που με κυνηγάνε τα τσοπανόσκυλα και αρχίζω την ορθοπεταλιά για να γλιτώσω. Το σπήλαιο όπου πάω με τους παιδικούς μου φίλους κάνοντας κοπάνα από το σχολείο, ως την μέρα που σβήσανε τα φώτα και είδαμε πως είναι το απόλυτο σκοτάδι.

Η πόλη. Η πόλη που λατρεύω.
Κατεβαίνοντας την Δωδώνης δεξιά έχει έναν φούρνο με ξύλα με την καλύτερη τυρόπιτα. Μυρίζει όλη η γειτονιά.
Λίγο πιο κάτω το μικρό πάρκο μπροστά από το ξενοδοχείο με τα μεγάλα πλατάνια. Ξαφνικά κάνει τόση δροσιά.

Κάθομαι στα σκαλιά της Νομαρχίας όπου έχω ραντεβού. Κοιτώ το σιντριβάνι που είναι παγωμένο κάθε χειμώνα.
Συνεχίζω στην Αβέρωφ όπου το ρολόι πάει πάντα λάθος και χάνω το λεωφορείο.
Αριστερά πίσω από το άγαλμα πηδάω μία μάντρα, ανεβαίνω τα σκαλιά, ανεβαίνω στην τσουλήθρα και σλουπ γλιστράω στο πλακόστρωτο απ' όπου βλέπω την πόλη από ψηλά. Παίρνω βαθιά ανάσα και κατηφορίζω στον δρόμο για τον παραλίμνιο.
Παγωτό χωνάκι, ανάμικτο από τον Νούσια και παγκάκι δίπλα από τα καραβάκια που πάνε στο Νησί.
Και είμαι σπίτι μου.

Όλα είναι λάθος. Ο χρόνος, ο τόπος...
Ο φούρνος δεν υπάρχει πια, το ξενοδοχείο και το πάρκο έχουν κλείσει. Τα πλατάνια δεν δροσίζουν κανέναν περαστικό.
Το σιντριβάνι το γκρεμίσανε, ανακαινίζουν την πλατεία για να την κάνουν πάρκιγκ.
Ο παραλίμνιος δρόμος βουίζει από τα αυτοκίνητα και την μουσική από τις καφετέριες.
Και εγώ δεν είμαι σπίτι μου.

Όλα τα ρήματα είναι λάθος.
Έκανα ποδήλατο - με κυνηγούσαν τα τσοπανόσκυλα - έκανα κοπάνα - κατέβαινα την Δωδώνης - καθόμουν στα σκαλιά της Νομαρχίας- έχανα το λεωφορείο - .... έκανα τσουλήθρα.
Μόνο το επισκευασμένο ρολόι απέναντι από το Δημαρχείο μετράει σωστά τους τέσσερις μήνες που έχω να πάω Γιάννενα.
Πονάω για την πόλη μου με έναν ανεξήγητο τρόπο, όπως πονάνε όλοι όσοι είναι μακριά της.

Αύριο ξημερώματα επιστρέφω στην γη μου για να φύγω σε δύο μέρες βουρκωμένη.
Να κουνήσω το χέρι μου μέσα από το αυτοκίνητο καθώς θα ξεμακραίνω από το σπίτι μου και για να κλάψω με λυγμούς όταν δεν θα με βλέπει πια η μητέρα μου.
Πάω για να φύγω.
Αλλά όσο θα είμαι εκεί η αγάπη τους και τα γαργαριστά γέλια των ανιψιών μου θα γεμίσουν την καρδιά μου για να αντέχει μετά τον πόνο.

- Αλετσάντρα σα' σεις;
- Θα έρθω.
- Πότε;;;
- Σε λίγες μέρες.
- Σε πόσες λίγες μέρες;
- Σε πολύ λίγες μέρες.
- Σα σου δείξω και τα τουνελάκια που έκανε η τουνέλα.
- Να μην τα βασανίζεις, εντάξει;
- Όοοχι, δεν τα βασανίζω εγώ... λίγο μόνο.
- Αχ... εμένα βασανίζεις.
- Όοοχι, σε αγαπάω εγώ.
- Και εγώ.
- Πότε σα' σεις;
- Σε λίγες μέρες.
- Σε πόσες λίγες μέρες;;;
.
.
.
.
.
ΑΥΡΙΟ!

Τσιπ Γκρικ Μπούκς

2006-07-31T22:50:00.000+03:00

Όχι που δεν θα την έκανα την μαλακία.
Το Σάββατο χρέωσα στην πιστωτική κάρτα ενός ζευγαριού βιβλία των 31 ευρω μόνο 31 λεπτά.
Τζάμπα πράγμα.
Όταν μετά από ώρα διαπιστώσαμε την βλακεία μου έψαχνα να βρω τόπο να κρυφτώ. Έσκυψα το κεφάλι και έλεγα "θα τα πληρώσω εγώ", ενώ εκείνοι μου έλεγαν να μην στεναχωριέμαι και πως θα βρούμε την λύση.
Μα αν είναι δυνατόν, δεν έκανα λάθος τον πρώτο καιρό που δεν είχα ξαναπιάσει ταμειακή μηχανή στα χέρια μου και το έκανα τώρα δύο μήνες μετά. Γκρρρφ.

Η προϊσταμένη μου τηλεφώνησε στην τράπεζα να μάθουμε τα στοιχεία του πελάτη μπας και ήμαστε τυχεροί και είναι από τους τακτικούς και έρθει να τον χρεώσουμε κανονικά.
Άγγλοι. Ναι, απ' τις Αγγλίες.

Μόλις το άκουσα αναφώνησα "Τσίπ Γκρίκ Μπούκς, ελάτε στο Ελλάντα για φτηνά βιβλία".
Ναι, ναι... στο βιβλιοπωλείο μας έχουμε φοβερές τιμές. Πέντε βιβλία στην τιμή των 31 λεπτών.

Επέμενα πως αν η διεύθυνση ζητήσει να πληρωθεί η διαφορά τότε θα την πλήρωνα μόνη μου. Από την άλλη οι συνάδελφοι μου ούτε να το συζητήσουν. Θα πληρώναμε όλοι μαζί τα σπασμένα μου.
Τελικά την γλιτώσαμε μόνο με υποδείξεις και συμβουλές πως πρέπει να είμαστε πολύ περισσότερο προσεκτικοί (και να μην κάνουμε τέτοιες μαλακίες μην μας πάρει ο διάολος- αυτή είναι δική μου προσθήκη).
Από εκείνη την στιγμή και μετά κοιτάω την απόδειξη της πιστωτικής κάρτας ίσα με διακόσιες φορές πριν κλείσω την συναλλαγή.

Σας το έχω πει πως έχω σπουδαίους συναδέλφους;
Δεν θυμάμαι. Σας το λέω τώρα. Έχω σπουδαίους συναδέλφους.
Χαίρομαι να δουλεύω μαζί τους.
Συχνά ο προϊστάμενος μου με παίρνει αγκαλιά, με χτυπά στην πλάτη φιλικά, μου λέει συνέχεια "Αλεξανδρούλα μου", όπως κάνει και με όλους εκεί.
Εσείς αγκαλιάσατε και φιλήσατε τον προϊστάμενο σας όταν πήρε άδεια;
Εγώ ναι!

Εκείνη

2006-07-26T13:51:00.000+03:00

Έχει πάντα την αγκαλιά της ανοιχτή.
Μπορείς να κουρνιάσεις, να νοιώσεις ασφάλεια, να κλάψεις με λυγμούς. Θα συγκρατήσει το κορμί σου που τρέμει από τον φόβο ή τον πόνο. Θα κλείσει τις πληγές σου. Με δυο φιλιά στο μέτωπο θα μετρήσει τον πυρετό σου. Με δροσερές παλάμες θα τον καταλαγιάσει. Θα έδινε τα πάντα για να πάρει εκείνη τον πόνο σου.

Έχει πάντα την καρδιά της ανοιχτή.
Μπορείς να πάρεις αγάπη, κατανόηση, δύναμη. Θα σου συγχωρέσει τα πάντα. Μόνο εκείνη. Θα γελάσει πιο πολύ από όλους με το αστείο σου. Θα χαρεί με την χαρά σου πιο πολύ από εσένα. Μπορείς να την κάνεις την πιο ευτυχισμένη με το πιο απλό σου χαμόγελο, με ένα σου βλέμμα. Θα έδινε τα πάντα για να σε βλέπει να γελάς.

Είναι εκείνη που θα σου σκουπίσει τα δάκρυα, θα σε χαϊδέψει στην πλάτη, θα περάσει τα δάχτυλα της μέσα από τα μαλλιά σου. Θα ακουμπήσει το παιδικό σου σημάδι στο γόνατο και θα θυμηθεί με κάθε λεπτομέρεια πως έπεσες, γιατί έπεσες, πόσο πόνεσες και θα πονέσει ξανά. Το κάθε σου μέλος το νοιώθει και δικό της. Είναι και δικό της.

Είναι εκείνη που φυλακίζει όλα τα χαμόγελα σου σε μια μικρή ξεχωριστή μνήμη. Την πρώτη σου λέξη, το πρώτο σου βήμα και όσα βήματα έκανες στην ζωή σου από τότε. Δεν ξεχνάει ποτέ.

Είναι εκείνη που θα σου πει "είμαι εδώ, μην φοβάσαι, θα περάσει, γέλα".
Η αρχή και το στήριγμα της ζωής σου είναι.
Εκείνη δεν έχει εθνικότητα ή θρησκεία. Τίποτα δεν μπορεί να βάλει όρια στην αγάπη της, στην δύναμη της, στο κουράγιο της και στην εφευρετικότητα της.
Είναι πάνω από όλα. Είναι παντού. Είναι η μητέρα.

Είμαι ευλογημένη που με έφερε στην ζωή μια σπουδαία γυναίκα, που όσο μακριά και αν είναι μου λέει πάντα "είμαι εδώ για σένα".

Χαρίζεται σκύλος

2006-07-18T23:58:00.000+03:00

Είναι θηλυκή, οκτώ μηνών, μεσαίου μεγέθους, με ένα γαλάζιο μάτι.
Όταν θα την πάρετε θα είναι στειρωμένη και εμβολιασμένη γιατί την βρήκε στον δρόμο μια γλυκιά ψυχή.
Φιλοξενείται προς το παρόν από μια άλλη γλυκιά ψυχή.
Το σημαντικό είναι πως η σκυλίτσα είναι πολύ ευγενική, ήρεμη και πολύ φιλική με άλλα σκυλιά.

Μακάρι να μπορούσα να την υιοθετήσω εγώ αλλά είναι αδύνατο.
Όποιος ενδιαφέρεται να γεμίσει την αγκαλιά του με αυτό το πλάσμα ας μου στείλει ένα εμαιλ
toximeio@gmail.com

Θέλει αγάπη.
Δίνει αγάπη.

Ο έρως χρόνια δεν κοιτά

2006-07-10T23:40:00.000+03:00

Όταν περπατώ συνήθως είμαι σκυφτή. Που και που, από την αφηρημάδα μου, αγκαλιάζω τις κολώνες που βρίσκονται στο δρόμο μου. Όμως σήμερα το απόγευμα στρίβοντας στην γωνία σήκωσα το βλέμμα εξαιτίας του έντονου "μπιπ" από τον συναγερμό του αυτοκινήτου.
Ένας νεαρός τακτοποίησε το σακίδιο στην πλάτη του και κατευθύνθηκε προς το γυμναστήριο.
Το βλέμμα μου όμως δεν στάθηκε σε αυτόν, μου φάνηκε αδιάφορος.
Ο παππούς και η γιαγιά που κάθονταν στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Από το "μπιπ" και μετά καρφώθηκαν προς το μέρος μας και μας παρατηρούσαν με μεγάλη προσοχή. Η γιαγιά τον νεαρό, ο παππούς εμένα. Παρακολουθούσα, μέσα από τα γυαλιά μου, πότε τον έναν πότε τον άλλον όσο πιο διακριτικά μπορούσα.
Η γιαγιά κοιτούσε τον γυμνασμένο νεαρό, με το μαύρο σορτσάκι, που περπατούσε γρήγορα και με έντονες κινήσεις. Σήκωσε το χέρι του να φτιάξει τα μαλλιά του, το σήκωσε και εκείνη και άγγιξε τα δικά της. Έστρωσε εκείνος το μπλουζάκι του, τακτοποίησε εκείνη την ρόμπα της. Ύστερα ακούμπησε στα κάγκελα της αυλής και τον ακολούθησε με το βλέμμα της μέχρι την είσοδο του γυμναστηρίου. "Αύριο πάλι" θα σκέφτηκε.

Ενστικτωδώς ελαχιστοποίησα τις κινήσεις μου για να περάσω όσο πιο αόρατα μπορούσα. Το βάδισμα μου ήταν σταθερό, χωρίς αποκλίσεις των μηρών μου δεξιά και αριστερά, και σταμάτησα να παίζω με τα κλειδιά μου. Έσκυψα το βλέμμα μου ξανά αλλά τα μάτια του παππού ήταν κολλημένα πάνω μου. Ή μάλλον πίσω μου.
Έστριψα στην επόμενη γωνία με ανακούφιση. Αγόρασα τσιγάρα και πήρα το δρόμο του γυρισμού. Προς στιγμήν σκέφτηκα να ακολουθήσω μια διαφορετική διαδρομή αλλά η ζέστη αποφάσισε για μένα. Θα έπαιρνα ξανά τον ίδιο σύντομο δρόμο ελπίζοντας να μην μου τύχει κάποιο απρόοπτο.

Βγαίνοντας στον ίδιο δρόμο το βλέμμα του παππού ήταν εκεί και με περίμενε. Τα βήματα μου ήταν πιο γρήγορα, τα χέρια μου σχεδόν κολλημένα στο πλάι για να αποφύγω το συγχρονισμό με τον βηματισμό μου. Τα κλειδιά στο ένα χέρι ακίνητα, στο άλλο δύο πακέτα τσιγάρα και τα ρέστα. Ένα ευρω και είκοσι λεπτά.
Η γιαγιά είχε φύγει, προφανώς ο δρόμος έχασε το ενδιαφέρον του για εκείνη.

Καθώς πλησίαζα όλο και πιο πολύ αξιολογούσα το φόρεμα μου. Γαλάζιο με ροζ και μπλε πεταλούδες. Τιραντέ. "Θα περάσω χωρίς να το καταλάβει..." κορόϊδεψα τον εαυτό μου.

Ένα ευρω στο χέρι και δύο δεκάλεπτα να τσουλάνε στην άσφαλτο μπροστά από την λευκή καρέκλα του παππού. Στέκομαι και περιμένω να σταματήσουν. Αξιολογώ το φόρεμα μου ξανά. Οι ροζ και οι μπλε πεταλούδες χορεύουν.
Λυγίζω τα γόνατα, σεμνά και σηκώνω το ένα κέρμα. Ανασηκώνομαι και τα μαλλιά μου τα φυσά ο αέρας, η τιράντα μου πέφτει από τους ώμους. Βλέπω τεντωμένο το χέρι του παππού να κρατά το δεύτερο κέρμα.
"Ευχαριστώ" είπα με καλοσύνη
"Εγώ!" είπε με αναστεναγμό.

Πότε σταματάει το κορμί να ποθεί;
Πότε ελευθερώνεται;
Ποτέ;!!

Το Χημείο ταξιδεύει...

2006-07-07T20:22:00.000+03:00

Είτε ανάμεσα σε άλλους κλασικούς συγγραφείς...

είτε σε επικίνδυνες αποστολές...

είναι το Χημείο του Παρακράτους που έφυγε σήμερα από τα χέρια μου για ένα ταξίδι που ποτέ δεν φαντάστηκα.
Στο καλό να πας, μικρό μου Χημείο...

Διονύση σε ευχαριστώ από καρδιάς.

Αρ Γιου Σίριους?

2006-07-04T21:41:00.000+03:00

του Alex Godgift!
Κυκλοφόρησε την προηγούμενη βδομάδα από τις εκδόσεις Plethora.

Ήταν τέσσερις και μισή, καθημερινή, χωρίς κόσμο στο βιβλιοπωλείο.
Καθόμουν με δυσκολία λόγω κούρασης στο σκαμπό. Κάποιος κύριος πέρασε και στάθηκε στον πάγκο με τα βιβλία μπροστά μου. Τον κοίταξα αδιάφορα αλλά σε κλάσματα δευτερολέπτου πετάχτηκα λες και έπαθα ηλεκτροπληξία.

Τον είχα σκεφτεί πριν λίγες μέρες.
"Κοίτα να δεις που κάποια μέρα θα τον δω στο βιβλιοπωλείο"
Και τον είδα. Είχε έρθει για δουλειές στην Αθήνα και πέρασε να αγοράσει βιβλία χωρίς να έχει ιδέα πως δουλεύω εκεί.
Δεν ξέρω ποιος ένοιωσε μεγαλύτερη έκπληξη.
Εγώ πάντως απέδειξα για ακόμα μια φορά πως είμαι μάγισσα.

Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, είπαμε τα νέα μας.
-Βιβλίο; Και εσύ;
-Και εσύ;

Αλλά δεν είναι να προβληματίζεται κανείς. Αν δεν έγραφε βιβλίο εκείνος ποιος θα έγραφε;
Είναι από τους πιο διαβασμένους ανθρώπους που γνωρίζω και τους πιο έξυπνους.
Το βιβλίο του είναι δουλεμένο, εμπεριστατωμένο και πολύ πρωτότυπο.
Είναι πανέξυπνο και με πολύ χιούμορ. Φαίνεται άλλωστε και από τον τίτλο του.

Ο Alex Godgift είναι φίλος μου πολλά χρόνια τώρα. Με την γλυκιά του γυναίκα (μεγάλη μου αδυναμία!) και εκείνον έχουμε πολλές αναμνήσεις.
Τον εκτιμώ και τον αγαπώ πολύ και αισθάνομαι περήφανη που το βιβλίο αυτό είναι δικό του.
Καλοτάξιδο!

Doctor Alex in Mars - πάρτ τού

2006-06-25T21:42:00.000+03:00

"Μια μικρή σταγόνα νερού στον Άρη... αχ... ένα μεγάλο ποτάμι χαράς στη γη".
Αναφώνησα συγκινημένη και άφησα ένα δάκρυ να κυλήσει από το αριστερό μου μάτι μιας και από εκεί ήταν ο γεωλόγος με την κάμερα.

Ο ίματζ μέϊκερ της Νάσα με είχε συμβουλέψει: "Αν κλάψεις Doctor Alex θα γίνεις μια ηρωίδα. Όλη η γη θα κλάψει μαζί σου. Κοίτα μην ξεχαστείς και αρχίσεις τα <για την Ελλάδα ρε γαμώτο> ή <α τον πούστη τον Άρη, έχει νερό τελικά>, θα σου κάνουν παρατήρηση όταν γυρίσεις"
"Ρε ίματζ μέϊκερ, όφ δε ρέκορντ, αλλά θα μου δέντρω μια μάντρα ο σουπερβαϊζορ, άιντε μην τ' ακούσεις προκαταβολικά".

Τελικά δεν κρατήθηκα. Μόλις κύλησε το δάκρυ, μου ξέφυγε και ένα "αα τον πούστη τον Άρη...".
Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω γιατί ο κυβερνήτης μου μίλησε από το σκάφος:
-Ντόκτορ Άλεξ, τελ ας δε ρεζόλτς οφ δε ανάλυσις. Δε χόλ γουόρλντ ιζ γουέτινγκ.Ίζ ιτ γουότερ;
(Ντόκτορ Άλεξ, ενημέρωσε μας για τα αποτελέσματα των αναλύσεων σας. Όλος ο κόσμος αναμένει την απάντηση σας. Είναι πράγματι νερό; - τα αγγλικά είναι μια περιεκτική γλώσσα, είπα να δώσω λίγο έμφαση στην μετάφραση).
-Αφέρματιβ κάπτεν, ιτ ίζ!

Όλος ο κόσμος ξέσπασε σε κλάματα χαράς. Αγκαλιάζονταν και φιλιούνταν από άκρη σε άκρη της γης. Στρέψαμε το βλέμμα μας προς τον μικρό μας πλανήτη. Βλέπαμε τις λάμψεις από τα πυροτεχνήματα και σχεδόν ακούγαμε τις μπαλωθιές.

Ο γεωλόγος, από το Τέξας, έμπηξε στο έδαφος ένα κοντάρι και περίμενε να δέσω την αμερικάνικη σημαία που μου έβαλαν στην δεξιά μου τσέπη. Έπειτα θα έλεγα, όπως με είχαν δασκαλέψει "Αμέρικα δε γκρέϊτεστ όφ όλ γκίβς του χιουμάνιτι Μάρς."
Η Αμερική είχε ήδη δώσει στην ανθρωπότητα την μάρς και έτσι είπα να ρισκάρω ένα κελί στο Γκουαντανάμο λέγοντας κάτι διαφορετικό.
Έβαλα το χέρι στην αριστερή μου τσέπη. Ο κυβερνήτης μάλλον χλόμιασε.
-Ιν δε ράϊτ πόκετ Ντόκτορ, ιν δε ράϊτ μην σι πάρ ο ντιάολος (εγώ του τα έμαθα τα ελληνικά)

Ξεδίπλωσα με αργές κινήσεις μια λευκή σημαία με παιδάκια από όλες τις φυλές της γης να σχηματίζουν έναν κύκλο, την έδεσα στο κοντάρι και είπα στα ελληνικά:
"Αν όλα τα παιδιά της γης δίναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στην σειρά και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος
και ολόκληρο το Σύμπαν θα αγκάλιαζε θαρρώ"

Τα τηλέφωνα στο Γκράουντ Κοντρόλ πήραν φωτιά. Ειδοποιήθηκε ο Πρόεδρος που είχε βγάλει εκτάκτως τον σκύλο του για βόλτα.
-Η Ντόκτορ Άλεξ την έκανε την μαλακία της Πρόεδρε.
-Ντέμ! Ο σκύλος μου με κατούρησε γκάϊζ. Και τώρα τι θα κάνουμε;
-Θα φέρουμε μεταφραστές Πρόεδρε.
-Για να μεταφράσει τον σκύλο μου;;; Μα που έχει φτάσει η επιστήμη!
Μείνανε κόκαλο στον Γκράουντ Κοντρόλ.

Η απευθείας σύνδεση με την γη διακόπηκε και ως γνωστόν όταν κλείσουν τα φώτα όλα αλλάζουν.
Ο κυβερνήτης μέσα από το πιλοτήριο άνοιξε την παλάμη του, τέντωσε το δείκτη του και έκανε επαναλαμβανόμενες παλινδρομικές κινήσεις.
-Γουάτ; τον ρώτησα
-Γιού αρ φάκτ, απάντησε συνεχίζοντας να κουνά το δείκτη του.
Πάλι καλά που όταν του μάθαινα προχθές το κ@#$δάκτυλο δεν το κατάλαβε σωστά.
Απάντησα με μια γενναιόδωρη μούντζα και τον έκανα να γελάσει γιατί νόμισε πως ήταν εγκάρδιος χαιρετισμός.

Είχε έρθει πια η ώρα να επιστρέψουμε στο σκάφος, τον Λίτλ Τομ. Άφησα τον Τεξανό γεωλόγο να προηγηθεί γιατί τον είχα πιάσει επανειλημμένες φορές να κοιτάει τα οπίσθια μου.
Συνηθισμένος από τις μεγάλες διαδρομές που έκανε με τα κοπάδια αγελάδων πίσω στην πατρίδα του, είχε πάντα μαζί του στην ζώνη του δεμένο ένα ατσάλινο παγούρι.
Ανεβαίνοντας την σκάλα, δυο σκαλοπάτια πίσω του, γούρλωσα τα μάτια μου.
Το παγούρι!

Doctor Alex in Mars - πάρτ ουάν

Το κρίσιμο Π-Τ (Πρώτο Τέταρτο)

2006-06-22T23:50:00.000+03:00

όταν ξυπνάς το πρωί. Που θέλεις να κοιμηθείς λίγο ακόμα. Που κλείνεις τα μάτια χωρίς να μπορείς να αντισταθείς σε δύο δευτερόλεπτα ύπνου. Που άλλοτε ξυπνάς αμέσως και άλλοτε όταν θα έπρεπε να είσαι ήδη στην δουλειά. Που νοιώθεις το κορμί σου μουδιασμένο. Τότε που τεντώνεσαι αλλά θες λίγο ακόμα...

μετά το σεξ. Που κοιτάς το ταβάνι και χαζογελάς, που ρίχνεις κλεφτές ματιές δίπλα σου. Που καλπάζει η καρδιά σου. Που το κορμί σου θέλει λίγο ακόμα... ή που ψάχνεις με τα μάτια σου τα εσώρουχα, τα ρούχα, τα παπούτσια και υπολογίζεις πόσο χρόνο θα σου πάρει να ντυθείς και τι δικαιολογία θα πεις για να εξαφανιστείς.

που περιμένεις την σειρά σου σε χώρο αναμονής. Που διαβάζεις τα ενημερωτικά φυλλάδια, που στέλνεις μηνύματα ή μιλάς στο κινητό. Μετά το Π-Τ κοιτάς συνεχώς το ρολόι, καρφώνεσαι σε κάποιον ή κάτι που κουνήθηκε και πετάγεσαι μόλις ακούσεις το όνομα σου.

που μαθαίνεις ένα άσχημο νέο. Που αναρωτιέσαι αν το έχεις πράγματι ακούσει. Που θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Μετά το Π-Τ ίσως και όλα να έχουν αλλάξει.

ενός καβγά. Που προσπαθείς να συγκρατήσεις τα λόγια σου. Που κρατάς επίπεδο. Στο τέλος του Π-Τ ο καβγάς έχει ήδη τελειώσει ή έχεις παρεκτραπεί: "Γαμώ το πρώτο τέταρτο που κρατήθηκα και δεν σου έχωσα μπινελίκια"

μετά από νάρκωση. Που νοιώθεις την πλήρη θολούρα: "Τι ωραία είναι η ζωή... τι καλά περνάμε... τα βλέπω όλα όμορφα". Μετά το Π-Τ σκέφτεσαι "Μπορώ να έχω λίγο από αυτό που μου δώσατε πριν, σας παρακαλώ;"

που αισθάνεσαι μεθυσμένος. Τι ευτυχία είναι αυτή που νοιώθεις; Αναρωτιέσαι "μα πόσο κουλ τύπος είμαι τελικά; Και γαμώ τα τυπάκια...". Μετά το Π-Τ συνεχίζεις να χοροπηδάς ή κάνεις εμετό ή πηδάς-σκέτο.

στην καινούργια σου δουλειά. Που όλοι σου συστήνονται. Που είσαι σαν ξυλάγγουρο και λες σε όλα "ναι, ναι το κατάλαβα" και ας μην έχεις καταλάβει Χριστό. Μετά το Π-Τ φυσικά και δεν θυμάσαι τίποτα και κανέναν παρά μόνο που είναι η καφετιέρα και σε ποιους χώρος μπορείς να καπνίσεις.

όταν βουτάς σε παγωμένη θάλασσα. Που η καρδιά σου σφίγγεται, τα άκρα σου μουδιάζουν, που ακόμα δεν έχεις το κουράγιο να βουτήξεις το κεφάλι. Μετά το Π-Τ συνηθίζεις το μελανό σου χρώμα και κολυμπάς ανέμελα. Περιγελάς τους υπόλοιπους που μπαίνουν ως το γόνατο, βρέχουν τα χέρια και τις πλάτες βγάζοντας μια κραυγή "Μπούζι Πανάγο η θάλασσα... μπούζι", ξεχνώντας πως έτσι έκανες και εσύ πριν μόλις ένα τέταρτο.

του πρώτου ραντεβού. Που ρωτάς τι δουλειά κάνει, τι αυτοκίνητο έχει, τι ομάδα είναι και φυσικά τι ζώδιο. Μετά το Π-Τ περιμένεις πότε θα τελειώσει το μαρτύριο ή πότε θα κυλιστείς στα πατώματα μαζί του/της.

του θανάτου. Μέχρι να δεις που θα σε στείλουν.

όταν ξεκινάς ένα ποστ. Που σκέφτεσαι "Τι να γράψω σήμερα". Μετά το κρίσιμο Π-Τ έχεις γεμίσει μια σελίδα με ανοησίες του πρώτου τετάρτου.

Μην ρωτήσετε τα πόσα κλείνω

2006-06-18T19:30:00.000+03:00

το κρατάω μυστικό...

Το μεσημέρι κέρασα τους φίλους μου φαγητό με τον πρώτο μου μισθό.
Μοιραστήκαμε δύο γαριδοκεφτέδες και τρεις πατάτες τηγανιτές αλλά χορτάσαμε γέλιο και κουβέντα.

Γιατί γράφω;

2006-06-14T19:28:00.000+03:00

έλα μου ντε...
Αναρωτιέμαι και εγώ συχνά, ειδικά σε περιόδους που στην μπλογκόσφαιρα γίνονται φασαρίες.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί κάθομαι και γράφω αυτά που με προβληματίζουν. Γιατί γράφω για την ανεργία, τα όνειρα μου, τους θυμούς μου, για το γέλιο μου, το κλάμα μου... για την ζωή μου;
Γιατί;

Τι νόημα έχει να γράψω για το αρνάκι που έσφαξε κάποτε ο παππούς μου; Την σφήκα που με έστειλε στο νοσοκομείο; Τις περιπέτειες μου στις κατασκηνώσεις; Για την δουλειά που βρήκα; Για το ρεπό μου;
Όταν γύρω μου- ένα κλίκ μακριά- άλλοι σφάζονται, επιτίθενται προσωπικά, ειρωνεύονται, χλευάζουν, κοροϊδεύουν...

Προς το παρόν (και εύχομαι ούτε στο μέλλον) δεν δέχτηκα καμία προσωπική επίθεση- από όσο γνωρίζω τουλάχιστον- ακόμα και όταν αναφέρονταν κάποιοι στα μπλόγκς-βιβλία. Άσχημα πράγματα γράφτηκαν, για τα βιβλία, για τον εκδότη, για εμάς τους μπλόγκερς... Και πόσα θα γραφτούν ακόμα.
Ήθελα και τότε να απαντήσω αλλά δεν ήταν ακόμα η κατάλληλη στιγμή. Δεν ήθελα να μπω σε μια διαδικασία που με χαλάει. Θα ήταν σαν να απολογούμαι. Άλλωστε στην ζωή μου έχω αρκετά προβλήματα για να ασχοληθώ, δεν θέλω να με βαραίνει ακόμα ένα.
Η αλήθεια για τα βιβλία είναι μία και ισχύει για όλους: κανείς δεν το επιδίωξε, ήρθε από μόνο του και κανείς δεν θα μπορούσε να αρνηθεί- γιατί άλλωστε;

Είπα εγώ ποτέ ότι είμαι σπουδαίο ταλέντο γι' αυτό προέκυψε το βιβλίο;
Είπα εγώ ποτέ πως θέλω να γίνω συγγραφέας; Δημοσιογράφος μήπως;
Νομίζετε πως είμαι κανένα ψώνιο που θέλω να γίνω γνωστή και να φωτογραφίζομαι;
Όσοι με έχουν διαβάσει, έστω και λίγο, τις ξέρουν τις απαντήσεις.
(Μιας που το θυμήθηκα, πριν λίγο καιρό έδωσα συνέντευξη, η οποία τελικά δεν δημοσιεύθηκε, στο Έθνος. Μου ζήτησε να μου στείλει φωτογράφο στο σπίτι μου για να με φωτογραφίσει. Επέμενε! Ήταν πολύ δύσκολο για εκείνον να καταλάβει πως δεν ήθελα. Μα γιατί νομίζουν πως θέλουμε όλοι σώνει και καλά να γίνουμε γνωστοί;)

Η φωτογραφία που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία ζητήθηκε από τον εκδότη και όχι από μένα. Είναι η ίδια που θα μπει και στο βιβλίο, οπότε δεν είχα αντίρρηση.
Γενικότερα δεν έχω αντίρρηση να φανερωθώ, ως όνομα ή ως πρόσωπο. Γιατί να έχω;
Σάμπως δεν φανερώνω την ψυχή μου εδώ μέσα όταν γράφω;
Όσα γράφτηκαν στο άρθρο ήταν μια μικρή περίληψη από την κουβέντα μας. Στο περίπου όμως.

Πιθανόν η δημοσιογράφος δεν με είχε διαβάσει ποτέ και αυτό φάνηκε από τις ερωτήσεις της. Αν είχε διαβάσει έστω 2-3 ποστς θα είχε καταλάβει με τι άνθρωπο μιλούσε.
-Τι προσφέρει το βιβλίο σας στην λογοτεχνία;
-Φοβάστε τις κριτικές που θα πάρει το βιβλίο;
-Θα γράψετε άλλο βιβλίο;
-Σας κατακλύζουν συνεχώς ιδέες για επόμενο βιβλίο;
-Η πρόταση του εκδότη σας έδωσε ενθάρρυνση να γράψετε μυθιστόρημα;
-Έχει αλλάξει την ζωή σας το βιβλίο;
.
.
.
Οι απαντήσεις μου ήταν:
"Το μπλογκ μου προσφέρει γέλιο ή συγκίνηση σε όσους το διαβάζουν με ιστορίες από την καθημερινή μου ζωή. Όταν κάποιος μου λέει πως περιμένει να κάνει διάλειμμα από την δουλειά του για να με διαβάσει και να φτιάξει το κέφι του, εγώ τι άλλο να πω; Αυτό μου φτάνει. Το βιβλίο θα ήθελα να κάνει το ίδιο, αλλά είναι πολύ δύσκολο.
Εννοείτε πως κάποιος κριτικός βιβλίου θα ασχοληθεί και θα γράψει κριτική; Δεν νομίζω. Αλλά ακόμα και έτσι, δεν φοβάμαι. Η κριτική που γίνεται στα μπλογκς είναι πιο σκληρή και σε πραγματικό χρόνο. Σε μερικά λεπτά από όταν δημοσιεύσεις ένα κείμενο μπορεί να έχεις σχόλια "γέλασα πολύ με την ιστορία σου" ή "πάλι βλακείες γράφεις". Οπότε, όχι δεν φοβάμαι.
Δεν είμαι συγγραφέας, σας το ξαναείπα. Και ούτε έχω σκοπό να γίνω. Είμαι μπλόγκερ. Τι να πω, αν περάσουν τα χρόνια και είμαι ικανή... μπορεί να προσπαθήσω.
Τι εννοείτε αν έχει αλλάξει η ζωή μου; Πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να αλλάξει την ζωή μου; Την καθημερινότητα μου; Όχι βέβαια.

Τελικά ακόμα και αν ήθελε κάποιος δημοσιογράφος να κρύψει κάτι, ο μπλόγκερ δεν τον αφήνει. Και αυτή είναι η δύναμη του.
(Δεν υπονοώ πως η Κα. Παπασπύρου ήθελε να κρύψει κάτι, μιλάω γενικά).

Τι τα γράφω όλα αυτά;
Λίγο πιο δίπλα οι δημοσιογράφοι μας βρίζουν. Όλους τους μπλόγκερς. Θέλει πολύ θράσος πάντως να αποκαλέσεις κάποιον σκουπίδι. Δεν βαριέσαι... κάποια στιγμή όλοι φανερώνονται.
Ακόμα και όσοι νομίζουν πως κάποιοι είναι, πως έχουν κερδίσει τον σεβασμό...
Ησυχάστε, δεν απειλείστε, κανείς δεν θέλει να πάρει την θέση σας.
Έχουμε καλύτερη.

Δεν γράφω στο μπλόγκ γιατί έχω όνειρο να γίνω συγγραφέας.
Δεν γράφω στο μπλόγκ γιατί θέλω να γίνω δημοσιογράφος.
Γράφω γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι ιστορίες με άλλους ανθρώπους.
Όταν λαμβάνω ένα εμαιλ ή ένα σχόλιο από κάποιον που γέλασε, που συγκινήθηκε, που ένοιωσε κάτι από αυτά που είπα, χαίρομαι.
Γράφω γιατί μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους.
Γράφω γιατί είμαι μπλόγκερ. Και μου αρέσει. Και σε όποιον αρέσει.

Τις απαντήσεις μου τις δίνετε εσείς, αυτό να το ξέρετε. Όπως σήμερα με ένα εμαιλ που έλαβα:
"Περιμένοντας την καινούργια σου ιστορία στην σελίδα σου, σε χαιρετώ"
Δεν ξέρω από ποιον είναι, ίσως να μην μάθω και ποτέ, αλλά τι σημασία έχει;
Τον άγγιξα και με άγγιξε. Αρκεί.

"Πειράζει που είμαι και μεγάλη φίρμα;"

2006-06-11T19:30:00.000+03:00

πειρα-αααά-ζει ;

Σήμερα είδα για πρώτη φορά (και για τελευταία φαντάζομαι) την αφεντιά μου στην εφημερίδα.
Στο ένθετο "7" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας φιγουράρω πρώτη μούρη.

Πριν λίγο καιρό δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την κυρία Παπασπύρου.
"Γεια σας τηλεφωνώ από την Ελευθεροτυπία"
Ντοϊνγκ! Γκλουντούπ! Δεν ήξερα από που μου ήρθε η κεραμίδα!
Ετοίμαζε ένα αφιέρωμα στα μπλογκς που γίνονται βιβλία και ήθελε να συζητήσουμε.
Κάναμε μια ωραία κουβέντα για το θέμα.
Είναι πολύ περίεργο να συζητάς με δημοσιογράφο και να ξέρεις πως κάτι από αυτά που θα πεις θα δημοσιευθούν και θα τα διαβάσουν οι αναγνώστες.
Όντως πολύ περίεργο, λες και δεν κάνουμε το ίδιο και εδώ όταν ποστάρουμε.

Δεν ήξερα πότε θα δημοσιευθεί αλλά δεν είχα το άγχος μην χάσω το τεύχος μιας και διαβάζω κάθε Κυριακή αυτή την εφημερίδα.
Σήμερα κατά τις 12 και ακόμα μισοκοιμισμένη είδα το ένθετο ανοιχτό, πάνω στο τραπέζι του σαλονιού, καθώς έβγαινα από την κρεβατοκάμαρα.
Το μάτι μου έπεσε κατευθείαν στην φωτογραφία της κοπέλας με το κόκκινο μπλουζάκι.
Στάθηκα.
-Εγώ είμαι; ρώτησα τον σύντροφο μου
-Εσύ!!!

Απομακρύνθηκα γελώντας για να φτιάξω καφέ και να ξυπνήσω. Ήθελα να έχω καθαρό μυαλό για να διαβάσω το άρθρο.
Περίεργο πράγμα. Πολύ περίεργο να βλέπεις το όνομα σου και την φωτογραφία σου σε εφημερίδα.
Αν και θα προτιμούσα ο τίτλος του άρθρου να λέει
"Νεαρή Ελληνίδα επιστήμονας ανακάλυψε νερό στον Άρη" (έχω φάει κόλλημα)
"Η σπουδαία αθλήτρια alex κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής"
"Μεγαλειώδης υποδοχή στην Ελληνίδα νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας" (το παράκανα)
Δεν βαριέσαι... καλό είναι και το "Αγαπημένο μου ψηφιακό ημερολόγιο".

Πλάκα είχε όταν με πήραν τηλέφωνο οι γονείς μου.
"Σε βλέπω! Σε βλέπω στην εφημερίδα! Τι ωραία που τα λες!"
Πάλι καλά που δεν μου είπε η μάνα μου το κλασικό:
"Είσαι το πιο όμορφο παιδί στον κόσμο"

Ο ανιψιός μου και η μικρή του φίλη ταλαιπωρούσαν τα κουνελάκια τους όταν είδαν την φωτογραφία μου.
-Γιαγιά γιαγιά η Αλετσάντρα!
-Ναι, ναι η Αλετσάντρα είναι, συμφώνησε η μικρή του φίλη
-Η Αλετσάντρα είναι θεία μου Έφη το τσέρεις;
-Ναι, εμένα Άκη είναι γειτόνισσα μου η Αλετσάντρα
-Ναι, αλλά εμένα είναι θεία μου... ωχ ωχ κοίτα το κουνέλι πως πηδάει, κοίτα Έφη! Πάμε να το κυγηνήσουμε!

Τόσο κράτησε η δημοσιότητα μου... όσο το σάλτο ενός κουνελιού.

Στο αφιέρωμα θα διαβάσετε συνέντευξη του Πάνου Ζέρβα και του Πιτσιρίκου, ενώ θα δείτε και μια πολύ γλυκιά φωτογραφία της Vista με τον γιο της.
Ευχαριστώ την Σταυρούλα Παπασπύρου για την κουβέντα που είχαμε πριν λίγο καιρό.

Ρεπό - μια σπουδαία ανακάλυψη

2006-06-06T23:51:00.000+03:00

Το ρεπό ξεκίνησε το προηγούμενο βράδυ όταν δεν έβαλα το ξυπνητήρι να χτυπήσει.
Έκλεισα όλα τα παράθυρα για να μην μπει ούτε μια ακτίνα φωτός και με ξυπνήσει.
Σήμερα ήθελα όλη μέρα να χαζολογήσω. Και αυτό έκανα.

Μετά από μια πρόχειρη μακαρονάδα, μετά από δίωρο βούλιαγμα στον καναπέ φτιάξαμε ένα μεγάλο ποτήρι φραπέ και αναχωρήσαμε για την παραλία.
Ήταν λίγο βρώμικη και κρύα και δεν κολυμπήσαμε αλλά αυτή η ησυχία και το γλυκό αεράκι ήταν αρκετό για να δροσιστούμε.

Βρήκα χρόνο να διηγηθώ στον σύντροφο μου μικρές ιστορίες από το βιβλιοπωλείο.
Η πρώτη πελάτισσα που προσπάθησα να εξυπηρετήσω ήταν μια γλυκύτατη κυρία πάνω από ενενήντα ετών (ναι, 90) που μου ζήτησε τα βιβλία "Πως να καθυστερήσετε τα γηρατειά" και "Μαθαίνω να ζω".
Ντοϊγκ!!!
Σε αυτήν την στιγμή κρίθηκε η πρόσληψη μου. Αν γελούσα (όπως πολύ το επιθυμούσα) θα ήταν η πιο σύντομη πρόσληψη στην ιστορία.
Πως να καθύστερήσετε τα γηρατειά καλή μου κυρία στα ενενήντα σας;

Ένας ιερέας κρατώντας ένα θεολογικό βιβλίο πλησίαζε το ταμείο. Από μακριά άκουγα τα κέρματα να χτυπάνε στην μεγάλη τσέπη του ράσου. Σαν κουδουνίστρα.
-28,90 παρακαλώ
-Μισό λεπτό δεσποινίς...
Γέμισε την χούφτα μου με όλων των ειδών τα κέρματα. Συγκράτησα ξανά το γέλιο μου. Μετρούσα... μετρούσα... ατελείωτα τα κέρματα...
Όταν έφυγε κρυφογελούσα.

Το αφεντικό μου συστήθηκε την δεύτερη μέρα. Ως τότε ζητούσα περιγραφές από τους συναδέλφους μου για να αποφύγω αυτό που τελικά δεν απέφυγα.
Καθόμουν στο ταμείο, διάβαζα ένα κατάλογο με βιβλία και τα έψαχνα στον υπολογιστή για να μάθω πως δουλεύει το σύστημα αλλά αν κάποιος με έβλεπε θα νόμιζε πως χαζεύω. Με πλησιάζει ένας κύριος:
-Καλημέρα σας δεσποινίς μου
-Καλημέρα σας (χαμόγελο που σκοτώνει και ύφος "πως-μπορώ-να-σας-βοηθήσω;")
-Είμαι το κακό αφεντικό
-Είμαι η alex Τοχημείο, χάρηκα (με ύφος μην-με-βλέπετε-που-χάζευα-είμαι-πολύ-καλή)
-Καλώς ήρθες λοιπόν
Από εκείνη την μέρα κάθε φορά που με βλέπει, μιας και δεν έρχεται συνέχεια στο τμήμα μου, είμαι σε διάλειμμα.
Μια να έρχομαι απέξω με το σάντουιτς στο χέρι, μια να πηγαίνω να βάλω καφέ, μια να καπνίζω. Μα που είναι όταν έχει πολύ δουλειά και εξυπηρετώ πελάτες, παίρνω τηλεφωνικά παραγγελίες, είμαι ανεβασμένη σε σκαμπό και τοποθετώ βιβλία; (μερικές φορές όλα αυτά γίνονται ταυτόχρονα).
Όοοοχι... το αφεντικό πρέπει να εμφανίζεται ακριβώς την στιγμή που ξύνεσαι.

Και μιας και το ανέφερα... δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να ξύσει ένας άνθρωπος όταν ψάχνει βιβλία και είναι αφηρημένος. Το πιο αστείο ήταν με έναν ωραιότατο κουστουμαρισμένο κύριο που μάλλον το εσώρουχο του μπήκε σε μια άβολη περιοχή και αφιέρωσε πολύ χρόνο για να το ξεμπλοκάρει.

Κοντεύει δώδεκα και το ρεπό μου τελειώνει.
Ξέρω, ξέρω... σας το έχω ξαναπεί... αλλά είμαι πολύ χαρούμενη που και αύριο δουλεύω και μάλιστα μαζί με τόσο υπέροχους συναδέλφους!

Που την πας την κούπα; (Ο-Ε-Ο;)

2006-05-29T21:42:00.000+03:00

Σαν τότε που πήγαινα εκδρομές με το σχολείο και δεν κοιμόμουν όλο το βράδυ μην τυχόν αποκοιμηθώ και χάσω το λεωφορείο, έτσι και χθες.
Μην τυχόν αποκοιμηθώ και αργήσω την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Με τα τραγούδια του Juanes στο φλασάκι μου ξεκίνησα πρωί πρωί. Χαρούμενη και αγχωμένη.
Στην δουλειά βρήκα ανθρώπους φιλικούς και πρόθυμους να με κατατοπίσουν. Βρήκα κατανόηση για την απειρία μου στον χώρο. Βρήκα χαμόγελα και πήρα θάρρος.
Βρήκα πελάτισσα στο βιβλιοπωλείο μια παλιά μου συμμαθήτρια από Γιάννενα. Είχα να την δω 11 χρόνια!
Βρήκα καλούς συναδέλφους.
Επιτέλους βρήκα μια καλή δουλειά.

Με τα τραγούδια του Juanes στο φλασάκι μου έφυγα το απόγευμα.
Έφυγα με πρησμένα πόδια. Έφυγα με ένα μεγάλο χαμόγελο. Γεμάτη χαρά.
Επιτέλους γυρίζω και εγώ σπίτι κουρασμένη.

Αύριο η αγαπημένη μου κούπα θα έρθει μαζί μου.
Τον πρωινό καφέ θα τον πίνω αλλού πια.

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά είμαι πολύ χαρούμενη...

Εεε... συγνώμη ...γκουχ γκουχ ...θα ήθελα την προσοχή σας παρακαλώ

2006-05-26T16:12:00.000+03:00

έχω να ανακοινώσω κάτι πολύ σημαντικό για μένα.
Ουφ δεν ξέρω πως να το πω, δεν είμαι συνηθισμένη σε τέτοιες χαρές.
Ας το πω μια και έξω.
ΒΡΗΚΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Ναι, ναι, επιτέλους.
Πριν λίγο χτύπησε το παλιοτηλέφωνο.
Ξεκινάω την Δευτέρα το πρωί σε ένα πολύ καλό βιβλιοπωλείο.
Όταν έφυγα από την συνέντευξη, την προηγούμενη βδομάδα, σκεφτόμουν πως αν είναι να κάνω μια δουλειά άσχετη με το αντικείμενο μου τότε αυτή είναι η δουλειά που θα ήθελα να κάνω.

Έγινε η αρχή. Έστω και εκτός χώρου χημείας, αλλά έγινε η αρχή.
Η διάρκεια της δουλειάς είναι προκαθορισμένη για 4 μήνες μόνο, αλλά υπάρχει η προοπτική και για συνέχεια.
Ποιος ξέρει αυτός ο δρόμος που θα με βγάλει.

Θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια τον Διονύση Μαραθιά που με βοήθησε τόσο πολύ.
Όταν τον πρωτογνώρισα πριν μερικούς μήνες τον ρώτησα
"Λες να ήρθες για να μου αλλάξεις την ζωή;"
Τελικά Διονύση γι' αυτό ήρθες!

Εδώ και μία ώρα όλο γελάω, γελάω, γελάω, κλαίω, γελάω, γελάω...
Δεν θα είναι νεκρό το φετινό μου καλοκαίρι.

Αποκλείεται να διαβάσατε το προηγούμενο ποστ!!!

2006-05-25T19:43:00.000+03:00

Και αποκλείεται-αποκλείεται να το διαβάσατε μέχρι το τέλος.
Και όσοι το διαβάσατε βαρεθήκατε μέχρι θανάτου.
Μην το αρνήστε. Το ξέρω.
Δεν έχω μηχανάκια μέτρησης στο μπλόγκ αλλά σας ξέρω εγώ.
Σουτ! Σιωπή. Δεν θέλω αντιρρήσεις.

Από κάποιον τακτικό αναγνώστη έλαβα το παρακάτω μήνυμα:

"Το τελευταίο σου ποστ πολύ μούφα. Βαρετότατο!
Με το ζόρι και με οδοντογλυφίδα στα μάτια διάβασα τις πρώτες 5 σειρές. Μετά δεν την πάλεψα γιατί έσπασαν οι οδοντογλυφίδες και έκλεισαν τα μάτια μου.
Ε μα διαβάζεται αυτό το πράμα;"

Χαχαχαχααχαχα!!!
Να 'σαι καλά. Δεν θα το ξανακάνω.
Θα τα κόβω σε μικρότερα κομμάτια για να σας διευκολύνω.
Δεν πειράζει που δεν το διαβάσατε, δεν χάσατε και τίποτα σπουδαίο.
Το μήνυμα του φίλου όμως όλα τα λεφτά.
Έχω και απαιτητικό κοινό βλέπεις...

Πενηνταδώδεκα σταγόνες που χορεύουν και πηδάνε

2006-05-25T15:56:00.000+03:00

Σε ένα μικρό λεωφορείο γεμάτο με δέκα παιδιά, ηλικίας 11-13, με την Ασπασία, στον ρόλο του βοηθού, και εμένα στον ρόλο του αρχηγού αποστολής να ταξιδεύουμε για κατασκήνωση στα βουνά. Πίσω μας σέρναμε ένα κάρο γεμάτο μπαγκάζια. Στις λακκούβες του χωματόδρομου κοιτούσαμε ενστικτωδώς όλοι πίσω μην τυχόν μας έπεσε καμιά βαλίτσα.
Τα μικρά, μας πήραν τα αυτιά με τα τραγούδια τους σε όλη την διαδρομή. Ήμουν χαρούμενη αλλά και αγχωμένη. Η ευθύνη που είχα αναλάβει ήταν μεγάλη.
Η υπαρχηγός στον ρόλο της αρχηγού.

Φτάσαμε μεσημέρι στην περιοχή Κόρπους Βροντερού, όπου υπάρχουν οι πηγές για το νερό Κορπή. Μία ώρα δρόμο από τα Τρίκαλα. Ερημιά. Βουνό, δέντρα ψηλά, χωματόδρομος. Και να! Ένα ξέφωτο, χρωματιστές σκηνές, παιδιά και μεγάλοι να τρέχουν και να μας καλωσορίζουν.

Η προετοιμασία μιας κατασκήνωσης είναι πολύ δύσκολη δουλειά. Πρέπει να στηθούν οι μεγάλες στρατιωτικές σκηνές (φαρμακείο, αποθήκες φαγητού, εστιατόρια) και οι δικές μας οι μικρές πριν το σούρουπο.
Φανταστείτε 130 μικρά παιδιά και άλλα 50 στελέχη (άνω των 18) χωρισμένοι σε 3 υποκατασκηνώσεις. Ξέρεις τι είναι να στήνεις σκηνές για τόσα άτομα; Άσε να μην μάθεις...

Το βράδυ είχαμε μια μεγάλη έκπληξη. Το κρύο. Μππρρρ.
Μάλλον δεν τα είχαμε υπολογίσει σωστά τα πράγματα. Ιούλιος στο βουνό και όμως ο καιρός ήταν χειμωνιάτικος. Που πας κυρία μου με τα τιραντέ και τα πεδιλάκια;
Το πρώτο βράδυ όπως και τα υπόλοιπα ντύθηκα κρεμμύδι.
Αθλητική φόρμα, τζιν παντελόνι, 2 ζευγάρια κάλτσες, φανελάκι, 2 κοντομάνικες, ένα φούτερ, μια ζακέτα, τυλιγμένη σε μια μεγάλη πετσέτα και μετά στο σλίπινγκ μπάγκ σαν πίτα λουκάνικο με απ' όλα.
Δράμα, δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα.

Η Δράμα, η Πάτρα, τα Γιάννενα ...αχ δεν θυμάμαι άλλους... αποτελούσαν την δική μας υποκατασκήνωση που ονομαζόταν "Κίνα- η χώρα των ανθισμένων λουλουδιών" ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι γέρασα.
Εγώ κληρώθηκα να έχω το όνομα "Γεν Βάγκ- η θεά του θανάτου". Προφητικό όνομα, δυστυχώς.

Η δεύτερη μέρα σε μια κατασκήνωση είναι δύσκολη επίσης. Έπρεπε να στήσουμε και να σκάψουμε επιπλέον τουαλέτες, να κουβαλήσουμε νερό από διπλανή πηγή, να σκάψουμε γύρω από τις σκηνές για ασφάλεια σε περίπτωση βροχής... γενικά έχει πολύ σκάψιμο.
Την τρίτη μέρα αρχίζουμε να περνάμε καλά και να απολαμβάνουμε. Την τέταρτη μέρα ξεκινάει το σφίξιμο. Την πέμπτη όλοι υποφέρουν. Δεν είχε πάει κανείς τουαλέτα. Αρχίσαμε να μοιράζουμε "καραμέλες" για να φτάσουμε και στην έκτη μέρα. Δράμα σας λέω, δράμα.

Λόγω υψομέτρου μας άνοιγε συνέχεια η μύτη. Τα μαλλιά μας είχαν γίνει ράστα, αρχίσαμε να βρωμάμε. Το νερό ήταν παγωμένο για να κάνουμε μπάνιο. Γεμίζαμε πλαστικά μπουκάλια και τα αφήναμε στον ήλιο μήπως και ζεσταθούν. Τα δόντια μας πλέναμε και φοβόμασταν μην γίνουν θρύψαλα.
Τα μικρά να θέλουν συνέχεια παιχνίδια και περιπάτους, τα τσιγάρα να τελειώνουν. Ο μικρός Γιαννάκης να έχει ερωτευτεί την Χριστινούλα και να είναι απαρηγόρητος γιατί δεν έβρισκε ανταπόκριση. Ένα άλλο ζευγάρι (ξεπεταγμένο για την ηλικία του) να πίνει κρυφά μπύρες-που σκατά τις βρήκανε-και να κρύβεται στο δάσος. Και μιας και "τα" ανέφερα κανείς να μην έχει πάει ακόμα τουαλέτα. Δράμα...

Το κρύο τα βράδια ήταν ανυπόφορο και η αγωνία μην τυχόν αρρωστήσει κανένα παιδάκι ήταν μεγάλη. Το συμβούλιο της υποκατασκήνωσης συνεδρίαζε κάθε βράδυ αργά για να αξιολογήσει- βεβαίως βεβαίως- την μέρα που πέρασε και να προγραμματίσει την μέρα που θα έρθει. Κοινώς να πίνουμε κονιάκ, μπύρες, τσίπουρο και να τρώμε σταφίδες και αποφάγια.
Επειδή τα λαμόγια μιας άλλης υποκατασκήνωσης προλαβαίνανε πάντα την σκηνή του εστιατορίου εμείς την βγάζαμε κάτω από ένα αντίσκηνο, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και τουρτουρίζοντας.
Ο Ανδρέας από την Πάτρα (δεν έχω γνωρίσει πιο φιλότιμο και ευγενικό παιδί) κάθε βράδυ όταν πήγαινε για ύπνο μου έφερνε τον μπουφάν του. "Για να βγάλεις την νύχτα" μου έλεγε.
Το φορούσα και μου μάζευε τα μανίκια που μου ήταν μεγάλα.

Σε ένα διπλανό ξέφωτο οργανώσαμε ένα μεγάλο παιχνίδι. Τα δικά μας τα κατσίκια τρέχανε και χοροπηδούσαν μέχρι που εμφανίστηκε ένα κοπάδι με πραγματικά κατσίκια. Τα μικρά χέστηκαν από το φόβο τους. Επιτέλους! Αλληλούια!
Σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού έπρεπε να τρέξω μια μεγάλη απόσταση, να περάσω πίσω από κάποιους θάμνους και μετά... δεν θυμάμαι τι έπρεπε να κάνω γιατί πίσω από τον θάμνο έπεσα μούρη με μούρη με ένα κατσίκι ίσα με το μπόι μου (καλά... δεν είμαι και το πρώτο μπόι).
Σοκαρίστηκα. Με κοίταξε, το κοίταξα, με ξανακοίταξε, το ξανακοίταξα και το έβαλα στα πόδια. Για λίγα μέτρα με κυνήγησε, μετά θα σκέφτηκε "άντε μωρή κοντή κατσίκα που θα σε κυνηγήσω κιόλας". Ήταν πολύ όμορφος για γίδι πάντως.

Στις 20 Ιουλίου μας είχαν καλεσμένους σε διπλανό χωριό για το πανηγύρι. Μας τάισαν γίδα βραστή, ελπίζω να μην έφαγα τον γλυκούλη μου, και μας πότισαν παγωμένες μπύρες. Τα μικρά, τι ανάγκη είχαν, το έριξαν στον χορό και στο φαγητό. Όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής αγανακτήσαμε. Έπρεπε να περπατήσουμε πάνω από μία ώρα σε ανηφορικό δρόμο.
Στα μέσα της διαδρομής μου τελείωσε το νερό, δεν έχω τίποτα χειρότερο. Περίμενα πως και πως να φτάσουμε στην πηγή κάτω από την κατασκήνωση.
Τα σκασμένα μέχρι τότε ακόμα τραγουδούσαν.
Μετά την τελική ανηφόρα άρχισε ένας δρόμος γύρω στα 800 μέτρα και στο τέλος του η πηγή. Είχα βάλει στόχο. Δεν κοιτούσα τίποτα άλλο. Μόνο την πηγή.
Εκατό μέτρα πριν φτάσω άκουσα από μακριά να με φωνάζουν οι υπόλοιποι που είχαν ξεμείνει πιο πίσω. Η Κατερίνα (ένα παιδί της δικής μου ομάδας, από Γιάννενα) είχε λιποθυμήσει.
Δεν ξέρω πως, με τι δυνάμεις άρχισα να τρέχω προς το μέρος τους. Όλο έτρεχα και όλο δεν έφτανα. Αφού συνήλθε την πήρα στην πλάτη μου και την πήγα στην πηγή. Είχα ξεχάσει πως διψούσα, πως ήμουν κουρασμένη, πως έκαιγε το κεφάλι μου από τον ήλιο. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να συνέλθει το παιδί. Μετά μπορεί να ήπια και τρία λίτρα νερό.

Μία ώρα αργότερα τα πιτσιρίκια κοιμόντουσαν για μεσημέρι και εμείς τα μεγαλοστελέχοι καθόμασταν στον κορμό ενός πεσμένου δέντρου κάτω από πυκνή σκιά. Το τηλέφωνο μου χτύπησε. Εκείνη την στιγμή θα άλλαζε για πάντα η ζωή μου. Για πάντα.
-Σκοτώθηκε... τροχαίο...

Για αρκετά λεπτά ρωτούσα τους διπλανούς μου "μίλησα με κάποιον στο τηλέφωνο;" "πείτε μου, χτύπησε πριν λίγο το κινητό μου; τι ακούσατε; τι μου είπαν;"
Η μία αγκαλιά διαδέχονταν την άλλη. "Σουςςς ηρέμησε..."
Για να μην αναστατώσω τα παιδιά που θα με έβλεπαν σε αυτή την κατάσταση απομακρύνθηκα από την κατασκήνωση και έκλαψα όσο δεν έκλαψα ποτέ ξανά. Τα ουρλιαχτά μου έκαναν αντίλαλο στα βουνά.
Μάζεψα τα κομμάτια μου και άρχισα να κανονίζω την αναχώρηση μου. Θα έρχονταν οι γονείς μου στα Τρίκαλα να παραλάβουν το φάντασμα μου, έπρεπε να βρω αυτοκίνητο που θα με πήγαινε εκεί, να ειδοποιήσω για αντικαταστάτη που έπρεπε να έρθει την επόμενη μέρα (ο κλήρος έπεσε στην Άννα), να ενημερώσω την δική μου ομάδα για να μην ταραχτούν, να μην φοβηθούν που θα τους άφηνα, παιδάκια ήταν.

Εκείνο το απόγευμα ήρθαν ενισχύσεις από Αθήνα. Δύο καινούργια στελέχη που έφεραν μαζί τους βαλίτσες με ζεστά ρούχα. Ότι μπόρεσε ο καθένας να μαζέψει. Μοιράστηκαν στα παιδιά και στους μεγάλους. Ακόμα θυμάμαι τον Δημήτρη, 25αρης, ψηλός, γεροδεμένος να φοράει μια γυναικεία καπαρντίνα με φούξιες λεπτομέρειες στον γιακά και στα μανίκια. Ότι να' ναι, αρκεί να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας.
Μοίρασα τα υπάρχοντα μου. Τα τσιγάρα,τις κάλτσες, το φούτερ και το σλίπινγκ μπάγκ.

Το βράδυ στον κύκλο της φωτιάς υπήρχε μια αναστάτωση. Είχε μαθευτεί πως θα έφευγα, χωρίς να ξέρουν τον λόγο. Ο Γιώργος, αρχηγός της υποκατασκήνωσης, ήξερε πως δεν είχα ακούσει ποτέ το τραγούδι του αποχαιρετισμού. Άρχισε να το τραγουδάει. Πολύ γρήγορα όλοι μου τραγουδούσαν
"... μια μέρα θα ξανασυναντηθούμε..."

Τους ευχαρίστησα για τις υπέροχες μέρες που περάσαμε μαζί (και ας λέω εγώ "δράμα") και τους είπα πως θα ήθελα να τους φιλήσω έναν-έναν αλλά είναι και "πενηνταδώδεκα σταγόνες που χορεύουν και πηδάνε".
Σηκώθηκαν όλοι με μιας και με γέμισαν με φιλιά και αγκαλιές. Με γέμισαν με δύναμη.
Όταν απομακρυνόμουν τα άκουγα να μου τραγουδούν:
"πενηνταδώδεκα σταγόνες που χορεύουν και πηδάνε
πενηνταδώδεκα σταγόνες που χορεύουν και πηδούν"

Μην με ρωτήσετε τι σημαίνει, είναι συνθηματικό.
Βρε τα παλιοκάτσικα... τα θυμήθηκα χθες βράδυ από μια συζήτηση που είχα.
Να' ναι καλά.

Τρέλανε μας λίγο ακόμα ...

2006-05-24T14:43:00.000+03:00

Ο Χρήστος Θηβαίος χθες στον Σταυρό του Νότου.
Με έναν συνδυασμό νέων και παλιών τραγουδιών μας ταξίδεψε ξανά.

Ήμουν σε τέτοια απόσταση από την σκηνή που έβλεπα τις φλέβες του να πετάγονται στους κροτάφους, τον ιδρώτα στο μέτωπο του, την ένταση ή την γαλήνη του όταν τραγουδούσε.
(και τα σφηνάκια που ήπιε επίσης)
Σχεδόν ένοιωθα την βραχνάδα της φωνής του, σχεδόν με κοιτούσε με το "τρελό" του βλέμμα.
Τραντάζονταν το τραπέζι μου όταν χοροπηδούσε, πιο ψηλά, πιο δυνατά.

Την αδυναμία και την εκτίμηση που έχω για τον Θηβαίο την έχω εκφράσει και στο παρελθόν.
Είναι ένας συνθέτης-ερμηνευτής-μουσικός με πάθος, με έμπνευση, με ανησυχίες.
Ψηλώνει απότομα όταν ανεβαίνει στην σκηνή.

Η φωτογραφία βγήκε θολή γιατί δεν στεκόταν πουθενά ήσυχος και ακίνητος.
Θηβαίος... θα μου πείτε... κάθεται αυτός ποτέ ήσυχος;

Πάμε ένα στοιχηματάκι;

2006-05-19T17:22:00.000+03:00

Οι πέντε πρώτοι μεγάλοι νικητές αύριο θα είναι:
1. η παρέα
2. η πίτσα
3. το σουβλάκι
4. η κόκα κόλα
5.το ξενύχτι

Όσο για τους άλλους, αυτούς που θα διαγωνιστούν λέω να πω τις προβλέψεις μου. Έχω δει το μέλλον με πολλούς τρόπους.
Από το πρωί έχω πιει και έχω "πει" 5 ελληνικούς καφέδες.
Ξεπουπούλιασα όλες τις μαύρες κότες του γείτονα μέχρι να γεννήσουν για να μελετήσω το "μαύρο αυγό".
Δεν έμειναν κουκιά για κουκιά στο σούπερ μάρκετ (ναι, λέω και τα κουκιά)
Τα ταρώ έλιωσαν στα χέρια μου, η γυάλινη μαγική σφαίρα ράγισε.
Αλλά όλα συμφωνούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Τα τραγούδια που θα κερδίσουν τις θέσεις 2 έως 5 (με τυχαία σειρά) θα είναι:
Βοσνία-Ερζεγοβίνη (μία χώρα)
Ρωσία
Σουηδία
Λιθουανία (ή η Ελλάδα, δεν είδα καθαρά είχε παρεμβολές σε αυτό το σημείο γιατί η Βίσση μια σηκώνονταν μια γονάτιζε)

Ο νικητής θα είναι ταν ταν ταν ταν...
η Ρουμανία με το tornero!

Αν χάσω θα κόψω τις κοτσίδες μου.
Αν κερδίσω (τουλάχιστον για τον πρώτο νικητή) θα έχω το σεβασμό όλων σας προς τις μαντικές-μαγικές ικανότητες μου.
Αν κάποιος από εσάς έχει καλύτερη έμπνευση θα κερδίσει ένα δωρεάν κούρεμα από μένα (αυτό σαν τιμωρία ακούγεται, όχι σαν επιβράβευση).

Υ.Γ1 έχω ακούσει μόνο τα τραγούδια του ημιτελικού άρα μάλλον θα πέσω έξω σε όλα
Υ.Γ2 τώρα θυμήθηκα πως τις κοτσίδες μου τις έκοψα προχθές σε άλλο στοίχημα.

Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω - Έκθεση Γαλλικών

2006-05-18T09:20:00.000+03:00

Γράφτηκε χθές το μεσημέρι βιαστικά γιατί η καθηγήτρια γαλλικών θα αφήνιαζε αν δεν της πήγαινα έκθεση.
Την μεταφέρω εδώ στα ελληνικά για να μην σας κουράζω με μεταφράσεις. Οι παρενθέσεις είναι επιπρόσθετες σκέψεις μου.

"Πηγαίνω στο λύκειο (ναι θα 'θελες).
Είμαι στην πρώτη τάξη (ουυ ψεύτρα) και πρέπει να αποφασίσω τι θα γίνω στο μέλλον (ΜΗΝ γίνεις χημικός, μην γίνεις χημικός).
Αγαπώ την χημεία και θέλω να την σπουδάσω (να τα, να τα).
Θα δουλεύω σε εργαστήρια χημείας και θα κάνω πολλά πειράματα (αφελής νεολαία).
Θα ανακαλύψω ένα χάπι για τον καρκίνο ή θα πάω σε αποστολή στον Άρη και θα ανακαλύψω νερό (εμ τα έλεγα εγώ, δεν τα έλεγα προχθές;).
Αλλά όχι. Το μετάνιωσα (αλήθεια;;;).
Τελικά θα γίνω κομμώτρια γιατί είναι πιο εύκολο και θα βγάλω πολλά λεφτά (μπράβο το κορίτσι, έβαλε μυαλό).
Κάποιος άλλος επιστήμονας ας ανακαλύψει νερό στον Άρη, όχι εγώ".

Μπορεί να μην πήρα άριστα, γιατί είχα κάποια λαθάκια αλλά έκανα την καθηγήτρια να γελάσει πολύ.
Σε όποια γλώσσα βρε παιδί μου και αν γράψω, γράφω εμπνευσμένα.
Είμαι τελικά μεγάλο ταλέντο (όξωωω).

Θέλω-stop-να βρω-stop-δουλειά-stop.

2006-05-16T18:57:00.000+03:00

Συνήθιζα από παιδί να βάζω σημειώματα γι' αυτά που δεν έπρεπε να ξεχάσω ή γι' αυτά που έπρεπε να προσπαθώ κάθε μέρα.

"Πρέπει να διαβάσω! Σε ένα μήνα οι πανελλήνιες"
"Hellooooo! Έχεις εξεταστική"
"Θα την περάσω την γαμω-κβαντική"
"Στις 13 τελευταίο μάθημα"
"Έγινε το θαύμα, στις 25/7 ορκίζεσαι!!!"
"Πότε θα κόψεις το κάπνισμα;"

Τα τοποθετούσα άλλοτε στα πιο απίθανα σημεία... στην κορυφή του κρεβατιού, στο πλαϊνό του κομοδίνου, στην παπουτσοθήκη, στο εσωτερικό του βιβλίου που διάβαζα, στο ταβάνι
ή φάτσα φόρα... στο γραφείο, στον υπολογιστή, στον καθρέφτη του μπάνιου.

Τον τελευταίο καιρό το σημείωμα "θέλω να βρω δουλειά (γαμώτο)" το έχω πάνω στον υπολογιστή.
Να το βλέπω κάθε μέρα, κάθε στιγμή... λες και το ξεχνάω ποτέ.
Είναι για να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να εγκαταλείπω, πως κάθε μέρα πρέπει να προσπαθώ.

Εδώ και καιρό άρχισα να ψάχνω για δουλειά εκτός του αντικειμένου μου. Δεν είναι εύκολο ούτε και αυτό. Το πτυχίο τελικά είναι μονόδρομος.
Αλλά ακόμα προσπαθώ.

Έρχεται καλοκαίρι και στην αγορά εργασίας όλα νεκρώνουν μέχρι τον Σεπτέμβρη.
Δεν θέλω ένα ακόμα καλοκαίρι νεκρό.
Δεν θέλω.

Θέλω να ξυπνάω νωρίς, να ετοιμάζομαι για την δουλειά.
Να φτάνω με χαρά, να δουλεύω, να φτιάχνω κάτι με τα χέρια ή το μυαλό μου. Να ακούω ένα "μπράβο" ή ένα "θα μπορούσες και καλύτερα" ή έστω ένα "αισταδιάλα".
Να βλέπω το χαμόγελο ή τα ξινισμένα μούτρα του αφεντικού (προτιμώ το πρώτο)
Να κουράζομαι. Ναι, θέλω να κουραστώ.
Να χτυπάω τα δάχτυλα ρυθμικά στο γραφείο για να περάσει η ώρα.
Να έχω συναδέλφους.

Να πάρω τον πρώτο μου κανονικό μισθό και να τον τσακίσω.
Να βγάλω τους φίλους μου για φαγητό. Να πάρω γυαλιά ηλίου στον σύντροφο μου. Στην μητέρα μου σκουλαρίκια, στον πατέρα μου ρολόι, στα ανίψια μου παιχνίδια.
Στην κολλητή μου sparilious ένα κινητό, στο sport billy ένα mp3 player...
... και η λίστα δεν τελειώνει...
Να έχουν κάτι από μένα.

Όπως άλλοι σκέφτονται τι θα έκαναν αν κέρδιζαν το λαχείο, εγώ σκέφτομαι τι θα έκανα αν έβρισκα ποτέ δουλειά.

Πάω τώρα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο ή μήπως να γεμίσω τους τοίχους με σημειώματα "Όχι εδώ! Παραπέρα";

Βόρειοι-Νότιοι, Φωτορεπορτάζ

2006-05-15T15:34:00.000+03:00

Η νύχτα έπεσε πάνω από την όμορφη πόλη, το φεγγάρι φανέρωσε τα μυστικά του κόλπου
και βρήκαμε τον δρόμο για την Περαία.

Φάγαμε ψαράκι λεμονάτο και ήπιαμε άπειρες μπύρες.
Η νύχτα ήταν γλυκιά και το όνειρο μας πετούσε σαν φtero στον άνεμο.
Στην παρέα υπήρχε και ο (μάλλον) μπλόγκερ Γιάννης (ως γνωστόν παρέα δίχως Γιάννη, προκοπή δεν κάνει) και ο (μάλλον) to be μπλόγκερ Γ. Το φως των κεριών προσέλκυσε και μια περαστική πεταλούδα.
Ύστερα το ρίξαμε στα βαριά τσιγάρα.

Το παρακράτος έκλεισε συμφωνία με τον Νομάρχη.
Οι όροι της συμφωνίας είναι απόρρητοι αλλά διέρρευσε πως τα εκατομμύρια είναι πολλά και πως μάλλον αφορά χημικά όπλα και εξαγορά ψηφοφόρων.

Τελειώσαμε το γεύμα με ένα γλυκό, σβήσαμε τα κεριά με δύο "φου" και φύγαμε από το "ίμερος".
Το δίλημμα ήταν σοβαρό: να πάμε σε αυτό το μπαρ ή να πάμε στο άλλο μπαρ;

Μετά από πολλά ποτά βγάλαμε τα ρούχα μας και τρέξαμε γυμνοί στην πλατεία Αριστοτέλους. Όλοι φώναζαν "να ένας μπλόγκερ"...
"να και ακόμα ένας"... "είναι τρελοί αυτοί οι μπλόγκερς τελικά!"

Αθάνατη Θεσσαλονίκη!
Για εσάς που ζηλέψατε... τι να σας πω... τα παράπονα σας στον ΟΗΕ

Doctor Alex in Mars

2006-05-05T11:39:00.000+03:00

Η Νάσα μου έκανε εξαντλητικές εξετάσεις, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, πριν αποφασίσει να είμαι εγώ επικεφαλής στο Χημείο στον Άρη. Η αποστολή ήταν δύσκολη και μόνο μια έξυπνη και δυναμική γυναίκα σαν εμένα μπορούσε να τα καταφέρει.

Την ημέρα της εκτόξευσης η συγκίνηση μου ήταν πολύ μεγάλη. Άρχιζε ένα ταξίδι από το οποίο μπορεί και να μην γυρνούσα. Τα μάτια της μητέρας μου ήταν βουρκωμένα.
- Να προσέχεις ψυχή μου
- Θα προσέχω μάνα, ακόμα και αν βρω κανένα καλό γαμπρό στον Άρη μην ανησυχείς, δεν θα παντρευτώ στα ξένα.
Άφησε κατά μέρους τα ταπεράκια με τις σπανακόπιτες και το παστίτσιο που μου ετοίμασε για το ταξίδι και μου έδωσε μια μεγάλη αγκαλιά.
Αν ζούσε τότε ο ανιψιός μου θα με ρώταγε "τι θα μου φέρεις Αλετσάντρα;"

Δεμένη στο κάθισμα σκεφτόμουν "τα πήρα όλα; Δοκιμαστικούς σωλήνες, πιπέτες, υδροχλώριο, φαινολοφθαλεϊνη... λεφτά, κλειδιά, τσιγάρα, κινητό..."
Όταν ξεκίνησε το 10, 9, 8... οι μηχανές βούιζαν τρομακτικά.
"Αν δεν αφήσω εδώ τα κοκαλάκια μου κομμένες οι μαλακίες και τα ταξίδια με διαστημόπλοια"
7,6,5...
4,3,2...
1
Η εκτόξευση ήταν δυνατή, εκείνο το τελευταίο κεφτεδάκι της μαμάς που έφαγα στην βάση μου βγήκε από την μύτη.

-Γκράουντ Κοντρόλ του Μεϊτζορ Τομ
-Μεϊτζορ Τομ λαμβάνει
-Είστε όλοι οκ?
-Όλοι οκ Γκράουντ Κοντρόλ, μόνο η Ντόκτορ Άλεξ ανακατεύτηκε λίγο
-Αμάν αυτά τα κεφτεδάκια ρε Ντόκτορ Άλεξ, κάνε και λίγο κράτει.

Το ταξίδι κράτησε μόνο λίγες μέρες γιατί το διαστημόπλοιο ήταν καινούργιας τεχνολογίας με μαγνητικούς προωθητήρες που καμπυλώνουν τον χωροχρόνο και παρακάμπτουν τους περιορισμούς την Θεωρίας της Σχετικότητας (τι είπα τώρα !?!)
Μπήκαμε σε τροχιά γύρω από τον Άρη και βολευτήκαμε. Περιμέναμε την τελική μέρα.

Πριν αρχίσει η προετοιμασία για επιβίβαση στο μικρότερο σκάφος, το Λίτλ Τομ, επικοινώνησε όλο το πλήρωμα με τις οικογένειες τους. Οι δικοί μου λείπανε από το σπίτι και ζήτησα να τους πάρω στο κινητό. Ο κυβερνήτης ξίνισε τα μούτρα.
-Πατέρα να με δείτε το βράδυ στην τηλεόραση, θα με δείξει ζωντανά
-Φτου! Παίζει και ο θρύλος με τον Λεβαδειακό βρε μάτια μου

Στο Λίτλ Τομ ήταν πολύ στριμόκωλα. Ο κυβερνήτης, ο πρώτος μηχανικός, ο γεωλόγος και εγώ σε ένα διαστημοπλοιάκι δύο επί τρία. Πριν φορέσουμε τις στολές μας πήγαμε όλοι υποχρεωτικά για κατούρημα και χτενιστήκαμε. Για να πω και την αλήθεια εγώ έβαλα λίγο ρουζ και λίγο κραγιόν.

Άντε πάλι ξανά μανά με την αντίστροφη μέτρηση, 10, 9, 8 και τα λοιπά... 1
Σκάσαμε στον Άρη σαν καρπούζι. Αναπηδήσαμε ίσα με δεκαπέντε φορές μέχρι να σταθεροποιηθούμε. Το κεφάλι μου έγινε καζάνι.
"Ανάθεμα τις εξυπνάδες της Νάσα. Που με ξεσήκωσε από το χωριό μου και με έφερε στου διαόλου την μάνα, σιχτίρ, μου έγινε ο εγκέφαλος μίλκ σέϊκ... #$@(&^$"

-Μέϊτζορ Τομ του Λίτλ Τομ
.
.
-Μέϊτζορ Τομ του Λίτλ Τομ;
-Δεν σ' άκσα Μέϊτζορ Τομ
-Έλα Λίτλ Τομ με ακούς;
-Όλ ράϊτ Μέϊτζορ Τομ, τώρα σ' άκσα
-Όλοι καλά;
-Ναι όλοι οκ, μόνο η Ντόκορ Άλεξ κάτι λέει στα ελληνικά, ντεν καταλαβαίνει
-Κόπυ δάτ.

Η πόρτα άνοιξε. Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Θα ήμουν η πρώτη γυναίκα που πάταγε το πόδι της στον Άρη. Τρία σκαλοπάτια και θα ακουμπούσα το κόκκινο χώμα.
Στο πρώτο σκαλί γύρισα προς την κάμερα και έκανα το σύμβολο της νίκης, στο δεύτερο σκαλί γύρισα ξανά προς την κάμερα και έστειλα φιλί, στο τρίτο σκαλί γλίστρησα και έπεσα στον Άρη με τον κώλο.
Σείστηκε η γη από τα γέλια.

Περιπλανήθηκα στον χώρο σαν να μάζευα παπαρούνες μέσα στο δάσος ώσπου είδα μια λακκούβα με υγρό. Έβγαλα το γάντι και βούτηξα το χέρι στο υγρό. (μην ακούσω παρατηρήσεις πως δεν μπορείς να βγάλεις το γάντι στον Άρη, δεν βλέπετε τι βλακείες γράφω πρωϊνιάτικα, εκεί θα κολλήσουμε;)
Έβγαλα λοιπόν το γάντι, πλατσούρισα στο υγρό και έγλειψα το δάχτυλο μου.
"Μια μικρή σταγόνα νερού στον Άρη... αχ... ένα μεγάλο ποτάμι χαράς στην Γη".

Να, κάτι τέτοια σκεφτόμουν παιδί και τώρα δεν συμμαζεύομαι.
Και αναρωτιούνται μερικοί γιατί δεν πάω καλά (!!!)

Φεύγω για λίγες μέρες, μην αφήσετε το Χημείο μου να αραχνιάσει

"Ανάποδη Πραγματικότητα"

2006-05-01T12:05:00.000+03:00

Όταν η πραγματικότητα δεν μου αρέσει προσπαθώ να την δω ανάποδα.
Είναι ένα κόλπο που ανακάλυψα όταν ήμουν παιδί.

Στην αυλή του σπιτιού μου έκανα ένα κατακόρυφο, ακουμπούσα τα πόδια στον τοίχο και έβλεπα τον κόσμο ανάποδα.
Όλα ήταν αλλιώτικα!
Καθόμουν έτσι αρκετή ώρα, μέχρι να μουδιάσει το κεφάλι μου.
Επικεντρωνόμουν σε όλες τις μικρές λεπτομέρειες που δεν είναι ορατές όταν βλέπεις την πραγματικότητα "από την καλή".

Το βλέμμα μου έμενε σε αντικείμενα που είχα δει εκατοντάδες φορές αλλά στην ουσία δεν τα είχα ανακαλύψει ακόμα.
Κοιτούσα την ξύλινη καρέκλα, το ένα πόδι της ήταν γρατσουνισμένο. Έβλεπα πολλές μικρές γρατσουνιές, άλλες πιο βαθιές, άλλες πιο επιφανειακές. Θυμήθηκα μια ηλιόλουστη μέρα που ο Ιντιάνα, ο γάτος μας, τρόχιζε τα νύχια του. Ώστε πέρασε τελικά και από εκεί. Ανακάλυψα την ζαβολιά του.

Στην ρίζα μιας τριανταφυλλιάς είδα ένα μικρό κόκκινο αντικείμενο. Κοιτούσα επίμονα μέχρι να καταλάβω τι είναι. Χα! Το χαμένο μου κόκκινο λαστιχάκι για τα μαλλιά. Πόσες μέρες το έψαχνα; Φυτεύτηκε στο χώμα... λες να βγει δεντράκι με κόκκινα λαστιχάκια;

Η Σπίθα, το μαύρο αγαπημένο μου σκυλί, ερχόταν και με παρεμπόδισε συχνά στις ανάποδες εξερευνήσεις μου. Της φαινόταν περίεργο που το ζώο - ο άνθρωπος μπορούσε να σταθεί στα μπροστινά του πόδια. Θυμάμαι την μουσούδα της μέσα στο πρόσωπο μου ή την ουρά της. Με ύφος όχι και τόσο σοβαρό, πως να ήταν σοβαρό από τα γέλια, προσπαθούσα να την διώξω.

Στην μαύρη σιδερένια κολώνα, που στήριζε το αμπέλι, μια ομάδα μυρμηγκιών ανέβαινε και κατέβαινε ή κατέβαινε και ανέβαινε... εξαρτάται από ποια πλευρά θα το δεις.

Ο χώρος στο δωμάτιο μου ήταν περιορισμένος και έτσι βρήκα άλλο τρόπο να βλέπω την ανάποδη πραγματικότητα.
Ξάπλωνα ανάσκελα και κατά πλάτος στο κρεβάτι. Το κεφάλι προεξείχε και το άφηνα προς τα κάτω, σχεδόν να ακουμπά στο πάτωμα. Και να! Ένα καινούργιο δωμάτιο μπροστά μου για να το ανακαλύψω.

Συνήθως το πρώτο που έβλεπα ήταν οι πεταμένες κάλτσες του αδερφού μου κάτω από το κρεβάτι του. Ανακάλυπτα και διάφορα δικά μου αντικείμενα που μου έκρυβε επίτηδες.
(Πόσο θα αγαπιόνταν άραγε τα αδέρφια αν δεν υπήρχαν οι σκανδαλιές των παιδικών χρόνων;)

Συχνά διαπίστωνα πως κάποια πράγματα στην πραγματικότητα ήταν πιο όμορφα από ότι στην ανάποδη πραγματικότητα. Ένα από αυτά ήταν η τεράστια μύτη του Τζόν Μπόν Τζόβι στην μεγάλη αφίσα που είχα στην ντουλάπα μου. Νομίζω πως εκείνη την μέρα τον χώρισα. Δεν ξέρω αν το έχει ξεπεράσει ακόμα.

Την ανάποδη πραγματικότητα δεν σταμάτησα να την ψάχνω όταν μεγάλωσα. Άλλωστε αν την δεις για μια φορά θα την αναζητάς για πάντα.
Διάβαζα τα σημειώματα που είχα κολλημένα πάνω από το γραφείο μου.
Στο ποίημα του Σεφέρη έψαχνα να βρω κρυμμένα νοήματα στις ανάποδες λέξεις.
"Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα απ' τα δάχτυλα μου..."
Πιο δίπλα ένα άλλο σημείωμα "Πάψε να χαζεύεις. Διάβασε! Οι πανελλήνιες πλησιάζουν".

Στην μεγάλη φωτογραφία, στον απέναντι τοίχο, το ηλιοβασίλεμα στην παλιά πόλη των Χανίων. Μια απίστευτα όμορφη φωτογραφία που είχα βγάλει κατά λάθος.
Που είναι η θάλασσα και που ο ουρανός;
Η ομορφιά της είναι ίδια, ανέπαφη, σε κάθε πραγματικότητα.

Όπως παλιά, έτσι και τώρα, κάθε φορά που η πραγματικότητα με πιέζει αναζητώ την ανάποδη. Μήπως και ανακαλύψω σε αυτά που με περιτριγυρίζουν και ενίοτε με πνίγουν κάτι καινούργιο, κάτι που ως τώρα δεν έχω ξαναδεί.
Κάτι που μπορεί να με κάνει να αγαπήσω ξανά αυτά που δεν αντέχω.

Δεν είμαι καλά, πάω να ξαπλώσω.
Ανάποδα, εννοείτε.

Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα, δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούρια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου...

Μυθιστόρημα, Γ. Σεφέρης

Συνταγές με Αγριομαράθια

2006-04-28T18:17:00.000+03:00

Ελληνική Κουζίνα:

Αγριομαραθιόπιτα

Κουνέλι στιφάδο με αγριομαράθια

Μπουκίτσες αγριομαραθιά με σος βιβλίου

Αγριομαραθιοκεφτέδες

Αγριομαράθια σαλάτα-απλή

Αγριομαράθια σαλάτα-μεσογειακή (με εκδοτικό ξύδι)

Αγριομαραθιοστιτσάδα (κερκυραϊκή)

Αγριομαραθιομπαμπανάτσα (παραδοσιακή της γιαγιάς, περιοχή Ζαγοροχωρίων)

Αγριομαραθιομπουκίτσες με γέμιση εκδοτυριού

Πίτα γύρο απ' όλα με ψιλοκομμένο αγριομαραθιά

Διεθνής Κουζίνα:

Τορτίγια με πατάτες και αγριομαράθια - Ισπανία

Αγριομαραθιοσούσι - Ιαπωνία

Αγριομαραθιοχάμπουργκερ - USA

Πάπια αγριομαραθιού - Πεκίνο

Ιμάμ αγριομαραθιού - Τουρκία

Κρέπα με αγριομαράθια - Γαλλία

Εεε κύριε εκδότη μου ένα αστείο έκανα... όχι μη... αφήστε μου το πληκτρολόγιο, δώ%$#*τε το πίσ^%@*ω... θα τα σ*&@&%$βήσω... όλα θα τα σβήσ%$)!ω σας λέω...
όχι το φίμωτρο, όχι το φίμωτρο....μμμμ... διαμμμμαρτύρομμμμαι... ελευθε-μμμμμμμ-ρία λό-μμμμμ-γου... μμμμ...

Blog-ιμένο πάρτι

2006-04-21T17:39:00.000+03:00

Ήμουν εκεί- με το πορτοκαλί!
Αρχικά σκέφτηκα να μην αναφέρω ονόματα αλλά τελικά αποφάσισα να σας δώσω όλους στεγνά.

Μου άρεσε, είχε γέλιο. Πέρασα καλά αν και κάποιες στιγμές ένοιωσα άβολα.
Φανταστείτε να γινόταν αυτό το αλισβερίσι σε κάθε μπαρ που πηγαίναμε. Να γυρνάμε από τον έναν στον άλλον και να ρωτούσαμε ονόματα. Στην καλύτερη περίπτωση θα φεύγαμε με ταίρι, στην χειρότερη με μαυρισμένο μάτι.

Ο πρώτος με τον οποίο μίλησα ήταν ο zouri1 (όχι ο 2 ή ο 3), βοήθησε η φωτογραφία που έχει στο μπλογκ του. Μου σύστησε την Δάφνη, την Βάσω (συγνώμη αλλά δεν βρίσκω τα λινκς σας), την ανανία (και τα κοτσιδάκια της), τον tomboy (που πίστευε ως τότε ότι ήμουν άνδρας).

Μαζί με τον beerman, τον Καραφλό μετανάστη , την mourning blade (η οποία δεν μου φάνηκε καθόλου κλαψολεπίδα) και την Γιώτα (από που βγαίνει το Γιώτα είπαμε;) άρχισα να νοιώθω λιγότερα άβολα.

Η μικρή Αμελί (που κάποιος μετά πρέπει να την κούρδισε και δεν σταματούσε να χορεύει) μαζί με την krotkaya μας συστήθηκαν. Μετά ήρθε η blogarismeni (με μια μαργαρίτα στο χέρι) και άλλαξαν όλα. Με πήρε από το χέρι και μου σύστησε τον Κοκοβιό (αν και καθώς ξέρω να εκτιμώ την τέχνη τον είχα αναγνωρίσει από νωρίτερα, λόγω της φωτογραφίας που έχει στο μπλογκ του) την Μαρκησία (πολύ γλυκιά) και την Λεσπριτία (στην οποία πολύ θα ήθελα να μιλήσω στα γαλλικά, αλλά είμαι ακόμα στην τρίτη τάξη και δεν τα κατέχω).

Ύστερα η μπλογκαρισμένη, καταβρέχοντας τους πάντες με μαργαρίτα, με πήγε σε άλλο πηγαδάκι. Στην διαδρομή συνάντησα την Λίλι που με κοιτούσε για 2 λεπτά χωρίς να με αναγνωρίζει. Αν δεν της έλεγα ποια είμαι θα μου έλεγε "δεσποινίς μου φέρνετε μια μπύρα;" (σε συγχωρώ γιατί ξέρω ότι είσαι ούφο-με σκούφο).
Έχω να πω για την mindstripper πως είναι πολύ όμορφη (και πολύ ψηλή, πράγμα που με έκανε να φύγω άρον άρον). Πρόβατε είσαι μούρη (μπεεε).
Επιτέλους έσφιξα το χέρι ενός διάσημου άνδρα, έστω και αν αυτό ήταν απλώς του Vague.
Επίσης είδα και το πρόσωπο ενός μύθου: macmanus.

Composition Doll, Aurelios, Epicuros σας το είπα πως θα έψαχνα για τα μπλογκς σας. Σας βρήκα!
Ροδιά- γλυκιά! Ακριβώς όπως την περίμενα.

O Alombar με την φωτογραφική του (λυπάμαι που δεν βγήκαν καλές οι φωτογραφίες αλλά χαίρομαι γιατί δεν μπορείς πλέον να με εκβιάζεις) τελικά δεν μου σύστησε το κουρκουμπίνι και το χρειαζόμουν ένα γλυκό εκείνη την ώρα.
Ναι, alombar είμαι λίγο ντροπαλό κορίτσι μερικές φορές και επίσης παραμένω απλός άνθρωπος ακόμα.

Με τον Unique Fish και την ατάκα του (ξέρεις εσύ ποια) γέλασα πολύ και χάρηκα που είδα ξανά τον spider.
Είδα και το τρελοκομείο τον George (μετά από πολύ καιρό) και το Βατραχοκόριτσο (γουάου μπέιμπι!)
Pestaola : πες τα όλα! μην σου ξεφύγει τίποτα :)

Νομίζω πως ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν η αμηχανία που θα ένοιωθα αν μετά το "Γεια είμαι η alex toximeio" μου απαντούσαν "μπράβο, πολύ καλά κάνεις, δεν σε ξέρω".
Αλλά αμηχανία ένοιωσα και στις ακραίες εκδηλώσεις θαυμασμού του stoxastro και του spinner που γράφουν στο nylon.
O stoxastro μόλις άκουσε το όνομα μου έπεσε στα πατώματα και προσκυνούσε ενώ ο spinner αρνήθηκε την χειραψία μου, με αγκάλιασε και με φιλούσε σταυρωτά.
Όχι, όχι, δεν θα 'θελα τέτοιο παραλήρημα ξανά... είμαι απλός και σεμνός άνθρωπος εγώ.

Συστήθηκα σε κάποιον νεαρό, ρώτησα ποιος είναι και είπε "είμαι αδερφός blogger".
Duh, μόνο αδερφές bloggers ήξερα μέχρι τότε :)
Λυπάμαι που δεν γνώρισα κάποιους, δεν ξέρω αν λυπούνται και εκείνοι το ίδιο.
Ζητώ συγνώμη αν ξέχασα κάποιον, φταίει το Αλεξχάϊμερ.

Έχω να δηλώσω για τον κύριο με το λευκό παντελόνι που στεκόταν κοντά στην πόρτα πως
ΔΕΝ ήταν ο Πιτσιρίκος (εδώ δεν χρειάζεται να βάλω λινκ).
Ο πιτσιρίκος εκτός από το ότι είναι ο πιο διάσημος, δημοφιλής, ταλαντούχος... κτλ κτλ... είναι και ο πιο όμορφος blogger όλων των εποχών! (τώρα μπορείτε να πέσετε να με κατασπαράξετε όσοι τον αντιπαθείτε)

Αν έπρεπε να βγάλω ένα συμπέρασμα για την βραδιά αυτό θα ήταν πως αποκτήσαμε όλοι πρόσωπα. Και όχι μόνο όσοι ήμασταν εκεί.
Πρέπει να καταλάβαμε επιτέλους πως κανένας από εμάς δεν είναι απλώς ένα ψευδώνυμο, ένας τυχαίος μπροστά σε μια οθόνη.
Όλοι είμαστε άνθρωποι με ευαισθησίες, χιούμορ, ανησυχίες... έχουμε πρόσωπα, έχουμε αισθήματα.
Μακάρι να το καταλάβαμε όλοι, εντός και εκτός του πάρτι, πως πίσω από τον Χ, τον Ψ και τον Ω βρίσκετε ένας άνθρωπος που μπορεί να πληγωθεί αν γράψουμε κάτι άσχημο για αυτόν.

Καλό Πάσχα σε όλους και για όσους ταξιδέψουν ασφαλή επιστροφή.
Πάω στο χωριό μου να παίξω ποδόσφαιρο με τα ανίψια μου και να σπάσω κατά λάθος τα λουλούδια της αυλής με την μπάλα.

Απίστευτος διαγωνισμός με μεγάλα δώρα!!!

2006-04-21T17:06:00.000+03:00

Στο μπλογκ του Νικόλα μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας βιντεάκι, να λάβετε μέρος στον διαγωνισμό και να κερδίσετε πολύ μεγάλα δώρα.
Κότερα, εξοχικά, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες, δωροεπιταγή 200 κιλών πετρελαίου απο την BP, μισό αρνί-πίσω πόδι και 2 κιλά ελιές για τους πρώτους νικητές.
Βάλτε τα δυνατά σας, είναι πολλά τα λεφτά παιδιά.

Αν(ν)αμπουμπούλα ήταν και πέρασε...

2006-04-19T17:49:00.000+03:00

Θέλω κι' άλλο wine & cheese party μαζί σου. Να ανάψουμε κεριά, να βουτάμε τα κράκερς στην τυροσαλάτα, να διαμαρτυρόμαστε για το αγγουράκι που μυρίζει πλαστικό, να αδειάζουμε το μοσχοφίλερο, να συζητάμε για ότι να' ναι, να γελάμε, να μην κοιτάμε τα ρολόγια...

Θέλω κι' άλλη βόλτα μεσημέρι στο Μοναστηράκι μαζί σου. Να ψάχνουμε για σκουλαρίκια, να χαζεύουμε τους Ινδιάνους που παίζουν μουσική, να περπατάμε στην Πανεπιστημίου και να φυσάει, να μοιραζόμαστε ένα σάντουιτς ...

Θέλω κι' άλλο σινεμά μαζί σου. Να αναλύουμε την σημαντικότητα του ποπ κόρν στον κινηματογράφο και να τρώμε από ένα κουβά η καθεμιά, να γελάμε με το βραδύπους στην εποχή των παγετώνων, να πίνουμε από το ίδιο μπουκάλι νερό...

Θέλω κι' άλλη βραδινή έξοδο σε κλαμπ μαζί σου. Να βάζω από το ρουζ σου, να έχει τελειώσει το λιποζάν μου και να γκρινιάζω, να διαλέγουμε τι θα φορέσουμε, να μου χορεύεις το YMCA με τα χέρια, να πίνουμε σφηνάκια, να κρυφογελάμε με τον Ζιζέλ...

Θέλω κι' άλλα μεζεδάκια και κρασί στο Μοναστηράκι μαζί σου. Να παλεύουμε για το τελευταίο μπουρεκάκι, να παίζουμε όλοι μαζί το παιχνίδι των λέξεων, να αναλύουμε το "κάποιο λάκκο έχει η φάβα", να μας βοηθάτε να βάλουμε μπροστά το αυτοκίνητο...

Θέλω κι' άλλες μέρες μαζί σου. Αννα-μπουμπούλα ήσουν και πέρασες. Δεν σε χόρτασα γαμώτο.

Αχ μικρή μου ξέχασες δύο μπλούζες εδώ, μια μαύρη και μια μπορντό. Άντε "με γειά μου"

Μια κουλτουριάρα στα μπουζούκια

2006-04-12T16:25:00.000+03:00

Αμάρτησα το ομολογώ. Έσφαλα, δεν αντιλέγω.
Αλλά αφήστε με να απολογηθώ πριν με καταδικάσετε με την ύστατη ποινή.

"Κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο, θα ήθελα καταρχήν να σας δηλώσω τον πρωτύτερο έντιμο βίο μου και την αποχή μου από τέτοιου είδους κέντρα διασκεδάσεως.
Και επειδή ο εισαγγελέας θα αναφερθεί για την περσινή μου επίσκεψη στον Ρουβά, Μαζωνάκη και Παπαρίζου να σας υπενθυμίσω πως έγινε μετά από εκβιασμό από φίλους και σχεδόν μετά από απαγωγή μου.

Εν πάση περιπτώσει κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο, εγώ έναν αδερφό έχω, μονάκριβο, που τον αγαπώ πολύ και του έχω τεράστια αδυναμία. Δύσκολα μπορώ να του αρνηθώ κάτι.
Ήρθε στην πρωτεύουσα, από τον μικρό μας χωριό, μαζί με τους συναδέλφους του το Σάββατο για δουλειές.
Τους πήγα σε μία αξιοπρεπές ταβέρνα για φαγητό. Φάγανε κάτι μπριζόλες "να" με τα συγχωρέσεως, εγώ έφαγα μπιφτέκι στην σχάρα και αρκετή σαλάτα με μια λευκή-πολύ νόστιμη- σος.
Είχε και ζωντανή μουσική, ρεμπέτικα και λαϊκά αλλά μετά το γυρίσανε στο τσιφτετέλι (κάτι για το οποίο δεν ευθύνομαι επίσης).

Αφού κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο φάγαμε του σκασμού έπεσε η ιδέα να πάμε για ένα ποτό, χαλαρά είπαν.
Ε αφού είναι χαλαρά, είπα, θα έρθω.
Ξεκινήσαμε για την Συγγρού. Εγώ μόνο μέρα έχω ξαναπεράσει από εκεί. Μια φορά που πήγα σε μια εταιρεία. Ήταν τότε που μου πήρε συνέντευξη μια ξινή για την θέση της ενοχλητικής τηλεφωνήτριας.
Αχ κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο είμαι άνεργη και θα ήθελα να το λάβετε σοβαρά υπόψη.

Μετά από μισή ώρα μέχρι να βρούμε πάρκιγκ (και αφού είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου τρανσέξουαλ από τόσο κοντά) βρεθήκαμε μπροστά από το κέντρο διασκεδάσεως.
Είχε μια μεγάλη αφίσα με έναν κύριο άγνωστο. Υπέθεσα πως είναι καινούργιος έντεχνος τραγουδιστής, τόσο καινούργιος που δεν τον ξέρω ούτε και εγώ.

Ο κύριος του μαγαζιού - πολύ καλό παιδί- μας έδειξε τις σκάλες για το μπαρ.
Είχε πολύ κόσμο και δεν έβλεπα στην πίστα. Μπράβο, είπα, τόσα πιτσιρίκια μαζεμένα σε κουλτουριάρικο μπαρ, εύγε... και μετά κατηγορούν την νεολαία ότι ακούει μόνο χαζοποπ και χαζολαϊκά.
"Ε-Ο-Ε-Ο, ε-ο-ε-ο, Ε-Ο, ε-ο, Ε, ε, Ο, ο"
Τιν τούτο;;;
"Το Ειρηνάκι μας είναι καλέ" με ενημέρωσε κάποιος από την παρέα
Τότε και μόνο τότε άρχισα να υποψιάζομαι που βρίσκομαι.
Στα μπουζούκια!
Στα μονοπάτια του σατανά κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο.

Σαν αγρίμι σε κλουβί ένοιωσα, ήθελα να φύγω μα δεν μπορούσα να χαλάσω την παρέα.
Από νωρίς άρχισα τις ερωτήσεις "και εμείς πότε το βλέπετε να φεύγουμε;"
"Πρώτα θα βγει και ο Χ τραγουδιστής(δεν θυμάμαι όνομα), μεγάλη φίρμα, μετά ξανά το Ειρηνάκι μας και μετά θα φύγουμε" απάντησαν.
Βγήκε και ο Χ, είπε το "είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης" και όλοι το ρίξανε στο χορό εκφράζοντας μεγάλο πόνο ψυχής.
Ο πιο μεγαλόσωμος της παρέας καβάτζωσε, μάλλον βιαίως, μια θέση από όπου μπορούσε να βλέπει ένα μικρό κομμάτι της πίστας. Μου έγνεφε να πάω προς τα εκεί. Ωσάν η μοναδική γυναίκα της παρέας με προσέχανε, δεν έχω παράπονο.
Εγώ αρνιόμουνα μέχρι που με το ένα του χέρι με άρπαξε και με τοποθέτησε δίπλα του.

Ήταν φρικτό το θέαμα. Παρόμοιο δεν έχω ματαξαναδεί. Γυναίκες ( με τιραντέ και μαλλί κομμωτηρίου) και άνδρες (με λυτές γραβάτες και μισοπεσμένα παντελόνια) επιδίδονταν σε έναν απαίσιο χορό κουνώντας τους γοφούς, τα οπίσθια και τα στήθη (όσοι είχαν).
Με ανάγκασαν σας λέω. Δεν ήθελα να κοιτάω. Εντάξει, εντάξει γέλασα. Δεν περνούσε όμως η ώρα αλλιώς.
Ένα ποτό ήπια μόνο. Είμαι άνεργη όπως προείπα. Αυτό θα ήθελα να σας το τονίσω ξανά.
Δεν έχω λεφτά για τέτοιες πολυτέλειες.

Κατά της 3 δεν άντεξα άλλο. Είπα στους υπόλοιπους πως θα τους περιμένω στην είσοδο. Όταν θα έβγαινε ξανά το Ειρηνάκι τους να το έβλεπαν λιγάκι και μετά να φεύγαμε.
Μπάι δε γουέι στην είσοδο συνάντησα και τον Δέλλα. Τι έκανε στα μπουζούκια στις 3 το πρωί; Δεν είχε αγώνα την επόμενη μέρα;
Εμ γι' αυτό έχασε η Αεκ.

Εντάξει κύριε Πρόεδρε, στο θέμα μας, αμέσως θα ολοκληρώσω.
Καλά, καλά, μην χτυπάτε την κουδούνα μέσα στο αυτί μου. Ολοκληρώνω.

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο δηλώνω ένοχη.
Όμως ενήργησα κατά αυτόν τον τρόπο με πλήρη άγνοια και συμπαρασυρόμενη από τον αδερφό μου και την παρέα του. Εγώ είμαι από χωριό και εκτιμώ μόνο την ποιοτική μουσική και τα κλαρίνα.
Αν με αθωώσετε θα επανορθώσω με επίσκεψη μου την Παρασκευή και το Σάββατο στο Δίπλα στο ποτάμι, όπου εμφανίζεται ο Πασχαλίδης, θα ακούσω ξανά όλα τα τραγούδια του Χατζηδάκη, του Νταλάρα, της Μαρινέλλας, του Μητροπάνου, του Πέτρου Λούκα Χαλκιά, θα πάρω εισιτήριο διαρκείας για το Μέγαρο Μουσικής και θα πάω σε όλα τα επόμενα μουσικά βραβεία Αρίων που είναι ποιοτικά.

Ως ένδειξη μεταμέλειας θα γράψω 20 φορές
Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκι,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια,Δεν θα ξαναπάω στα μπουζούκια.

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι ένορκοι, αγαπητό ακροατήριο πιστεύω στην Ελληνική Δικαιοσύνη και θα δεχτώ οποιαδήποτε απόφαση σας.
Ευχαριστώ."

(στα παρασκήνια)
Θα με αθωώσετε ε; Ε κύριε Πρόεδρε; Σας παρακαλώ ε; Ναι ε; Έτσι δεν είναι; Ε; Ε; Ε κύριε Πρόεδρε; Λυπηθείτε με!

(το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε με copy paste, η μεταμέλεια μου είναι ειλικρινής)

Ο Πιτσιρίκος με ξεμπρόστιασε

2006-04-07T14:19:00.000+03:00

χθες βράδυ στην ραδιοφωνική εκπομπή στον Κόσμος 93,6. Έτσι λοιπόν ήρθε η ώρα, νωρίτερα από ότι περίμενα, να πω μια μικρή ιστορία.

Αρχές Δεκέμβρη έλαβα ένα εμαιλ αργά την νύχτα, από κάποιον λέει κύριο Μαραθιά εκδότη, που έβρισκε ενδιαφέρον στα κείμενα μου.
Η πρώτη αντίδραση ήταν το γέλιο. Κάποιος γνωστός ή άγνωστος μου έκανε πλάκα.
Η δεύτερη ήταν η αμφιβολία. Βρε λες; Μπας και; Μπα όχι, αλλά αν είναι;
Επικοινώνησα μαζί του και σε λίγες μέρες συναντηθήκαμε.

Είχα απέναντι μου έναν σοβαρό κύριο να με κοιτάει στα μάτια και να μου εκφράζει την συμπάθεια του για τα γραπτά μου. Να μου λέει γι' αυτό "το κάτι" που βλέπει σε μένα.
Συχνά κατέβαζα τα μάτια μου. Ντρεπόμουνα.
"Είμαι απλώς μέτρια των μετρίων" είπα, όχι από ψώνιο αλλά γιατί το πίστευα.
Διαφώνησε και κατέβασα ξανά τα μάτια.
Μου πρότεινε να γράψω ένα βιβλίο.
Δεν κρύβω πως ήθελα να κάνω μερικές τούμπες στην πλατεία Συντάγματος.
Από την άλλη, δεν πίστευα πως μπορώ να γράψω βιβλίο και πως μάλλον ο εκδότης έχει κάνει λάθος εκτίμηση για μένα.
Είπα πως θα προσπαθήσω.

Την ημέρα που έπεσα πάνω στον κύριο Μητσοτάκη μου έγινε η πρόταση να γίνει βιβλίο το Χημείο.
Θεώρησα εξαιρετική ιδέα τα βιβλία της Κουρούνας και του Πιτσιρίκου.
Όμως για το δικό μου blog ήταν κάπως "που πας βρε Καραμήτρο".
Ωστόσο είπα "ναι" με μεγάλη μου χαρά. Δεν ξέρω αν κάποιος στην θέση μου έλεγε "όχι".
Ένοιωσα κολακευμένη που με διάλεξε γιατί υπάρχουν πολύ καλύτεροι από μένα.
Χάρηκα πάρα πολύ, δεν το κρύβω. Ήρθε μάλιστα σε μια εποχή που η ψυχολογία μου ήταν πολύ χάλια.

Ο κύριος Μαραθιάς έγινε Διονύσης.
Έγινε ένα χαμόγελο, μια ζεστή χειραψία, δύο σταυρωτά φιλιά.
Τα μάτια του δεν γίνονται δολάρια, σαν τον Σκρούτζ Μακ Ντάκ, όταν με κοιτάει.
Γιατί πάνω από όλα κάνει το κέφι του. Γελάει. Χαίρεται.

Συναντηθήκαμε όλοι μαζί πριν λίγο καιρό.
Η Κουρούνα, η Λίλη, ο Πιτσιρίκος, ο Διονύσης και εγώ.
Διαφορετικοί αλλά με κοινά στοιχεία. Χιούμορ και ευγένεια.
Νοιώθω άβολα να πω περισσότερα για εκείνους.
Ξέρουν πως νοιώθω, έχουν καταλάβει.

Το βιβλίο, μέχρι το τέλος του μήνα, θα αρχίσει το ταξίδι του.
Μόνο του, ανεξάρτητο.
Το Χημείο θα παραμείνει ανοιχτό για όσο καιρό έχω κάτι να πω.
Με τον ίδιο τρόπο, όπως τόσους μήνες. Με την ίδια ματιά.

Όλα γίνονται με κέφι. Με κέφι.

Ο Πιτσιρίκος πολύ φοβάμαι πως με καταράστηκε. Στον ύπνο μου με τσίμπησε κουνούπι, στα χείλη και στο αριστερό μου μάτι, και σήμερα είμαι παραμορφωμένη. Damn you Πιτσιρίκο.

2006-04-04T12:38:00.000+03:00

"Α! Αϊ στο διάολο, εκεί είναι η Χαβάη;;;"
Πάντα με μάγευαν οι χάρτες.
Μπορώ να χαθώ για ώρες κοιτάζοντας τους.
Πάντα με εκπλήσσουν.

Η υδρόγειος σφαίρα είναι πιο ταξιδιάρα, έχει κίνηση.
Την περιστρέφεις με δύναμη, κλείνεις τα μάτια και με το δάχτυλο την σταματάς.
"Εδώ θα πάω! Ωχ, σε θάλασσα έπεσα, ακόμα μία..." και βιζζγκ ξανά γυρίζει γύρω-γύρω μέχρι να προσγειωθεί ο δείκτης σε στεριά.
"Μάλε! Μαλβίδες, γιούπι"
(Για να μην βρεθείς σε καμιά στέπα ανοιξιάτικα κλέψε λίγο... μισάνοιξε το μάτι σου πριν σταματήσεις την σφαίρα, καλό και το Νοβοροσίσκ αλλά...)

Να είχα, λέει, έναν χάρτη 2x2.
Να παραμέριζα τους καναπέδες και να τον άπλωνα στο σαλόνι.
Να ξάπλωνα πάνω του. Μπρούμυτα.
Κεφάλι στο Τόκιο, αριστερό πόδι να τσαλαβουτάει στις ακτές της Καλιφόρνια, δεξί πόδι στα παγωμένα νερά στην Γη του Πυρός.
Δεξί χέρι να χαϊδεύει ένα μικρό κοάλα, αριστερό χέρι να ψάχνει την φάλαινα Μπελούγκα, στον Αρκτικό Ωκεανό (ωχ, με δάγκωσε!)

Ύστερα να καθόμουν σταυροπόδι πάνω στην Ανταρκτική και να κοιτούσα την γη από ψηλά.
Που έχει πόλεμο και που ειρήνη;
Ένα χάδι στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στην Αγκόλα...
Από που ακούστηκε ο πυροβολισμός για να πιάσω την σφαίρα;

Που έχει φτώχεια;
Ένα βλέμμα στην Βραζιλία, στην Ινδονησία, στην Κένυα, στην Αλβανία...
Που πεινάνε τα παιδιά;
Φιλώ την παλάμη μου και ακουμπώ την Αιθιοπία, την Νιγηρία, το Πακιστάν, την Χιλή...
Που κρυώνουν τα παιδιά;
Φυσώ ζεστή ανάσα στην Ρωσία, στην Αλάσκα, στις Νήσους Sandwich, στο Πετροπαυλόβσκ...

Που έχει μολυσμένο νερό να το ρουφήξω όλο;
Που έχει νέφος να το αναπνεύσω μόνο εγώ.
Που είναι η τρύπα του όζοντος να την καλύψω με τα χέρια;

Που γεννιέται τώρα ένα παιδί;
Παντού... του στέλνω την ευχή μου.

Είναι μικρή η γη, με τεράστιες πληγές.
Είναι όμορφη η γη, με μεγάλες ασχήμιες.

Είναι μικρή η γη, χωράει στο σαλόνι...
χωράει στην καρδιά μου.

Πω πω, τόση ώρα πάνω στην Ανταρκτική, πάγωσε ο κώλος μου.

Το Χημείο ΔΕΝ κλείνει

2006-04-02T16:29:00.000+03:00

Τόσο εύκολα νομίζετε πως θα γλιτώσετε από μένα;
Έχω πολλές "αναλύσεις" να κάνω ακόμα.
Απλά η χθεσινή μέρα απαιτούσε ένα μικρό ψέμα.

Μόνο τρεις το έπιασαν αμέσως.
Τα υπόλοιπα τσακάλια ξεγελάστηκαν.

Και όχι δεν με λένε Παζαϊτη, ευτυχώς.

Το Χημείο κλείνει

2006-04-01T16:48:00.000+03:00

Ευχαριστώ πολύ που για σχεδόν ένα χρόνο περνούσατε από το Χημείο μου.
Αν σας έκανα έστω και μια φορά να γελάσετε πέτυχα τον στόχο μου.

Τώρα πια μπορώ να σας φανερώσω και το πραγματικό μου όνομα
Γεια χαρά

Αλεξάνδρα Παζαϊτη, άνεργη-κουνιάδα-του-ξέρετε-ποιου

Τσί-bee-μα

2006-03-29T13:23:00.000+03:00

Αν δείτε στο δρόμο μια γυναίκα νεαρής ηλικίας, να τρέχει πάνω-κάτω ξαφνικά, να σκύβει, να πετάγεται στον αέρα και να ουρλιάζει "πάρτε το, πάρτε το",
πιθανόν να είμαι εγώ.
Δεν βλέπω φαντάσματα αλλά δέχομαι επίθεση από τα μικρά και ενοχλητικά έντομα.

Το μπλογκ του Κώστα Κουτσούκου, bees, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Στο πιο πρόσφατο ποστ περιγράφει τις διαφορές ανάμεσα στις σφήκες και στις μέλισσες, ενώ ολόκληρο το μπλογκ του είναι αφιερωμένο στις συμπαθητικές, κατά τα άλλα, μέλισσες.
update: BeeHappy ακόμα ένα ενδιαφέρον μπλογκ για την μελισσοκομία

Ένα και μόνο τους τσίbeeμα μπορεί να με στείλει στον τάφο.
Σε μικρή ηλικία, 12-13, "κάτι" με τσίμπησε στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού.
Πόνος, φωνές, κλάματα.
Κανείς δεν περίμενε αυτό που ακολούθησε.
Σε πέντε λεπτά το αριστερό μέρος του προσώπου μου είχε παραμορφωθεί (ευτυχώς όχι ανεπανόρθωτα).
Είχα γίνει μεγάλος μισο-κεφάλας
Οι γονείς μου με πήγαν αμέσως στο νοσοκομείο όπου εξελίχθησαν σκηνές πανικού.
Το ότι δεν βρήκαμε τι με τσίμπησε έκανε την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη.
Ενέσεις, ορός, μάσκα οξυγόνου, ξανά ενέσεις.
Αν είχα καθυστερήσει μερικά λεπτά, θα έπεφτα σε κώμα.
Έμεινα στο νοσοκομείο δύο εβδομάδες.
"Αλλεργική αντίδραση"

Έκτοτε έχω πάντα μαζί μου ένα μικρό νεσεσέρ με τις ενέσεις μου.
Αν και τώρα πρέπει να τις ανανεώσω γιατί έληξαν.
Μόνο μία από τις τρεις μπορούν να γίνουν από μένα, οι άλλες δύο γίνονται μόνο από γιατρό.
Αυτό σημαίνει πως αν κάτι με τσιμπήσει πρέπει να είμαι σε 15 λεπτά σε νοσοκομείο αλλιώς... γκουλντουπ...

Ακολούθησαν και άλλα τσιμπήματα, πότε από μέλισσες και πότε από σφήκες.
Κάθε φορά το ίδιο σκηνικό αλλά ευτυχώς όχι στις ίδιες διαστάσεις.
Έφτανα εγκαίρως στο νοσοκομείο, ενέσεις, οξυγόνο, αναμονή μερικών ωρών και μετά ξανά σπίτι.
Πάντα το προλάβαινα.

Την τελευταία φορά που μου συνέβη ήταν από μέλισσα.
Έφτασα στο ιατρείο των έκτακτων περιστατικών μέσα σε 10 λεπτά. Μόλις είπα την μαγική λέξη "αλλεργική" κινητοποιήθηκε το σύμπαν.
Σε χρόνο ντε-τε βρέθηκα ξαπλωμένη με ορούς και τον γιατρό με την πρώτη ένεση στο χέρι.
"Δεν θέλω φάρμακα γιατρέ"
"Ορίστε;;;"
"Θέλω να δούμε πως θα αντιδράσει ο οργανισμός μου, μπορεί να το έχω ξεπεράσει ή να δούμε αν είμαι ή όχι αλλεργική στην μέλισσα"
"Και αν πέσεις σε κώμα; Αυτό πως θα το ξεπεράσεις;"
"Οκ γιατρέ μου, θέλω φάρμακα, σε παρακαλώ!"

Σφήκα ή μέλισσα; Ή και τα δύο;
Δεν ξέρω ακόμα σε τι είμαι αλλεργική. Στο νοσοκομείο δεν είχαν το κατάλληλο τεστ αλλεργίας και φυσικά δεν μπορούσαν να κάνουν πειράματα μαζί μου, όπως τους ζήτησα την τελευταία φορά.
Ακόμα, όμως, και για οποιοδήποτε επιθετικό έντομο ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή. Όπως με ένα άσχημο μεγάλο ζουζούνι, όνομα δεν ξέρω, που πονάει απίστευτα το τσίμπημα του.
Δεν μου αρέσει να με τρυπάνε ούτε να χαπακώνομαι αλλά δεν μπορώ να πάρω και ρίσκο.

Η αλλεργία μου δεν με εμπόδισε ποτέ στις δραστηριότητες που με απομάκρυναν πολύ από το νοσοκομείο. Ποτέ δεν απέφυγα πεζοπορίες στο βουνό, κατασκηνώσεις ή βόλτες με σκάφος στην θάλασσα.
Ίσως οι πιο δύσκολες διακοπές ήταν στο Αγαθονήσι. Μόνο ελικόπτερο μπορούσε να με σώσει.
Αλλά δεν τις αρνήθηκα.

Ίσως τώρα πια να καταλάβει και η Άννα γιατί ήμουν τυλιγμένη με την πετσέτα ως τα αυτιά, κρατούσα τις σαγιονάρες στα χέρια μου και ήμουν ετοιμοπόλεμη, στην μεγάλη βόλτα με την βάρκα πέρυσι στα Σύβοτα, όπου οι σφήκες είχαν βαλθεί να με ξεκάνουν.

Πάντα στο τσακ με προλαβαίνω...
Για πάντα όμως... ;

Η σύνθεση του δηλητηρίου της μέλισσας είναι όξινη και εξουδετερώνεται με βάση, ενώ της σφήκας είναι βασική και αντιμετωπίζεται με οξύ.

Με απλά λόγια:
Για τσίμπημα μέλισσας βάζουμε σόδα ή αμμωνία
για τσίμπημα σφήκας βάζουμε ξύδι ή λεμόνι

Exandas - Ντοκιμαντέρ

2006-03-23T14:52:00.000+02:00

Διαμάντια για την Ελληνική τηλεόραση αποτελούν οι εκπομπές της ομάδας Exanda
στην ΝΕΤ.

Την Τρίτη προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ "Σαουδική Αραβία - κάτω από το πέπλο", το οποίο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης απέσπασε εξαιρετικές κριτικές.
Μάλιστα, από ότι άκουσα στις ειδήσεις, ενδιαφέρθηκαν αρκετοί ευρωπαϊκοί τηλεοπτικοί σταθμοί για να το προβάλουν.

Το ντοκιμαντέρ ήταν με μία λέξη "εξαιρετικό".
Με ταξίδεψε στην Σαουδική Αραβία, στο σήμερα και στο χθες.
Μου έδωσε πληροφορίες για μια χώρα πολύ διαφορετική από την δική μας, όπου η θρησκεία έχει το πρώτο λόγο.
Γυναίκες με αμπάγια (ενδυμασία που αφήνει ακάλυπτα μόνο τα μάτια), γυναίκες που απαγορεύεται να οδηγήσουν αυτοκίνητο, να βγουν μόνες χωρίς συνοδεία από το σπίτι, να πάνε θέατρο.
Πρόσφατα επέτρεψαν το μάθημα της γυμναστικής στα σχολεία θηλέων και έφτιαξαν ένα πάρκο για να μπορούν να κάνουν περιπάτους οι γυναίκες.

Μια χώρα γεμάτη πολυτελή αυτοκίνητα αλλά με ανεργία 20%.
Μια χώρα δίχως φόρους.
Μια έρημο με την μεγαλύτερη φάρμα στον κόσμο, με 30.000 ευτυχισμένες αγελάδες να τρώνε το χορταράκι τους κάτω από τα αιρ κοντίσιον.
Μια πολιτική και μια θρησκευτική αστυνομία που συλλαμβάνει γυναίκες να οδηγούν αυτοκίνητο ή να αποκλίνουν από την αποδεκτή συμπεριφορά.
Ένας δήμιος που αποκεφαλίζει βιαστές και δολοφόνους στην πλατεία.
Ένα κομμάτι της κοινωνίας που βλέπει πιο μακριά, που κρατά ανοιχτό μυαλό, που θέλει να αλλάξει.
Μια χώρα που ζει με άλλους κανόνες, τους κανόνες του Κορανίου.

Ο 4ος πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, ο πρίγκιπας Ουαλίντ, έδωσε συνέντευξη.
Ακολουθείται πάντα από τον προσωπικό του γιατρό και είναι on line με όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου συνεχώς.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι το ότι κάθε βράδυ που γυρνάει σπίτι του, δέχεται επισκέπτες. Από 1000 μέχρι 17000 άτομα σε μια νύχτα.
Τους χαιρετάει δια χειραψίας όλους ανεξαιρέτως και δέχεται τα αιτήματα τους.
Οι περισσότεροι θέλουνε λεφτά.
Ένας κακόμοιρος και ταλαιπωρημένος παππούς περιέγραφε τον τρόπο με τον οποίο καταστράφηκε το αυτοκίνητο του.
Με γρήγορη ομιλία (κάπως αστεία σε εμάς) του έπλεκε το εγκώμιο και του εξηγούσε το μέγεθος της καταστροφής του
"Εσύ πρίγκιπα Ουαλίντ, που όλα τα αγαθά έχεις... ο Θεός να στα πολλαπλασιάσει... το αυτοκίνητο μου το πάτησε το τρένο... έμεινα χωρίς αυτοκίνητο πρίγκιπα Ουαλίντ, που να σε έχει πάντα καλά ο Θεός... το αυτοκίνητο μου έγινε σαράβαλο και τώρα δεν έχω με τι να κυκλοφορήσω... το τρένο μου πάτησε το αυτοκίνητο πρίγκιπα μου..."
Μιλούσε με αγωνία και απελπισία για αρκετή ώρα.
Στο τέλος ο πρίγκιπας απευθύνθηκε στους συνεργάτες του "Δώστε του ένα αυτοκίνητο βρε παιδιά" και όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.

Μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους ο πρίγκιπας έδωσε μια επιταγή στον δήμαρχο της Νέας Υόρκης με ένα τεράστιο ποσό για να δοθεί σαν βοήθεια στα θύματα.
Οι θέσεις του όμως για την Αμερικανική πολιτική προς τις Αραβικές χώρες δυσαρεστούσαν τους Αμερικάνους.
Του ζήτησαν να αλλάξει τις δηλώσεις του αλλιώς δεν θα δέχονταν την επιταγή.
Εκείνος αρνήθηκε, πήρε την επιταγή και την δώρισε σε άλλους φτωχούς του πλανήτη.
Ο 4ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ναι, είναι και μεγαλόψυχος.

Η ομάδα του Εξάντα προσπαθούσε επί δύο χρόνια να πάρει άδεια για να επισκεφθεί την χώρα.
Κάθε ντοκιμαντέρ μπορεί να διαρκέσει χρόνια ολόκληρα.
Δουλεύουν απίστευτα σκληρά για μία εκπομπή μιας ώρας. Και αυτό φαίνεται στο αποτέλεσμα.
Προσπαθώ να βρω μια φράση για να τους χαρακτηρίσω.
Exandas rules.
Αυτή είναι η πιο κατάλληλη.

Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους http://exandas.ert.gr
και να δείτε on line τα ντοκιμαντέρ.
Επίσης μπορείτε να κάνετε εγγραφή για να λαμβάνεται τα newsletters και να ενημερώνεστε για την προβολή των επόμενων ντοκιμαντέρ.

Χμ... άραγε ο πρίγκιπας να ικανοποιεί αιτήματα μέσω email;;;
Μόνος ένας πρίγκιπας μπορεί τώρα πια να με σώσει.

"Σαν βγεις στον πηγαιμό για εργασία" - Ποιήμα

2006-03-21T18:01:00.000+02:00

Σαν βγεις στον πηγαιμό για εργασία
να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος
να μην βρεθεί μπροστά σου η ανεργία
ούτε ο καινούργιος εργασιακός νόμος

Μάνατζερ να σε προσλάβουνε από την αρχή
ο διευθυντής σου να σε προσκυνάει
να σε βάλουνε στο πιο ψηλό σκαλί
και την σοφή σου γνώση ο καθένας να στην ζητάει.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Πολυεθνική
μια λιμουζίνα απ' έξω να σε περιμένει
να μην χρειάζεται να πάρεις το μετρό ή το ταξί
ή το λεωφορείο, που είναι όλοι μουτρωμένοι

Στο μισθό σου να μην γίνουν παζάρια
και να έχεις το δικό σου ωράριο
να έχεις πάντα εσύ, στα χέρια σου, τα ζάρια
γιατί εσύ είσαι του παιχνιδιού ο Σούπερ Μάριο

Σαν βγεις στον πηγαιμό για εργασία
να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος
γιατί είναι δύσκολη η ζωή στην ανεργία
είναι μεγάλος και βουβός ο πόνος...

Μια μικρή ταπεινή συνεισφορά για την ημέρα ποίησης.

Και ένα υπέροχο ποιήμα...

"Σε πλάθω λίγο λίγο κάθε νύχτα
Έρχεται η μέρα και γκρεμίζομαι μαζί σου.

Ολόκληρη δεν θα σε δω ποτέ.
Ούτε θα σ' έχω. Κάθε φορά
πρωτόπλαστα τα μέλη σου και σκόρπια.
Έγινα παντοδύναμος για χάρη σου
δεν έγινα θεός.
Τι να την κάνω τόση παντοδυναμία
όταν απαγορεύεται το θαύμα"

Μιχάλης Γκανάς - Παραλογή

Μπαμπανάτσα

2006-03-17T14:42:00.000+02:00

Μπορείτε να την πείτε και ζυμαρόπιτα, για να μην σας κοροϊδεύουν εδώ στην πρωτεύουσα.
Είναι ένα απλό φαγητό που απευθύνεται στις κατώτερες, κυρίως, κοινωνικές ομάδες, στους ανέργους, στους συνταξιούχους, στους χαμηλόμισθους...
Τώρα που το σκέφτομαι απευθύνεται σχεδόν σε όλους.

Χρειάζεστε:
3 κούπες αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά
τυρί φέτα (ένα κομμάτι σαν πακέτο από τσιγάρα)
λίγο αλάτι
1 αυγό
και 1,5 κούπα χλιαρό νερό (ίσως και λίγο παραπάνω)
λίγο βιτάμ και λίγο λάδι

Παρασκευή (μπορείτε να την φτιάξετε και άλλες μέρες) :
Ανακατεύετε το αλεύρι με την μαγιά και το αλάτι.
Προσθέτετε σιγά σιγά το νερό, ανακατεύοντας για να μην σβολιάσει.
Χτυπάτε σε ένα πιάτο το αυγό και το ρίχνετε μέσα στο υπόλοιπο υλικό.
Σκοπός είναι να γίνει σαν χυλός και όχι σαν ζυμάρι.
Αφού τα ανακατέψετε και γίνει ένας ομογενής χυλός το αφήνετε να ξεκουραστεί, σκεπασμένο κάπου ζεστά, για 20 λεπτά.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200.
Με λίγο βιτάμ (φυτικό εννοώ) αλείφετε το ταψί. Μην βάλετε λάδι γιατί με το που θα ρίξετε το χυλό, θα πάει το λάδι στις άκρες και θα κολλήσει η πίτα. Ξέρω τι σας λέω, το έχω πάθει πολλές φορές.
Με ένα πιρούνι κομματιάζεται την φέτα, την ρίχνετε στον χυλό και ανακατεύετε ελαφρώς για να μην ξεφουσκώσει.
Το βάζετε στο ταψί, ρίχνετε λίγο λάδι από πάνω, δύο κουταλιές ίσως, και ψήνετε για 40 λεπτά μέχρι να ροδοκοκκινίσει.

Είναι πολύ νόστιμη, οικονομική και πολύ εύκολη.
Αντί να παραγγείλετε μια πίτσα, που θα σας στοιχίσει αρκετά και θα έχει πολλά λιπαρά, δοκιμάστε την.

Μπορείτε να την βάλετε σε ένα ταπεράκι και να την πάρετε μαζί σας
στο γραφείο του οαεδ, όπου θα περιμένετε στην ουρά για ανανέωση κάρτας,
στο γραφείο που εργάζεστε, προς το παρόν τουλάχιστον
στην τράπεζα που πληρώνετε τις δόσεις τις πιστωτικής
στην στάση λεωφορείου, σε μέρες απεργίας
στο αυτοκίνητο, κολλημένος στην κίνηση
στο κομμωτήριο, στην ώρα της ανταύγειας
στην πορεία στο Σύνταγμα, για να έχετε δυνάμεις να τρέξετε όταν σαν κυνηγούν τα ματ.

Συνοδεύεται με ελιές, τουρσί... και άλλα φτηνά τρόφιμα.

Όταν το 2007 ή 2008, όπως λέει ο Αλογοσκούφης, πάρετε αύξηση σε μισθό ή σύνταξη, μειωθεί η ανεργία και βρείτε επιτέλους δουλειά, μειωθούν τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών, μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές και πάρετε μιαν ανάσα...
μπορείτε να αγοράσετε και λίγο κεφαλοτύρι για να τρίψετε πάνω από την πίτα.

Κάντε υπομονηηηηηή
θα φάτε και τυριιιιιιιί

Αγαπητέ μου κύριε Πρωθυπουργέ

2006-03-08T14:28:00.000+02:00

πότε κιόλας πέρασαν δύο χρόνια;
Σαν χθες σας θυμάμαι χαμογελαστό και τρισευτυχισμένο να κερδίζετε τις εκλογές.
Εκείνο το βράδυ μάλλον δεν κοιμηθήκατε καθόλου, δεν είναι και λίγο να πετυχαίνεις τον στόχο σου.
Δεν ήσασταν ο μόνος, πολλοί μείναμε άυπνοι και όχι απαραίτητα από χαρά. Μερικοί εξακολουθούμε να έχουμε προβληματικό ύπνο.
Άραγε εσείς δυσκολεύεστε καθόλου;

Δεν σας βλέπω πολύ χαρούμενο τον τελευταίο καιρό.
Όχι αδικαιολόγητα.
Εδώ εγώ, δυο-τρία προβληματάκια έχω όλο και όλο και είμαι συνεχώς κατσουφιασμένη, πόσο μάλλον εσείς.
Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου μέρα νύχτα. Πότε ένα-ένα και πότε όλα μαζί. Μερικές φορές, μάλιστα, τα μπερδεύω. Πάω να πληρώσω την ΔΕΗ και αντί του λογαριασμού παίρνω μαζί μου το βιογραφικό μου.
Παίρνει τηλέφωνο ο διαχειριστής για τα κοινόχρηστα και από το ποσό που μου λέει παθαίνω σοκ και νομίζω πως μου ανακοινώνει τον μισθό μου. Στον τέλος τον ευχαριστώ για την αύξηση που μου έδωσε.
Εσείς τα μπερδεύετε καθόλου;

Για παράδειγμα, σας λέει ο Υπουργός Ανεργίας "Οι εργάτες κάνουν απεργία, θέλουν αύξηση" και εσείς απαντάτε "Διαβίβασε τους πως η υπόθεση των υποκλοπών θα ερευνηθεί εις βάθος";
Ή σας ζητάει ο Υπουργός Υγείας καινούργιο νοσοκομείο και του λέτε πως "Τώρα με την Ντόρα Υπουργό θα λυθούν όλα τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής";
Γιατί αν δεν τα μπερδεύετε εσείς τότε πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ για την ψυχική μου υγεία.

Έχετε όνειρα κύριε Πρωθυπουργέ. Το πιστεύω.
Απλά τα όνειρα σας δεν συμβαδίζουν με τα όνειρα των υπολοίπων.
Εσείς ονειρεύεστε μια ελεύθερη αγορά.
Εμείς θέλουμε να νοιώθουμε την ασφάλεια πως το εργοστάσιο που δουλεύουμε δεν θα φύγει νύχτα για Τουρμπεκιστάν.
Εσείς ονειρεύεστε να δουλεύουμε μέχρι τα 65.
Εμείς όχι, σε καμία περίπτωση, δεν ονειρευόμαστε κάτι τέτοιο.
Εσείς ονειρεύεστε μια αγορά όπου οι επιχειρηματίες θα έχουν μεγάλα κέρδη και οι εργάτες θα παίρνουν τα προς το ζην, γιατί πως να το κάνουμε δεν μπορεί όλοι να είμαστε ίσοι και όμοιοι.
Εμείς θέλουμε να δουλεύουμε, να ανταμειβόμαστε για τον κόπο μας και να ζούμε με αξιοπρέπεια.
Εσείς ονειρεύεστε χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας για επίδειξη.
Εμείς χρειαζόμαστε δουλειά για να μην πηδήξουμε από το μπαλκόνι.

Υπάρχει πρόβλημα στην σχέση μας. Όνειρα που μπλεχτήκανε και έχουνε γίνει ροζ.
Αφουγκραστείτε λίγο και τα δικά μας όνειρα.

Καταλαβαίνω πως εργάζεστε σκληρά. Χαράματα ξυπνάτε και μέχρι αργά το βράδυ μόνο για προβλήματα συζητάτε.
Σαν να βλέπουμε εμείς ειδήσεις με τον Χατζηνικολάου, με όλο του το πάνελ, όλη μέρα.
Οικονομία, ασφαλιστικό, ανεργία, υποκλοπές, δημοσκοπήσεις, ανάπτυξη, αυξήσεις, παραβιάσεις εναέριου χώρου, ολυμπιακά έργα, διαφθορά, δημόσιο χρέος...
Θα το γύρναγα στα Στρουμφάκια.

Όλη την ημέρα σε συσκέψεις, τα τηλέφωνα να χτυπάνε ασταμάτητα, φαξ, sms για να μην ξεχάσετε γυρνώντας σπίτι να πάρετε ψωμί και γάλα.
Σήμερα, μία φορά μόνο χτύπησε το δικό μου τηλέφωνο και κουράστηκα. Ήταν ο Διευθυντής (μόνο στο όνομα) που μόλις έπιασε δουλειά και έχει Γερμανό διευθυντή. Έπρεπε να τον ενημερώσει για τα αποτελέσματα των πειραμάτων του και δεν ήξερε ο κακόμοιρος πως λέγεται στα αγγλικά το θείο. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ψυθύρισα ένα "sulphur".

Σκληρή η πολύ εργασία.
Ακόμα πιο σκληρή η ανεργία κύριε Πρωθυπουργέ.
Αχ... δεν θα με καταλαβαίνατε ακόμα και αν σας εξηγούσα.
Θα μπορούσατε άραγε να με κοιτάξετε κατάματα;

Δύο χρόνια κύριε Πρωθυπουργέ και για τους δυο μας.
Δύο χρόνια εσείς πρωθυπουργός, δύο χρόνια εγώ άνεργη.
Τι να ευχηθώ; Και του χρόνου; Χρόνια μας πολλά; Να τα εκατοστήσουμε; Τι;
Εγώ δεν αντέχω άλλο. Εσείς;

Χρρρ...

2006-02-28T14:37:00.000+02:00

Το πρώτο βράδυ:
Η γυναίκα θα κοιμηθεί γλυκά στην αγκαλιά του.
Εκείνος θα προσπαθεί να μην εκτεθεί. Θα μείνει άυπνος όλη νύχτα.
Το δείπνο με τα αναμμένα κεριά, τα γλυκόλογα, η απαλή μουσική και το πάθος τους θα εξαφανιστούν στο πρώτο του κιόλας ροχαλητό. Δεν τα ρισκάρουν τέτοια πράγματα.

Το πρώτο πρωινό:
Εκείνη θα ξυπνήσει φρέσκια όλο χαρά.
Εκείνος θα είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Μαύροι κύκλοι, κόκκινα μάτια.
-Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ μικρή μου πυγολαμπίδα, σε κοιτούσα στο μισοσκόταδο που κοιμόσουν σαν άγγελος. Δεν ήθελα να χάσω ούτε μια στιγμή από την θεσπέσια ομορφιά σου (πω πω, τι λέω πάλι ο άθλιος, κουτουλάω κιόλας)
-Αχ είσαι τόσο ρομαντικός φως των ματιών μου (ωχ... την πάτησα... στάνταρ ροχαλίζει)

Λίγες νύχτες μετά:
Αποκαμωμένος κοιμάται ο δυστυχής και αρχίζει η χορωδία.
-Μωράκι μου; Κουρκουμπίνι μου; Πιτσικούλι μου;
-Μμ...
-Μπορείς σε παρακαλώ αγαπουλίνι μου να αλλάξεις πλευρό γιατί λιγουλάκι ροχαλίζεις;
-Εγώ;;; αχ συγνώμη κανελίτσα μου, φαντάσου πόσο κουρασμένος είμαι. Σπάνια ροχαλίζω πιτσικούλα μου
-Σε πιστεύω μπακακάκι μου (φτου... την πάτησα)

Μήνες μετά:
-Χρρρ...
-Αγάπη μου;
-Μμ..
-Αλλάζεις στάση σε παρακαλώ;
-Πάλι ροχαλίζω μάτια μου;
-Ναι βρε καρδιά μου.
-Συγνώμη αστέρι μου.

Χρόνια μετά:
-Χρρρ... Χρρρ
-Αγάπη;
-Χρρρ
-Αγάπη;
-Χρρρ
-(κλωτσιά) Αγάπη;
-Έλα τι; Τι κλωτσάς;
-Γυρνάς λίγο;
-Ωχού... καλά

Πολλά χρόνια μετά:
-Χρρρ
-(κλωτσιά) Παντελή;
-Χρρρ...Μμ...Χρρ
-Ω Παντελή; (σπρωξιά)
-Μμμ...
-Ω Παντελή τι θα γίνει; (τσιμπιά)
-Τι βαράς ρε Ευτέρπη;
-Θα σκάσεις λίγο ρε Παντελή;
-Πω πω ρε Ευτέρπη, δεν αφήνεις άνθρωπο να κοιμηθεί με την ησυχία του
-Ενώ εσύ αφήνεις;
-Αι σιχτίρ
-Αισταδιάλα